«Η σκληρή κυρία Πλάκα» Βιβλιοκριτική

14681876_10202601767283249_5634801213507887875_nγράφει η Βιβή Φαρσαλιώτου- Ιατρού

Η σκληρή Κυρία Πλάκα.
Καλοχτενισμένα ξανθά μαλλιά. Μάτια λαμπερά . Χαμόγελο. Μια φουσκωμένη τσάντα. Γεμάτη γράμματα; Γεμάτη όνειρα; Γεμάτη Γράμματα και Όνειρα…
Ένας καθρέπτης. Όχι, ο καθρέπτης είναι μικρός. Όχι, τα πόδια δεν καθρεπτίζονται.
Το βλέμμα της Μάνας. Το βλέμμα της κόρης. Το βλέμμα της Βερόνικας που είναι κόρη… Μέσα σε λίγες εικόνες, αραδιάζονται οι λέξεις της Βερόνικας Αποστόλου, που την στοίχειωσαν ένα βράδυ Σαββάτου…..
“Πονούσα» μου είπε κοιτάζοντάς με στα μάτια όταν μου περιέγραψε την πρώτη φορά την «ιστορία» του βιβλίου της, «και σκεπτόμουν πώς θα ήταν αν ήμουν μητέρα, πώς θα έπρεπε να εξηγήσω τις αδυναμίες μου και πώς θα καταλάβαινε το παιδί μου τις δυσκολίες της ασθένειάς μου»… Τα μάτια της έλαμπαν, από χαρά, από ικανοποίηση, από μεγάλη λαχτάρα.
Η Ιφιγένεια, ένα δικό της «παιδί», είχε πάρει σάρκα και οστά και ήταν έτοιμη να διαλαλήσει σ’ όλους και παντού, αυτό που εξομολογείται στο τέλος της Ιστορίας της: «Ήθελα να δείξω ότι οι ανθρώπινες σχέσεις βασίζονται στα συναισθήματα, τα οποία αντέχουν στον χρόνο. Ήθελα να δείξω ότι η ομορφιά της ψυχής είναι αιώνια. Ήθελα να δείξω ότι η αγάπη της μητέρας είναι μοναδική και παντοτινή».
Το βιβλίο της Βερόνικας–Στυλιανής Αποστόλου με τον τίτλο «Η σκληρή Κυρία Πλάκα» , εκδόθηκε τον Σεπτέμβρη του 2016, από τις Εκδόσεις Φυλάτος, με 30 σελίδες. Οι εκδόσεις Φυλάτος είχαν τον σχεδιασμό του Εξώφυλλου,  καθώς και την Σελιδοποίηση και τον Σχεδιασμό του βιβλίου.
Η Βερόνικα –Στυλιανή Αποστόλου, γεννήθηκε στις 30 Μαΐου του 1989 την Καστοριά. Είναι απόφοιτος του τμήματος Βαλκανικών Σπουδών Φλώρινας, μεταπτυχιακή φοιτήτρια του  Πανεπιστημίου Μακεδονίας και φοιτήτρια Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Είναι ιδρύτρια και Πρόεδρος του συλλόγου ατόμων με σκλήρυνση κατά πλάκας Καστοριάς. Έχει εξαιρετική εθελοντική συμμετοχή σε πληθώρα Φορέων, ενεργειών και δράσεων όπου, πραγματικά, αφήνει στίγμα προσφοράς και αξιοπρέπειας.
Δεν ξέρουμε πόσοι από εμάς θα τη γνωρίζαμε αν δεν είχαν έλθει τα πάνω –κάτω στη ζωή της με τη σκπ…
Δεν ξέρει κανείς πώς θα εξελισσόταν η ζωή της χωρίς τη σκπ.
Για τη Βερόνικα που εμείς ξέρουμε, για τούτο δω το κοριτσάκι, δεν χρειάστηκε να ψάξω για λέξεις βαριές και βαρύγδουπες για να σας αποδείξω ότι είναι πολύ σπουδαίο γιατί, έχει αποδείξει από μόνο του την μεγάλη αξία που κουβαλάει στους ώμους του, μέσα από πράξεις σοφές και γενναίες.
