Ο εκδοτικός μας στην 14η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης

Οι Εκδόσεις Φυλάτος σας προσκαλούν στις πολιτιστικές εκδηλώσεις που θα πραγματοποιήσουν στα πλαίσια της 14ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης. Φέτος, στους χώρους της έκθεσης θα παρουσιάσουμε τα μυθιστορήματα «Στον αστερισμό του μίσους» και «Ο καμβάς της τρέλας», καθώς επίσης και την επιστημονική μελέτη «The spiritual fathers of Nikos Kazantzakis-Οι πνευματικοί πατέρες του Νίκου Καζαντζάκη». Θα χαρούμε πολύ να σας γνωρίσουμε και να συζητήσουμε μαζί τα θέματα των βιβλίων μας.

 

Η μαγική δύναμη των μυθιστορημάτων

ebooksγράφει: Σπύρος Μανουσέλης

Ο άνθρωπος φαίνεται πως είναι το μοναδικό έμβιο πλάσμα πάνω στον πλανήτη που έχει τη διαχρονική ανάγκη να ακούει, να επινοεί και να διηγείται ιστορίες. Ποια όμως ζωτική κοινωνική ή και βιολογική ανάγκη εξυπηρετεί αυτή η εκπληκτική όσο και μοναδική ικανότητά μας;

Ενώ όλοι συμφωνούν πρόθυμα ότι οι πιο απίστευτες αφηγήσεις -τα διάφορα κοινωνικά ή πολιτισμικά μυθεύματα, τα πολιτικά ή θρησκευτικά παραμύθια- μπορούν να επηρεάζουν σημαντικά τη ζωή των ανθρώπων κάθε ηλικίας, ελάχιστοι προβληματίζονται για τα πραγματικά αίτια της διαχρονικής παρουσίας ενός τόσο εξόφθαλμα ανορθολογικού φαινομένου: της δύναμης των λέξεων να μας επηρεάζουν.

Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, άρχισαν δειλά δειλά να εμφανίζονται σοβαρές εργαστηριακές μελέτες που επιχειρούν να διαφωτίσουν επιστημονικά την τυπικά ανθρώπινη προδιάθεση να μετατρέπουμε σε αφηγήσεις ό,τι γνωρίζουμε, αλλά και ό,τι αγνοούμε.

Είναι ευρέως αποδεκτό ότι η ανάγνωση ενός μυθιστορήματος και γενικότερα ενός λογοτεχνικού έργου ασκεί μεγάλη επίδραση στη ζωή και τη σκέψη των αναγνωστών οι οποίοι, ενίοτε, ταυτίζονται με τους ήρωες των ιστοριών.

Λιγότερο γνωστό, μέχρι πρόσφατα, ήταν το γιατί και κυρίως το πώς συμβαίνει «το θαύμα» της λογοτεχνικής μέθεξης.

Μόλις πριν από λίγες μέρες ανακοινώθηκε μια ενδιαφέρουσα έρευνα που πραγματοποίησαν οι Ε. Κάστανο (Emanuele Castano) και Ν. Κιντ (David Comet Kidd) στο New School for Social Science της Νέας Υόρκης.

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα αυτής της έρευνας, η ανάγνωση αξιόλογων λογοτεχνικών έργων αυξάνει σημαντικά την ικανότητά μας για «ενσυναίσθηση», δηλαδή την ικανότητά μας να ταυτιζόμαστε και να κατανοούμε τους άλλους και το κοινωνικό μας περιβάλλον.

log8eol2Τα μυθιστορήματα -ιδίως όταν πρόκειται για έργα υψηλής λογοτεχνικής αξίας- ενισχύουν την ικανότητά μας να ταυτιζόμαστε και να κατανοούμε καλύτερα τους άλλους και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Οι ερευνητές οδηγήθηκαν σε αυτό το εντυπωσιακό συμπέρασμα υποβάλλοντας σε μια σειρά ψυχολογικά τεστ χίλιους εθελοντές-αναγνώστες, καθένας από τους οι οποίους είχε διαβάσει είτε ένα αξιόλογο μυθιστόρημα, ένα δοκίμιο είτε ένα ανάγνωσμα μαζικής λογοτεχνίας.

Όπως διαπίστωσαν, οι αναγνώστες που είχαν διαβάσει αξιόλογα λογοτεχνικά βιβλία πετύχαιναν σαφώς καλύτερα αποτελέσματα στα σχετικά τεστ και επιπλέον επιδείκνυαν αυξημένη κοινωνική νοημοσύνη, ψυχολογική ευαισθησία και ενσυναίσθηση.

«Η λογοτεχνία δεν είναι απλώς μια προσομοίωση της κοινωνικής πραγματικότητας, αλλά αυτή η ίδια είναι μια κοινωνική εμπειρία» όπως διευκρίνισε ο David Comet Kidd.

Το γεγονός ότι τα πιο ευτελή μαζικά αναγνώσματα είναι λιγότερο «αποτελεσματικά» από τα λογοτεχνικά αφηγήματα οφείλεται στο ότι προσφέρουν στον αναγνώστη μια λιγότερο σύνθετη εικόνα της πραγματικότητας και στο ότι τα πρόσωπα του δράματος είναι κοινότοπα και απολύτως προβλέψιμα.

Η ανάγκη του εγκεφάλου να πλάθει ιστορίες

Σήμερα, όλοι αναγνωρίζουν ότι πρωτοπόρος στο πεδίο της νευρολογοτεχνίας είναι ο επιφανής νευροψυχολόγος Ρέιμοντ Μαρ (Raymond Mar) και η ομάδα του στο Πανεπιστήμιο Γιορκ στο Τορόντο του Καναδά, οι οποίοι πραγματοποίησαν μερικές σημαντικές έρευνες γύρω από τις εγκεφαλικές προϋποθέσεις και την ψυχολογική λειτουργία των λογοτεχνικών αφηγημάτων.

Βασιζόμενος σε μια σειρά από εργαστηριακές μελέτες, που πραγματοποίησε μαζί με τον στενό συνεργάτη του, Κιθ Οουτλι (Keith Oatley), καθηγητή νευροεπιστήμης στο ίδιο πανεπιστήμιο και καταξιωμένο λογοτέχνη, κατέληξε το 2006 στο συμπέρασμα ότι οι αφηγήσεις λειτουργούν σαν «προσομοιωτές πτήσεων» για τις ανθρώπινες κοινωνικές σχέσεις!

Όπως όταν κάποιος επιθυμεί να γίνει πιλότος αεροπλάνων οφείλει να εκπαιδευτεί επί μακρόν σε έναν επίγειο προσομοιωτή πτήσεων, έτσι και η ακρόαση και η αφήγηση ιστοριών αποτελούν την απαραίτητη προπαιδεία για τη σύναψη των κοινωνικών σχέσεών μας.

