Πόλυ Μίλτου  Ποια είμαι και γιατί γράφω

Γεννήθηκα  σ’ ένα Νοσοκομείο της Αθήνας. Οι γονείς μου – και οι δυο καρκινοπαθείς – έφυγαν σχεδόν αμέσως από τη ζωή μου. Ήταν ο πρώτος μεγάλος πόνος και να μην πει κανένας ποτέ πως ένα μωρό δεν καταλαβαίνει.

Και μετά όλα στράβωσαν. Άλλαζα συνεχώς χέρια και άρχισε η μεγάλη περιπέτεια της ζωής μου, κάτι σαν μία περιπλάνηση από δω κι από κει που διαρκεί ακόμα και, ειλικρινά, δεν είμαι σίγουρη για το πού και πώς θα τελειώσει.

Για το μόνο που είμαι σίγουρη είναι ότι νιώθω σαν να γεννήθηκα από λάχανο, όχι σε σπίτι με κανονική οικογένεια. Δικαιωματικά, λοιπόν,  έχω ατέλειωτη δίψα για αγάπη, προστασία, δικαιοσύνη, αλήθεια.

Τίποτα από όλα αυτά δε συνάντησα, ούτε σε συγγενείς ούτε ακόμα σε πρόσωπα που έπρεπε να είναι φορείς αγάπης, γι’ αυτό, από παιδί, αγάπησα τα βιβλία και, μέσα από αυτά, ονειρευόμουν όλα όσα ήθελα. Έπειτα άρχισα τις πρώτες προσπάθειες, άλλοτε να γράφω κι άλλοτε να σκιτσάρω τα όνειρά μου.

Η «Λίνα» άρχισε να γράφεται λίγο πριν μπω στα δεκαέξι. Τότε νόμιζα πως θα ελευθερωνόμουν από τις κακοτυχίες. Αλλά πέρασα από σαράντα κύματα, όπως και το βιβλίο ή μάλλον τα βιβλία, αφού πρόκειται για ολόκληρη σειρά, που αναφέρεται σε τρεις γενιές.

Έμαθα πολλά όλα αυτά τα χρόνια, σπούδασα, έμαθα γλώσσες, έκανα μαθήματα ζωγραφικής, μα πιο πολύ έμαθα ότι ο μόνος τρόπος που σ’ ελευθερώνει από τη μιζέρια και τη δυστυχία είναι η αγάπη.

Πέρασαν χρόνια από τότε που ήμουν παιδί, μα ακόμα ονειρεύομαι. Τα βιβλία μου περιέχουν πραγματικά βιώματα, δικά μου ή προσώπων που γνώρισα, όμως πέρα από αυτό είναι βιβλία ονείρων και αγάπης, πολλής αγάπης.

Ελπίζω να σας κρατούν καλή συντροφιά, τότε που όλα ησυχάζουν και αναζητάτε μια στάλα ξεκούρασης.