5Την Εικονογράφηση του βιβλίου έκανε η Τάνια Καρακώττα που γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, μια πόλη που αγαπά πολύ. Από τότε που θυμάται ψάχνει, βρίσκει, παίζει και δημιουργεί. Σπούδασε ζωγραφική στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. από όπου αποφοίτησε με άριστα. Συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις και ασχολείται με την εικονογράφηση. Εργάζεται ως δασκάλα εικαστικών στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Μέσα από την τέχνη και τη διδασκαλία της παρατηρεί και ανακαλύπτει, προβληματίζεται, διασκεδάζει, ταξιδεύει και κάνει φίλους, αντιγράφουμε από τα στοιχεία που βρίσκουμε στο εξώφυλλο του βιβλίου, και, πραγματικά, είναι χαρά μας που τη «γνωρίσαμε» .
Η σκληρή κυρία Πλάκα, λοιπόν!!! Όσο και να προσπαθήσεις να συγκεντρωθείς στην προσεκτική ανάγνωση του κειμένου, οι χρωματιστές νεραϊδούλες που κάνουν κερκίδα στην καρέκλα, η νεραϊδούλα που στηρίζει και η νεραϊδούλα που δαμάζει τη βακτηρία, απογειώνουν την εικόνα, δίνουν φτερά στα <σταθερά> ράφια με τα ατσαλάκωτα βιβλία και το φρόνιμο αρκουδάκι και, σε πάνε κατευθείαν στο βάθος των νοημάτων, που, ίσως, για πρώτη φορά κοινωνείς, και που, η συγγραφέας με βεβαιότητα εμπειρίας σου γνωστοποιεί.
Φαίνεται ότι, η συνάντηση της, συγγραφέα, Βερόνικας με την εικονογράφο Τάνια ήταν ευτυχής για την πορεία του βιβλίου !
Η Ιφιγένεια, λοιπόν, είναι ένα μικρό παιδί, που μεγαλώνει όμορφο, καθαρό, περιποιημένο και φροντισμένο, κοινωνικό, μαθαίνει γράμματα, έχει όλα όσα έχουν και τα πιο «τυχερά» παιδιά της ηλικίας της. Μέσα στη σάκα της όμως, κουβαλά ένα μεγάλο μυστικό. Η σάκα αυτή, είναι στην πραγματικότητα, πολύ –πολύ μικρότερη απ’ όσο περιγράφει, η Συγγραφέας και πολύ- πολύ μικρότερη απ’ όσο ζωγραφίζει η Εικονογράφος του Βιβλίου. Η σάκα αυτή, στην πραγματικότητα, είναι η μικρή καρδούλα της Ιφιγένειας, η μικρή καρδούλα κάθε παιδιού που είναι στη θέση της Ιφιγένειας….
Χρειαζόταν όμως, και πολύ σοφά έπραξε και η συγγραφέας και η εικονογράφος και την φτιάξανε τόοοοοοοσο μεγάλη, γιατί, εκεί μέσα, στη ροζ σάκα, όφειλε να χωρέσει η Φωτογραφία της Μητέρας μαζί με όλα τα ερωτήματα και τ’ απαντήματα εκείνου του Σαββάτου, και όλων των Σαββάτων, μιας νέας κοπέλας, και όλων των άλλων κοριτσιών και όλων των μαμάδων και όλων των Ανθρώπων με Σκλήρυνση κατά πλάκας.
Με γλώσσα παιδική, απλή και κατανοητή , εύκολα προσεγγίσιμο, από μικρούς (και μεγάλους) ύφος, η συγγραφέας περιγράφει την μικρή Ιφιγένεια, τα συναισθήματα, τους φόβους  και τη ζωή της κάτω από τα φτερά μιας μητέρας πάσχουσας, εν προκειμένω, μιας μητέρας με σκπ.
Περιγράφει τι δεν μπορεί να κάνει, και, με σαφήνεια,περιγράφει και τι μπορεί, τελικά, να κάνει η μητέρα, μια μητέρα με σκπ.
Μέσα απ’ όλο αυτό η συγγραφέας δεν ξεχνάει όσα όμορφα έζησε ως παιδί η ίδια, «χόρευε όταν ήταν νεότερη…… ήταν η καλύτερη χορεύτρια…. Είχε καλλίγραμμα και δυνατά πόδια και υπέροχα χέρια»…. λέει, και μοιάζει, να χόρευε και η ίδια με τα καλλίγραμμα και δυνατά της πόδια και τα υπέροχα χέρια της. Βάζει τον εαυτό της στη θέση της Μητέρας και συγχρόνως του παιδιού, και, δείχνει την αγωνία της για το μέλλον ενός ανθρώπου με σκπ .