Αναλύοντας κατά περίπτωση τα δεδομένα και κατόπιν συγκρίνοντας συνολικά τις διαφορετικές ικανότητες ως προς την κοινωνική επιτηδειότητα και τη συναισθηματική ενσυναίσθηση που ήταν ικανοί να επιδεικνύουν οι εθελοντές φοιτητές που συμμετείχαν στα πειράματα, οι ερευνητές οδηγήθηκαν στην εύλογη υπόθεση ότι οι αφηγήσεις ή οι ακροάσεις ιστοριών λειτουργούν ως ένα είδος «προσομοιωτή πτήσεων» για τις κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

Ήταν η πρώτη σαφής ένδειξη για τη σημασία και τη λειτουργία των λογοτεχνικών ιστοριών στις ανθρώπινες κοινωνικές σχέσεις. Σε αυτή τη μελέτη, ωστόσο, παρέμεναν αδιευκρίνιστες οι σχέσεις αιτίας-αποτελέσματος.

Όπως διευκρινίζει ο ίδιος ο Μαρ, «όταν το περιεχόμενο των ιστοριών έχει υψηλή κοινωνική αξία και μας διεγείρει διανοητικά, μπορεί να βελτιώσει τις κοινωνικές δεξιότητες των ατόμων. Όποιος διηγείται και ακούει (ή διαβάζει) μυθιστορηματικές ιστορίες παρουσιάζει μια σαφώς πιο πλούσια κοινωνική ζωή. Δεν είμαστε όμως ακόμη σε θέση να αποφασίσουμε, με τρόπο επιστημονικά ακριβή, αν η αφήγηση ιστοριών είναι η αιτία της καλύτερης κοινωνικής προσαρμογής ή, αντίθετα, το προϊόν της».

Για να αποφασίσει αν προηγούνται αιτιακά οι ιστορίες ή η κοινωνική προσαρμογή, ο Μαρ και οι συνεργάτες του σχεδίασαν μερικά πολύ ενδιαφέροντα και ιδιαιτέρως αποκαλυπτικά πειράματα σχετικά με τον εγκεφαλικό εντοπισμό των αφηγηματικών πρακτικών μας.

Έτσι το 2007-08, καταφεύγοντας στις νέες τεχνικές απεικόνισης του εγκεφάλου (λειτουργική μαγνητική τομογραφία), κατάφεραν να εντοπίσουν επακριβώς ποιες περιοχές του εγκεφάλου ενεργοποιούνται όταν βλέπουμε, ακούμε ή διηγούμαστε ενδιαφέρουσες ιστορίες.

Όμως, και ένας άλλος κορυφαίος νευροεπιστήμονας, ο Μάικλ Γκαζάνιγκα (Michael Gazzaniga) είναι πεπεισμένος ότι τόσο η αφήγηση όσο και η ακρόαση ιστοριών σχετίζονται με εντοπισμένες δομές και λειτουργίες του ανθρώπινου εγκεφάλου οι οποίες εμπλέκονται στην κοινωνική μας συμπεριφορά και διευκολύνουν ή, όταν δυσλειτουργούν, παρεμποδίζουν την κοινωνικοποίησή μας!

«Είμαστε προετοιμασμένοι να αντιμετωπίζουμε με ταχύτητα τα απρόβλεπτα συμβάντα της ζωής επειδή τα έχουμε φανταστεί ή ακούσει από κάποιες διηγήσεις ανάλογων περιπτώσεων. Αυτή είναι μια από τις ουσιαστικές εξελικτικές λειτουργίες της αφήγησης ιστοριών», εξηγεί ο Γκαζάνιγκα, διεθνής αυθεντία στη μελέτη ασθενών με χειρουργικά διαιρεμένους εγκεφάλους για την αντιμετώπιση σοβαρών νευρολογικών παθήσεων.

Όταν, μετά τη χειρουργική επέμβαση, ο κορυφαίος νευροεπιστήμονας ζητούσε από αυτούς τους ασθενείς να δικαιολογήσουν τη φαινομενικά ασυνεπή ή και περίεργη συμπεριφορά που προέκυπτε είτε από το δεξιό, είτε από το αριστερό εγκεφαλικό τους ημισφαίριο, τα οποία πλέον δεν επικοινωνούσαν μεταξύ τους, οι περισσότεροι ασθενείς έτειναν να επινοούν εύλογες ιστορίες ή «εξηγήσεις» που δικαιολογούσαν την παράλογη συμπεριφορά τους. Ιδού πώς το εξηγεί ο Γκαζάνιγκα:

«Διαπιστώνοντας τόσο συχνά αυτό το φαινόμενο, κατάλαβα ότι ο εγκέφαλός μας καταφεύγει στην τεχνική της “εξιστόρησης” για να βάζει τάξη στην αταξία και να δίνει κάποια λογική συνοχή σε ό,τι είναι λογικά ασυνεπές».

αναδημοσίευση: www.efsyn.gr

Ένας «Παρθενώνας» από απαγορευμένα βιβλία στην Γερμανία

parthenon_1-1«Η λογοκρισία είναι ξανά ευρύτατα εφαρμοζόμενη. Το έργο δίνει παράδειγμα στάσης κατά της βίας, της διάκρισης και της μισαλλοδοξίας»
Άνταμ Σίμτσικ διευθυντής της documenta 14 ‘.

Ένα αντίγραφο -πελώριο- του Παρθενώνα, από 100.000 απαγορευμένα βιβλία, στην Friedrichsplatz του Κάσελ, στην Γερμανία. Στις 22 Οκτωβρίου 2016 έγινε  στην πλατεία η αναγγελθείσα τελετή θεμελίωσής του.Πρόκειται για αναβίωση του έργου «Ο Παρθενώνας των Βιβλίων» της Αργεντινής καλλιτέχνιδος Μάρτα Μινουχίν, η οποία το κατασκεύασε το 1983 στο Μπουένος Άιρες μετά την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος.

antigrafo-tou-parthenona-apo-100000-apagoreumena-bibliaΗ εγκατάσταση περιλαμβάνει βιβλία τα οποία παρέμειναν λογοκριμένα σε διάφορες περιοχές, καθώς και βιβλία που προσφάτως επανεκδόθηκαν μετά την απαγόρευσή τους στο παρελθόν.

Επιλέχθηκε η Friedrichsplatz, επειδή ήταν πλατεία στην οποία έγινε καύση βιβλίων από τους Ναζί, το 1933, και επειδή είναι πλησίον του Fridericianum, της μεγάλης βιβλιοθήκης και μουσείου που οικοδομήθηκε το 1799 (κατά τη διάρκεια βομβαρδισμού, το 1941, από την αεροπορία των Συμμάχων, καταστράφηκαν 350.000 βιβλία εκεί).

Ένας ποταμός από 10.000 βιβλία

1084427_t10_2«Θέλουμε τους δρόμους να τους καταλάβει η λογοτεχνία και να κατακτήσει τους δημόσιους χώρους, προσφέροντας δωρεάν στον περαστικό έναν χώρο απαλλαγμένο από την κίνηση οχημάτων, ο οποίος, για λίγες ώρες, θα υποκύψει στην ταπεινή δύναμη της γραπτής λέξης».

Οι Luzinterruptus στο παρελθόν, έχουν παρουσιάσει τη συγκεκριμένη εικαστική παρέμβαση και αλλού, όπως Μαδρίτη, Νέα Υόρκη και Μελβούρνη και κάθε φορά, οι ντόπιοι κάνουν ένα διάλειμμα στον θόρυβο, την ταχύτητα και τη ρύπανση βλέποντας στη θέση τους λέξεις και ποιήματα τυπωμένα σε βιβλία υπό το απαλό απόκοσμο πλην τυπικό φως αυτής της καλλιτεχνικής ομάδας. Οι Lzinterruptus δουλεύουν με το φως και το σκοτάδι για ευαισθητοποιήσουν απέναντι σε κοινωνικά ζητήματα, όπως η ενεργειακή απόδοση και η έλλειψη νερού.

1084425_t08Η ομάδα εργάστηκε επί 12 μέρες, μαζί με περισσότερους από 50 εθελοντές προκειμένου να ετοιμάσουν το «χαλί» από 10.000 βιβλία (δωρεά του Salvation Army). Μικρά φωτάκια φώτιζαν τις ανοικτές σελίδες των βιβλίων. Οι περαστικοί είχαν το ελεύθερο να επεξεργαστούν, να ψαχουλέψουν, να διαβάσουν και να πάρουν αν θέλουν, οποιοδήποτε από τα βιβλία. Το «ποτάμι» των βιβλίων «στέρεψε» μέσα σε λιγότερο από δέκα ώρες. Στόχος να γίνει έστω και για μία νύχτα ένα διάλειμμα από την ηχορύπανση, την οποία αντικατέστησαν λέξεις, ποιήματα και φως.

περισσότερα για τη δράση στη www.lifo.gr

«Η σκληρή κυρία Πλάκα» Βιβλιοκριτική

14681876_10202601767283249_5634801213507887875_nγράφει η Βιβή Φαρσαλιώτου- Ιατρού