Σ’ ένα σημείο που θα ήθελα , ιδιαίτερα να σταθώ κι επιτρέψτε μου να το κάνω, είναι το εξής : Η μικρή Ιφιγένεια, βασανίζεται από την αγωνία, μήπως, κληρονομώντας τα χαρακτηριστικά και τα «ταλέντα» της μανούλας της, κληρονομεί και την αρρώστια της . Μας αφήνει λοιπόν, άθικτο το ενδεχόμενο να μας κατσικωθεί κι εμάς, τους υπόλοιπους, που δεν έχουμε μαμά με αναπηρία, μια Κυρία ή ένας Κύριος Πλάκας.
Κυρίες και κύριοι,
Για το μόνο πράγμα που μπορούμε να είμαστε σίγουροι, είναι το τι ήμασταν μέχρι χτες. Σήμερα ; Αύριο; Ένα σκοτεινό, άδειο σακούλι. Εγώ, εσείς, ένας δικός μου ένας δικός σας άνθρωπος …για κάποιον και για πολλούς από εμάς, επιφυλάσσεται μια τέτοια αλλαγή, που από τούτη τη μεριά του τοίχου που είμαστε, θα βρεθούμε απέναντι. Στην πλευρά του τοίχου, που, ή είχαμε φροντίσει να «δούμε» νωρίτερα ή, είχαμε αποφασίσει ότι δεν μας αφορά και είχαμε στρέψει τα μάτια και τον νου μας , αλλού.
Αυτός, είναι από μόνος του ένας ικανότατος λόγος, για να σταθούμε στο «παραμύθι» (σε εισαγωγικά) της Βερόνικας  Αποστόλου και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε λίγα απ’ όσα μέχρι σήμερα δεν μας έχουν απασχολήσει.
Μια κουβέντα, που, χρόνια τώρα λέω, με συναίσθηση ευθύνης, είναι ότι, τα πράγματα μας χαρίζονται άνωθεν , ανάλογα με το πόσα μπορούμε να κρατήσουμε αλλά και ανάλογα με το πώς μπορούμε να τα διαχειριστούμε, έτσι που, περνώντας μέσα από τον βαθμό δυσκολίας τους, να φτάσουμε Ψηλά. Για κάποιους , λοιπόν, υπάρχει ένα πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο, και, γι’ αυτό, βομβαρδίζονται με χιλιάδες, με εκατομμύρια μικρά- μικρά κομματάκια ….χρυσόσκονης! Τα κομματάκια αυτά, πέφτουν πάνω στους ανθρώπους αυτούς και, σιγά-σιγά, αργά- αργά, τους μεταμορφώνουν σε Αγγέλους. Αφού όμως πρώτα, τους Σταυρώσουν.
Μαγικός, θα πω ότι είναι, ο δρόμος που χαράσσει η συγγραφέας και χρωματίζει η εικονογράφος και σ’ οδηγεί σ’ ένα end που μοιάζει happy .
Δεν μου είναι εύκολο να σας πω, αν πραγματικά είναι ευτυχισμένο. Δεν μπορείς να κρίνεις τον κόσμο που δεν έζησες.
Μπορώ όμως, με το χέρι στην καρδιά να σας πω, ότι, αυτή η κοπέλα, έχει αρπάξει απ’ τα μαλλιά την κυρία πλάκα κι αυτό σημαίνει, ότι, παρόλη τη νεαρή της ηλικία, η Βερόνικα, έμαθε να εκτιμάει τα ψήγματα χρυσόσκονης που περνούν από μπροστά της. Τ’ αφήνει να σουλατσάρουν πάνω της και μέσα της και να θρονιάζονται στο βάθος της ψυχής της. Αυτά τα κομματάκια είναι η Ευτυχία και η Ιφιγένεια, πραγματικά, την άγγιξε. Η Γνώση είναι Δύναμη. (κι αλλιώς: Δύναμη είναι η Γνώση) Και η Μικρή Βερόνικα, τ’ έχει και τα δυο!!! Καλούς δρόμους να έχει, και η σκέψη σου και η Ζωή σου, κοριτσάκι μου….
Η σκληρή κυρία Πλάκα ! Mία ιστορία που -αποδεδειγμένα- δεν κολλάει-δεν μεταδίδεται-δεν κληρονομείται. Αγγίξτε την άφοβα. Κρατήστε την απ’ το χέρι, και αφήστε να σας οδηγήσει στις Αλήθειες της.