Η σκληρή Κυρία Πλάκα.
Καλοχτενισμένα ξανθά μαλλιά. Μάτια λαμπερά . Χαμόγελο. Μια φουσκωμένη τσάντα. Γεμάτη γράμματα; Γεμάτη όνειρα; Γεμάτη Γράμματα και Όνειρα…
Ένας καθρέπτης. Όχι, ο καθρέπτης είναι μικρός. Όχι, τα πόδια δεν καθρεπτίζονται.
Το βλέμμα της Μάνας. Το βλέμμα της κόρης. Το βλέμμα της Βερόνικας που είναι κόρη… Μέσα σε λίγες εικόνες, αραδιάζονται οι λέξεις της Βερόνικας Αποστόλου, που την στοίχειωσαν ένα βράδυ Σαββάτου…..
“Πονούσα» μου είπε κοιτάζοντάς με στα μάτια όταν μου περιέγραψε την πρώτη φορά την «ιστορία» του βιβλίου της, «και σκεπτόμουν πώς θα ήταν αν ήμουν μητέρα, πώς θα έπρεπε να εξηγήσω τις αδυναμίες μου και πώς θα καταλάβαινε το παιδί μου τις δυσκολίες της ασθένειάς μου»… Τα μάτια της έλαμπαν, από χαρά, από ικανοποίηση, από μεγάλη λαχτάρα.
Η Ιφιγένεια, ένα δικό της «παιδί», είχε πάρει σάρκα και οστά και ήταν έτοιμη να διαλαλήσει σ’ όλους και παντού, αυτό που εξομολογείται στο τέλος της Ιστορίας της: «Ήθελα να δείξω ότι οι ανθρώπινες σχέσεις βασίζονται στα συναισθήματα, τα οποία αντέχουν στον χρόνο. Ήθελα να δείξω ότι η ομορφιά της ψυχής είναι αιώνια. Ήθελα να δείξω ότι η αγάπη της μητέρας είναι μοναδική και παντοτινή».
Το βιβλίο της Βερόνικας–Στυλιανής Αποστόλου με τον τίτλο «Η σκληρή Κυρία Πλάκα» , εκδόθηκε τον Σεπτέμβρη του 2016, από τις Εκδόσεις Φυλάτος, με 30 σελίδες. Οι εκδόσεις Φυλάτος είχαν τον σχεδιασμό του Εξώφυλλου,  καθώς και την Σελιδοποίηση και τον Σχεδιασμό του βιβλίου.
Η Βερόνικα –Στυλιανή Αποστόλου, γεννήθηκε στις 30 Μαΐου του 1989 την Καστοριά. Είναι απόφοιτος του τμήματος Βαλκανικών Σπουδών Φλώρινας, μεταπτυχιακή φοιτήτρια του  Πανεπιστημίου Μακεδονίας και φοιτήτρια Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Είναι ιδρύτρια και Πρόεδρος του συλλόγου ατόμων με σκλήρυνση κατά πλάκας Καστοριάς. Έχει εξαιρετική εθελοντική συμμετοχή σε πληθώρα Φορέων, ενεργειών και δράσεων όπου, πραγματικά, αφήνει στίγμα προσφοράς και αξιοπρέπειας.
Δεν ξέρουμε πόσοι από εμάς θα τη γνωρίζαμε αν δεν είχαν έλθει τα πάνω –κάτω στη ζωή της με τη σκπ…
Δεν ξέρει κανείς πώς θα εξελισσόταν η ζωή της χωρίς τη σκπ.
Για τη Βερόνικα που εμείς ξέρουμε, για τούτο δω το κοριτσάκι, δεν χρειάστηκε να ψάξω για λέξεις βαριές και βαρύγδουπες για να σας αποδείξω ότι είναι πολύ σπουδαίο γιατί, έχει αποδείξει από μόνο του την μεγάλη αξία που κουβαλάει στους ώμους του, μέσα από πράξεις σοφές και γενναίες.
5Την Εικονογράφηση του βιβλίου έκανε η Τάνια Καρακώττα που γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, μια πόλη που αγαπά πολύ. Από τότε που θυμάται ψάχνει, βρίσκει, παίζει και δημιουργεί. Σπούδασε ζωγραφική στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. από όπου αποφοίτησε με άριστα. Συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις και ασχολείται με την εικονογράφηση. Εργάζεται ως δασκάλα εικαστικών στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Μέσα από την τέχνη και τη διδασκαλία της παρατηρεί και ανακαλύπτει, προβληματίζεται, διασκεδάζει, ταξιδεύει και κάνει φίλους, αντιγράφουμε από τα στοιχεία που βρίσκουμε στο εξώφυλλο του βιβλίου, και, πραγματικά, είναι χαρά μας που τη «γνωρίσαμε» .
Η σκληρή κυρία Πλάκα, λοιπόν!!! Όσο και να προσπαθήσεις να συγκεντρωθείς στην προσεκτική ανάγνωση του κειμένου, οι χρωματιστές νεραϊδούλες που κάνουν κερκίδα στην καρέκλα, η νεραϊδούλα που στηρίζει και η νεραϊδούλα που δαμάζει τη βακτηρία, απογειώνουν την εικόνα, δίνουν φτερά στα <σταθερά> ράφια με τα ατσαλάκωτα βιβλία και το φρόνιμο αρκουδάκι και, σε πάνε κατευθείαν στο βάθος των νοημάτων, που, ίσως, για πρώτη φορά κοινωνείς, και που, η συγγραφέας με βεβαιότητα εμπειρίας σου γνωστοποιεί.
Φαίνεται ότι, η συνάντηση της, συγγραφέα, Βερόνικας με την εικονογράφο Τάνια ήταν ευτυχής για την πορεία του βιβλίου !
Η Ιφιγένεια, λοιπόν, είναι ένα μικρό παιδί, που μεγαλώνει όμορφο, καθαρό, περιποιημένο και φροντισμένο, κοινωνικό, μαθαίνει γράμματα, έχει όλα όσα έχουν και τα πιο «τυχερά» παιδιά της ηλικίας της. Μέσα στη σάκα της όμως, κουβαλά ένα μεγάλο μυστικό. Η σάκα αυτή, είναι στην πραγματικότητα, πολύ –πολύ μικρότερη απ’ όσο περιγράφει, η Συγγραφέας και πολύ- πολύ μικρότερη απ’ όσο ζωγραφίζει η Εικονογράφος του Βιβλίου. Η σάκα αυτή, στην πραγματικότητα, είναι η μικρή καρδούλα της Ιφιγένειας, η μικρή καρδούλα κάθε παιδιού που είναι στη θέση της Ιφιγένειας….
Χρειαζόταν όμως, και πολύ σοφά έπραξε και η συγγραφέας και η εικονογράφος και την φτιάξανε τόοοοοοοσο μεγάλη, γιατί, εκεί μέσα, στη ροζ σάκα, όφειλε να χωρέσει η Φωτογραφία της Μητέρας μαζί με όλα τα ερωτήματα και τ’ απαντήματα εκείνου του Σαββάτου, και όλων των Σαββάτων, μιας νέας κοπέλας, και όλων των άλλων κοριτσιών και όλων των μαμάδων και όλων των Ανθρώπων με Σκλήρυνση κατά πλάκας.
Με γλώσσα παιδική, απλή και κατανοητή , εύκολα προσεγγίσιμο, από μικρούς (και μεγάλους) ύφος, η συγγραφέας περιγράφει την μικρή Ιφιγένεια, τα συναισθήματα, τους φόβους  και τη ζωή της κάτω από τα φτερά μιας μητέρας πάσχουσας, εν προκειμένω, μιας μητέρας με σκπ.
Περιγράφει τι δεν μπορεί να κάνει, και, με σαφήνεια,περιγράφει και τι μπορεί, τελικά, να κάνει η μητέρα, μια μητέρα με σκπ.
Μέσα απ’ όλο αυτό η συγγραφέας δεν ξεχνάει όσα όμορφα έζησε ως παιδί η ίδια, «χόρευε όταν ήταν νεότερη…… ήταν η καλύτερη χορεύτρια…. Είχε καλλίγραμμα και δυνατά πόδια και υπέροχα χέρια»…. λέει, και μοιάζει, να χόρευε και η ίδια με τα καλλίγραμμα και δυνατά της πόδια και τα υπέροχα χέρια της. Βάζει τον εαυτό της στη θέση της Μητέρας και συγχρόνως του παιδιού, και, δείχνει την αγωνία της για το μέλλον ενός ανθρώπου με σκπ .
Σ’ ένα σημείο που θα ήθελα , ιδιαίτερα να σταθώ κι επιτρέψτε μου να το κάνω, είναι το εξής : Η μικρή Ιφιγένεια, βασανίζεται από την αγωνία, μήπως, κληρονομώντας τα χαρακτηριστικά και τα «ταλέντα» της μανούλας της, κληρονομεί και την αρρώστια της . Μας αφήνει λοιπόν, άθικτο το ενδεχόμενο να μας κατσικωθεί κι εμάς, τους υπόλοιπους, που δεν έχουμε μαμά με αναπηρία, μια Κυρία ή ένας Κύριος Πλάκας.
Κυρίες και κύριοι,
Για το μόνο πράγμα που μπορούμε να είμαστε σίγουροι, είναι το τι ήμασταν μέχρι χτες. Σήμερα ; Αύριο; Ένα σκοτεινό, άδειο σακούλι. Εγώ, εσείς, ένας δικός μου ένας δικός σας άνθρωπος …για κάποιον και για πολλούς από εμάς, επιφυλάσσεται μια τέτοια αλλαγή, που από τούτη τη μεριά του τοίχου που είμαστε, θα βρεθούμε απέναντι. Στην πλευρά του τοίχου, που, ή είχαμε φροντίσει να «δούμε» νωρίτερα ή, είχαμε αποφασίσει ότι δεν μας αφορά και είχαμε στρέψει τα μάτια και τον νου μας , αλλού.
Αυτός, είναι από μόνος του ένας ικανότατος λόγος, για να σταθούμε στο «παραμύθι» (σε εισαγωγικά) της Βερόνικας  Αποστόλου και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε λίγα απ’ όσα μέχρι σήμερα δεν μας έχουν απασχολήσει.
Μια κουβέντα, που, χρόνια τώρα λέω, με συναίσθηση ευθύνης, είναι ότι, τα πράγματα μας χαρίζονται άνωθεν , ανάλογα με το πόσα μπορούμε να κρατήσουμε αλλά και ανάλογα με το πώς μπορούμε να τα διαχειριστούμε, έτσι που, περνώντας μέσα από τον βαθμό δυσκολίας τους, να φτάσουμε Ψηλά. Για κάποιους , λοιπόν, υπάρχει ένα πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο, και, γι’ αυτό, βομβαρδίζονται με χιλιάδες, με εκατομμύρια μικρά- μικρά κομματάκια ….χρυσόσκονης! Τα κομματάκια αυτά, πέφτουν πάνω στους ανθρώπους αυτούς και, σιγά-σιγά, αργά- αργά, τους μεταμορφώνουν σε Αγγέλους. Αφού όμως πρώτα, τους Σταυρώσουν.
Μαγικός, θα πω ότι είναι, ο δρόμος που χαράσσει η συγγραφέας και χρωματίζει η εικονογράφος και σ’ οδηγεί σ’ ένα end που μοιάζει happy .
Δεν μου είναι εύκολο να σας πω, αν πραγματικά είναι ευτυχισμένο. Δεν μπορείς να κρίνεις τον κόσμο που δεν έζησες.
Μπορώ όμως, με το χέρι στην καρδιά να σας πω, ότι, αυτή η κοπέλα, έχει αρπάξει απ’ τα μαλλιά την κυρία πλάκα κι αυτό σημαίνει, ότι, παρόλη τη νεαρή της ηλικία, η Βερόνικα, έμαθε να εκτιμάει τα ψήγματα χρυσόσκονης που περνούν από μπροστά της. Τ’ αφήνει να σουλατσάρουν πάνω της και μέσα της και να θρονιάζονται στο βάθος της ψυχής της. Αυτά τα κομματάκια είναι η Ευτυχία και η Ιφιγένεια, πραγματικά, την άγγιξε. Η Γνώση είναι Δύναμη. (κι αλλιώς: Δύναμη είναι η Γνώση) Και η Μικρή Βερόνικα, τ’ έχει και τα δυο!!! Καλούς δρόμους να έχει, και η σκέψη σου και η Ζωή σου, κοριτσάκι μου….
Η σκληρή κυρία Πλάκα ! Mία ιστορία που -αποδεδειγμένα- δεν κολλάει-δεν μεταδίδεται-δεν κληρονομείται. Αγγίξτε την άφοβα. Κρατήστε την απ’ το χέρι, και αφήστε να σας οδηγήσει στις Αλήθειες της.

Οι Εκδόσεις Φυλάτος στο 8ο Πανελλήνιο Συνέδριο Δυσλεξίας με θέμα «Μάθηση και εκτελεστικές λειτουργίες: Αναπτύσσοντας την προσοχή, τον προγραμματισμό και την αυτορύθμιση»

4cdc7f2196a0729ca982c6d0ab254adf_xlektelestikes_final_a5Οι Εκδόσεις Φυλάτος συμμετέχουν ως χορηγός στο 8ο Πανελλήνιο Συνέδριο Δυσλεξίας με θέμα «Μάθηση και εκτελεστικές λειτουργίες: Αναπτύσσοντας την προσοχή, τον προγραμματισμό και την αυτορύθμιση» που λαμβάνει χώρα στη Θεσσαλονίκη στις 1 & 2 Οκτωβρίου 2016.

Το συνέδριο διοργανώνει ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων Παιδιών με Δυσλεξία και Μαθησιακές Δυσκολίες Θεσσαλονίκης και Βόρειας Ελλάδας, με την υποστήριξη της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής. Οι εργασίες του θα φιλοξενηθούν στην αίθουσα “Seth Frank” της Σπουδαστικής Εστίας Aliki Perroti, στις εγκαταστάσεις της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής.

Το 8ο Πανελλήνιο Συνέδριο θα τιμήσει με την παρουσία της η Tatiana V. Akhutina, η οποία είναι καθηγήτρια Νευροψυχολογίας στο εργαστήριο Νευροψυχολογίας του κρατικού πανεπιστημίου της Μόσχας «Λομονόσοφ». Το έργο της έχει δημοσιευτεί στα ρωσικά, αγγλικά, ισπανικά, φινλανδικά και γερμανικά. Το 2003 το επιστημονικό περιοδικό Journal of Russian and East European Psychology αφιέρωσε ένα ειδικό τεύχος για την έρευνά της στην ψυχολογία της γλώσσας και τη νευροψυχολογία.

14555878_10211235022490980_1366735035_nΥπενθυμίζεται η έμπρακτη ενασχόληση της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής με την δυσλεξία και την αντιμετώπιση των μαθησιακών δυσκολιών. Στην Σχολή ιδρύθηκε το πρόγραμμα «Arcadia» με στόχο την παροχή βοήθειας σε μαθητές που αντιμετωπίζουν μαθησιακές δυσκολίες και αποτελεί, ακόμα και σήμερα, ένα από τα λίγα προγράμματα που εφαρμόζονται στην Ελλάδα για αυτό το σκοπό.
Τα σημαντικά βήματα που έχουν γίνει στην ανάπτυξη και την εφαρμογή του προγράμματος έχουν επιτευχθεί σε μεγάλο βαθμό χάρη στην αμέριστη συμπαράσταση του Androus Foundation και άλλων υποστηρικτών της Σχολής – όπως το Ίδρυμα Σαμούρκα και το Demos Foundation – οι οποίοι έχουν δωρίσει μεγάλα ποσά για τη δημιουργία, τον εξοπλισμό και την κάλυψη δαπανών του προγράμματος.

Το πρόγραμμα του Συνεδρίου

14550809_10211235024491030_2145783248_o14527665_10211235023491005_178623613_nΣάββατο 1 Οκτωβρίου

09:30 Προσέλευση
10:00 Χαιρετισμοί
10:15 εκπρόσωπος Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής
10:30 The Vygotskian – Lurian Approach to the Development and Remediation of Executive Functions. Tatiana V. Akhutina
11:30, Αναγνωστικές δυσκολίες και προβλήματα προσοχής στην τάξη: Θέματα διαφορετικής Διάγνωσης. Δρ Τιμόθεος Παπαδόπουλος – εκπαιδευτικός ψυχολόγος
12:15 συζήτηση
12:45 Διάλειμμα
13:30, Ο δεσμός ‘μητέρας’ – βρέφους, το τραύμα στη σχέση και η ανάπτυξη των επιτελικών λειτουργιών. Κώστας Δημάτης – ψυχολόγος
14:15, Επιτελικές λειτουργίες και μάθηση από την κλινική εμπειρία. Λίλιαν Αθανασοπούλου – παιδοψυχίατρος, Διευθύντρια Ε.Σ.Υ., υπεύθυνη Ιατροπαιδαγωγικού Κέντρου Γ.Ν. ‘Γ.ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ’
15:00 Συζήτηση

14528370_10211234903408003_585278144_nΚυριακή 2 Οκτωβρίου

09:30, προσέλευση
10:00, Επιτελικές λειτουργίες: τι σημαίνουν για την υποστήριξη και τη διδασκαλία των μαθητών με μαθησιακές δυσκολίες; Σουζάνα Παντελιάδου – Καθ.Ειδικής Αγωγής-Μαθησιακών Δυσκολιών στο Τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής ΑΠΘ
10:30, Κινητικός συντονισμός και εκτελεστικές λειτουργίες στο σχολείο. Ζωή Θεοδωρίδου – ειδική παιδαγωγός και Χριστίνα Καλαϊτζή – φυσικοθεραπεύτρια N.D.T. Tutor, S.I.
11:30, Εκτελεστικές λειτουργίες στη σχολική τάξη: ο ρόλος των συναισθημάτων. Ιωάννης Τρικαλιώτης – σχολικός σύμβουλος
12:00, Ξέρεις, έχω ΔΕΠ-Υ, δυσκολεύομαι να αυτορρυθμιστώ και… Α! κοίτα ένας σκίουρος. Γιώργος Μπότσας – σχολικός σύμβουλος
14555860_10211234903608008_983244685_n14:00 ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ

  1. «Το σχολείο της προσοχής: μέθοδος ανάπτυξης και αποκατάστασης επιτελικών λειτουργικών για παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας», Θανάσης Κουτσοκλένης

 

  1. «Αναγνωστικές δυσκολίες και προβλήματα προσοχής στην τάξη: θέματα διαφορικής διάγνωσης», Τιμόθεος Παπαδόπουλος

 

  1. «Εργαστήριο εκπαιδευτικής παρέμβασης», Γιώργος Μπότσας – Ιωάννης Τρικκαλιώτης

 

  1. «Βελτιώνοντας τις εκτελεστικές λειτουργίες μέσα από τη στάση και την κίνηση», Ζωή Θεοδωρίδου – Χριστίνα Καλαϊτζή

Όνειρα χαράς και λύπης από ένα παιδί του πολέμου, του ξεριζωμού…

scan5Εξήντα εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται σήμερα ξεριζωμένοι από τις εστίες τους σε όλο τον κόσμο. Ανάμεσά τους παιδιά εκτεθειμένα συχνά σε απειλές όπως η εκμετάλλευση, το τράφικινγκ, η παιδική εργασία,  επιδίδονται σε έναν καθημερινό αγώνα επιβίωσης.

Πολλά από αυτά έχουν περάσει σχεδόν όλη τους τη ζωή σε καταυλισμούς.

Εκείνη τη νύχτα το κρύο ήταν τόσο τσουχτερό που ο μικρός Φερναντίτο ήταν αδύνατον να κλείσει μάτι. Το παγκάκι ποτέ δεν υπήρξε  το ιδανικό κρεβάτι για ένα παιδί, πόσο

μάλλον όταν το χτυπάει ο τσουχτερός βοριάς! Με τα μάτια του ορθάνοιχτα ψάχνει,

ψάχνει  ένα καλύτερο μέρος να κουρνιάσει.

Οι λίγοι περαστικοί αδιαφορούν γι’ αυτό το παιδί. Παιδί του δρόμου είναι άλλωστε, τι τους νοιάζει;

Ένα παλιό βαγόνι, βαλμένο για διακόσμηση, είναι το τωρινό του σπίτι. Ο μικρός Φερναντίτο δεν είχε κανέναν στη ζωή. Οι γονείς του και τ’ αδέλφια του σκοτώθηκαν στον πόλεμο, όταν ένας όλμος τρύπησε τη στέγη του σπιτιού τους. Ο ίδιος σώθηκε από θαύμα και από τότε ήξερε καλά ότι ήταν μόνος του. Έφτασε  στον προορισμό του  που  είναι η αρχή ενός άλλου ταξιδιού, όχι το τέλος του δρόμου.

Κάποιοι γνωστοί τον είχαν φέρει σε μια άλλη πατρίδα, πιο φιλική γι’ αυτόν, μακριά από τις σφαίρες του πολέμου. Έφτασε  στον προορισμό του,  και ταυτόχρονα έφτασε στην αρχή  ενός άλλου ταξιδιού, όχι στο τέλος της διαδρομής του. Πρέπει  να χαμογελάσει κάποια στιγμή με την ψυχή του, να συνεχίσει  να παίζει και να ονειρεύεται.

Η καθημερινότητα σκληρή, μόνο το βράδυ τα όνειρα τον συντροφεύουν, όνειρα τρελά, όνειρα πολλά, όνειρα γεμάτα παιχνίδια και παιδιά…

scan10Ο μικρός Φερναντίνο δε θα σταματήσει ποτέ να ονειρεύεται. Να ονειρεύεται πως κάποια μέρα το χαμόγελο θα έρθει στα χείλη του. Πως κάποτε θα αποκτήσει  ένα ζεστό όμορφο σπιτικό με δυο μεγάλες αγκαλιές. Κι εκείνη η μέρα θα έρθει… μόλις το πιστέψει βαθιά…

Το παραμύθι της κ. Νατάσσας Συμεωνίδου-Θάνου με εικόνες από τη Μαρία Φλωριάν, έρχεται την πιο κατάλληλη στιγμή να μιλήσει για την αγάπη και τη συνεργασία, την αλληλέγγυα στάση των ανθρώπων στην Ελλάδα απέναντι στο μεγαλύτερο προσφυγικό ρεύμα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μια ιστορία που μας κάνει να  αναρωτηθούμε για τα μικρά και τα μεγάλα της ζωής. Μια συγγραφέας που αγγίζει τις δικές μας ψυχές και μια εικονογράφος που…ζωγραφίζει υπέροχα τα όνειρα!

γράφει: Άννα Παππά
δασκάλα-συγγραφέα

 

ISBN:978-618-5123-14-7
Σελίδες: 56

Πολυτελής έγχρωμη έκδοση εκτυπωμένη σε βρώσιμο χαρτί με ασφαλή ατοξικά χρώματα.

Αγοράστε το μέσω του αυτοματοποιημένου συστήματος πώλησης fylatos.com, προσθέτοντας το στο καλάθι ή με τηλεφωνική παραγγελία στο 2310-821622. Τα μεταφορικά είναι ΔΩΡΕΑΝ για όλη την Ελλάδα και για 62 χώρες του εξωτερικού.

 

Η UNESCO όρισε την Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου για το 2018

i-unesco-epilegei-tin-athina-os-pagkosmia-proteyousa-vivliou-2018Η Ιρίνα Μπόκοβα, η γενική διευθύντρια της UNESCO,  ανακοίνωσε σήμερα πως η Αθήνα ορίζεται Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου για το 2018, μετά από σύσταση της Συμβουλευτικής Επιτροπής του προγράμματος. Με τον φάκελο υποψηφιότητας που κατέθεσε η ελληνική πρωτεύουσα επικράτησε των συνυποψηφίων της, ο αριθμός των οποίων, σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση, ανήλθε σε ύψη ρεκόρ. Οι πόλεις που ορίζονται Παγκόσμιες Πρωτεύουσες Βιβλίου από την UNESCO, οφείλουν να προωθούν τα βιβλία και την ανάγνωση και να οργανώνουν δραστηριότητες τη χρονιά που επιλέγονται, η οποία ξεκινά με τον εορτασμό του Παγκόσμιας Ημέρας Βιβλίου και Πνευματικών Δικαιωμάτων, δηλαδή στις 23 Απριλίου.

Η πόλη της Αθήνας επιλέχθηκε για την άρτια ποιότητα των δραστηριοτήτων της, που, όπως αναφέρεται και στην επίσημη ανακοίνωση, υποστηρίζεται από το σύνολο της βιομηχανίας του βιβλίου. Το προτεινόμενο πρόγραμμα περιλαμβάνει συναντήσεις με συγγραφείς, μεταφραστές και εικονογράφους, συναυλίες, θεματικές εκθέσεις, αναγνώσεις ποίησης και εργαστήρια για την προβολή των επαγγελματιών.

Ο στόχος του προγράμματος είναι να καταστήσει τα βιβλία προσβάσιμα σε ολόκληρο τον πληθυσμό της πόλης, συμπεριλαμβανομένων των μεταναστών και των προσφύγων. Τα μέλη της Συμβουλευτικής Επιτροπής εξήραν επίσης τις πολιτιστικές υποδομές της Αθήνας και την εμπειρία της στη διοργάνωση διεθνών εκδηλώσεων.

Η Αθήνα έγινε η 18η πόλη που κατακτά αυτόν τον τίτλο από τότε που θεσπίστηκε. Είχε προηγηθεί η Μαδρίτη (2001),  η Αλεξάνδρεια (2002), το Νέο Δελχί (2003), η Αμβέρσα (2004), το Μόντρεαλ (2005), το Τορίνο (2006), η Μπογκοτά (2007), το Άμστερνταμ (2008), η Βηρυτός (2009), η Λιουμπλιάνα (2010), το Μπουένος Άιρες (2011), το Ερεβάν (2012), η Μπανγκόκ (2013), το Πορτ Χαρκούρ (2014),  το Ίντσον  (2015), το Βρότσλαβ (2016) και το Κόνακρι (2017).

 

Ο Ύμνος του Βιβλίου

Πες μου κάτι, τι αξίζει πιο πολύ από φλουριά;
Πες μου κάτι, τι χαρίζει γέλιο, κέφι και χαρά;

Έλα, πες μου τι γεμίζει παρηγόρια την καρδιά;
Έλα, πες μου, τι σκορπίζει την πιο μαύρη συννεφιά;

Έλα, πες μου, τι ‘ναι εκείνο που με κάνει και δακρύζω,
Που με κάνει να γελάω, που με κάνει να ελπίζω;

Έλα, πες μου, τι ‘ναι εκείνο που με κάνει να γιορτάζω,
Που με κάνει να πετάω, στα ουράνια να καλπάζω;

Ένα βιβλίο! Ένα βιβλίο!

Ένα βιβλίο που μαγεύει, όνειρα στο νου φυτεύει
Και στο ταξίδι της ζωής, πιστά μας συντροφεύει!

Ευγένιος Τριβιζάς

Δημιουργώντας δημιουργούς

images (2)Άννα Παππά
δασκάλα-συγγραφέας

Κάποτε μια μητέρα ρώτησε τον Αϊνστάιν τι έπρεπε να κάνει για να γίνει το παιδί της τόσο έξυπνο όσο αυτός.

– Να του διαβάζετε παραμύθια, απάντησε ο Αϊνστάιν.

– Ωραία. Και μετά; ζήτησε να μάθει η μητέρα.

– Παραμύθια και πάλι παραμύθια, επέμεινε ο Αϊνστάιν.

Κάθε μέρα, όλο και περισσότερο πληθαίνουν οι φωνές που μιλούν για την ασφυκτική κατάσταση που δημιουργείται στη ζωή των παιδιών μας, από τις λογής-λογής “σειρήνες” που τα περιβάλλουν.

Δεν είναι εύκολο να κάνεις ένα παιδί να αφήσει το κινητό, τον υπολογιστή ή την τηλεόραση για χάρη του βιβλίου, το οποίο αδυνατεί να ανταγωνιστεί την ψυχαγωγία που παρέχει η τεχνολογία σήμερα. Δεν είναι, όμως, αδύνατο. Υπάρχει ελπίδα. Για να καλλιεργηθεί η φιλαναγνωσία, υπάρχουν χίλιοι δυο τρόποι.

Ας αρχίσουμε να διαβάζουμε, συστηματικά, βιβλία στο μικρό παιδί. Η πράξη μας αυτή μιμείται την αφήγηση παραμυθιού. Ισχυροποιεί τις γέφυρες ανάμεσα σε μας και το παιδί, το αναπτύσσει πνευματικά και συναισθηματικά, εξάπτει τη φαντασία του, το βοηθάει να υιοθετήσει σωστή στάση απέναντι στη ζωή, του γνωρίζει την ίδια τη ζωή από τα πρώτα τρυφερά σχολικά του χρόνια. Το βοηθάει να γνωρίσει τους ανθρώπους και τον εαυτό του. Να πλουτίσει τις εμπειρίες, τις γνώσεις, τις ιδέες του, να αναπτύξει την κρίση του, να καλλιεργηθεί αισθητικά, να μάθει να αγαπάει ό,τι καλό, ωραίο και αληθινό. Το βοηθάει να διαμορφώσει το χαρακτήρα του μέσω της ταύτισης και της μίμησης. Να κοινωνικοποιηθεί. Να γνωρίσει το παρελθόν της φυλής του, το παρελθόν της ανθρωπότητας, να ακούει τη μητρική του γλώσσα σε ποικίλους ρυθμούς. Το βοηθάει να καλλιεργηθεί γλωσσικά, να δεχτεί την ανάγνωση. Το γεμίζει χαρά.

Η οικογένεια, είναι η πρώτη πού θα δημιουργήσει το ευνοϊκό κλίμα για να γνωρίσει και ν’ αγαπήσει το παιδί το καλό βιβλίο. Τα παιδικά βιβλία για τα πολύ μικρά παιδιά είναι γεμάτα με εικόνες. Κι είναι έτσι φτιαγμένα ώστε να δημιουργούν μια ευχάριστη, μια ζεστή σχέση, ανάμεσα στο γονέα και το παιδί. Γρήγορα η εικόνα μπαίνει στο οπτικό πεδίο του παιδιού.  Μέσα στη ζεστή μας αγκαλιά θα μπορέσει να ερμηνεύσει την εικόνα, να διηγηθεί μια ιστορία, ν’ ανακαλύψει μαζί μας τις λεπτομέρειες των εικόνων.  Το μαγικό δώρο της ανάγνωσης γίνεται σιγά σιγά κτήμα του. Εμείς είμαστε ο καταλύτης.

Είμαστε ο αφηγητής. Ο σωστός αφηγητής που χρειάζεται σωστή άρθρωση και προφορά. Που χρειάζεται αφήγηση με τονισμό και χρωματισμό, με απλότητα και αμεσότητα, με  δραματικότητα και ενθουσιασμό. Χρειάζεται να γινόμαστε παραμυθάδες, να φοράμε το καπέλο του παραμυθά, να καθόμαστε στο «θρόνο» του παραμυθά, να δημιουργούμε μια ονειρεμένη ατμόσφαιρα χαλαρωτική για το μικρό παιδί. Σκοπός μας είναι  να διασκεδάσει, να ταυτιστεί με τους ήρωες, να ονειρευτεί. Το παιδί αγαπά να υποδέχεται τα παραμύθια με λαϊκά στιχάκια. «Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη…» ή με ένα μαγικό ραβδί, που θα το ακουμπήσει, σαν «παραμυθόσκονη», που θα το ραντίσει. Η ατμόσφαιρα γίνεται ξαφνικά  τόσο εύκολα μαγική…

Καθώς  διαβάζουμε  το βλέπουμε πως μας κοιτάζει αλλά συγχρόνως ταξιδεύει αλλού. Έχει γίνει ένα με τη μαγεία. Το ταξίδι είναι τόσο συναρπαστικό, που το παιδί ακούει στην κυριολεξία με «το στόμα ανοιχτό». Είναι η ώρα τέτοια, που δεν την αφήνουμε να μας ξεφύγει. Δεν κλείνουμε το βιβλίο λέγοντας «και… έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα».Προχωράμε. Προχωράμε στη μυθοπλασία. Δημιουργούμε. Δημιουργούμεδημιουργούς.   

Παίρνοντας το παιδί στα χέρια του εικονογραφημένα βιβλία δείχνει εκεί το καθετί που βλέπει και το λέει με τ’ όνομά του. Σιγά-σιγά συνδέει την εικόνα με τα γράμματα που τη συνοδεύουν, ζητά να του διαβάσουν τα παράξενα αυτά “σημαδάκια” και ταυτόχρονα του γεννιέται η επιθυμία να μπορέσει και αυτό, από μόνο του, να διαβάσει το ίδιο. Και δεν είναι καθόλου παράξενο, πού ακούμε τα παιδιά μας σ’ αυτή την ηλικία, να διηγούνται μιαν ιστορία στον εαυτό τους, βλέποντας απλώς και μόνο τις εικόνες του βιβλίου!

Το παιδί πρέπει να νιώσει ελεύθερο να αναπτύξει τη φαντασία του, να εκφράσει τον εσωτερικό του κόσμο. Όταν μετά   έρθει στο Σχολείο, στην πρώτη τάξη, κι αποκτήσει πια την ικανότητα της ανάγνωσης, ο δάσκαλος έχει την ευθύνη να το φέρει σε επαφή με το γραπτό λόγο και να το βοηθήσει ν’ αναπτύξει την αναγνωστική ικανότητα. Το παιδί, σ’ αυτή τη φάση της ζωής του έχει κάνει μια μεγάλη ανακάλυψη! Τώρα μπορεί ν’ αποκρυπτογραφεί τα γράμματα – σύμβολα κι αυτό του δημιουργεί εμπειρίες, που έχουν καθοριστική σημασία!

Σε καμιά περίπτωση δε χρειάζεται να εξαναγκάζουμε το παιδί μας να διαβάσει κάτι. Δε θ’ αγαπήσουν τα παιδιά μας το διάβασμα, αν τα πιέζουμε! Το καλύτερο είναι να τα φέρουμε κοντά σε βιβλία που του προκαλούν ενδιαφέρον, που είναι καλογραμμένα και καλοτυπωμένα. Θα το πετύχουμε αυτό αν φροντίσουμε να έχουμε στο σπίτι μας τη “γωνιά του βιβλίου”. Να έχουμε στο παιδικό δωμάτιο, όπου είναι αυτό δυνατό, ένα έπιπλο απλό ή έστω ένα ράφι και εκεί, με τη συνεργασία του, να δημιουργούμε σιγά-σιγά η προσωπική του βιβλιοθήκη, ώστε να μπορεί  να χρησιμοποιεί όποτε θέλει τα βιβλία του, αλλά και κυρίως να τα βλέπει., να μεταμορφώνονται σε κιβωτούς ονειροταξιδιών.

Συνιστάται να παίρνουμε τα παιδιά μας στις Βιβλιοθήκες, στα βιβλιοπωλεία και στις διάφορες εκθέσεις βιβλίου, που κατά καιρούς διοργανώνονται από διάφορους φορείς. Να έχουν την εμπειρία και να βλέπουν τα πλήθη των βιβλίων. Να χορταίνει το μάτι τους να βλέπει βιβλία με πολύχρωμα εξώφυλλα, με ωραίες εικόνες, με καλλιτεχνική εμφάνιση. Να τα πιάνουν, να τα αγγίζουν ελεύθερα, χωρίς “μη” και “όχι”, να τα ξεφυλλίζουν, να τα αγοράζουν μόνα τους, να τα σφίγγουν στην αγκαλιά τους!

Το κυριότερο όμως είναι να τα μάθουμε, όσο μεγαλώνουν, να επιλέγουν τα βιβλία πού θα διαβάσουν. Ας μη γίνεται η επιλογή τους με μόνο κριτήριο το πολύχρωμο εξώφυλλο, το μεγάλο σχήμα ή ακόμη και τ’ όνομα του συγγραφέα… Ας μάθουμε τα παιδιά μας να διαβάζουν την περίληψη του περιεχομένου, που συνήθως υπάρχει στο οπισθόφυλλο, να το ξεφυλλίζουν, να βρίσκουν και να διαβάζουν τις κριτικές βιβλίων που δημοσιεύονται, τις ελάχιστες δυστυχώς, στα λιγοστά περιοδικά για τα παιδικά βιβλία.

Είναι πολύ σημαντικό να διαμορφώσουμε ένα κλίμα ευνοϊκό για την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας μέσα στην οικογένεια. Είναι σημαντικό να γίνουμε και εμείς θερμότεροι αναγνώστες. Καλές είναι οι οθόνες και τα διάφορα πληκτρολόγια που κατακλύζουν κάθε παιδί. Στις οθόνες αυτές όμως το παιδί βλέπει ό,τι δημιούργησε η φαντασία ενός άλλου, άγνωστου, που ζει πολύ μακριά. Βλέπει αυτό που αποφάσισε κάποιος άλλος. Στο βιβλίο, με τα μάτια της ψυχής του, θα δει αυτό που δημιούργησε η δική του φαντασία. Αυτή είναι διαφορά, αυτή είναι η μαγική συνταγή που δημιουργεί δημιουργούς.

αναδημοσίευση: Anna’s Pappa blog