Όνειρα χαράς και λύπης από ένα παιδί του πολέμου, του ξεριζωμού…

scan5Εξήντα εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται σήμερα ξεριζωμένοι από τις εστίες τους σε όλο τον κόσμο. Ανάμεσά τους παιδιά εκτεθειμένα συχνά σε απειλές όπως η εκμετάλλευση, το τράφικινγκ, η παιδική εργασία,  επιδίδονται σε έναν καθημερινό αγώνα επιβίωσης.

Πολλά από αυτά έχουν περάσει σχεδόν όλη τους τη ζωή σε καταυλισμούς.

Εκείνη τη νύχτα το κρύο ήταν τόσο τσουχτερό που ο μικρός Φερναντίτο ήταν αδύνατον να κλείσει μάτι. Το παγκάκι ποτέ δεν υπήρξε  το ιδανικό κρεβάτι για ένα παιδί, πόσο

μάλλον όταν το χτυπάει ο τσουχτερός βοριάς! Με τα μάτια του ορθάνοιχτα ψάχνει,

ψάχνει  ένα καλύτερο μέρος να κουρνιάσει.

Οι λίγοι περαστικοί αδιαφορούν γι’ αυτό το παιδί. Παιδί του δρόμου είναι άλλωστε, τι τους νοιάζει;

Ένα παλιό βαγόνι, βαλμένο για διακόσμηση, είναι το τωρινό του σπίτι. Ο μικρός Φερναντίτο δεν είχε κανέναν στη ζωή. Οι γονείς του και τ’ αδέλφια του σκοτώθηκαν στον πόλεμο, όταν ένας όλμος τρύπησε τη στέγη του σπιτιού τους. Ο ίδιος σώθηκε από θαύμα και από τότε ήξερε καλά ότι ήταν μόνος του. Έφτασε  στον προορισμό του  που  είναι η αρχή ενός άλλου ταξιδιού, όχι το τέλος του δρόμου.

Κάποιοι γνωστοί τον είχαν φέρει σε μια άλλη πατρίδα, πιο φιλική γι’ αυτόν, μακριά από τις σφαίρες του πολέμου. Έφτασε  στον προορισμό του,  και ταυτόχρονα έφτασε στην αρχή  ενός άλλου ταξιδιού, όχι στο τέλος της διαδρομής του. Πρέπει  να χαμογελάσει κάποια στιγμή με την ψυχή του, να συνεχίσει  να παίζει και να ονειρεύεται.

Η καθημερινότητα σκληρή, μόνο το βράδυ τα όνειρα τον συντροφεύουν, όνειρα τρελά, όνειρα πολλά, όνειρα γεμάτα παιχνίδια και παιδιά…

scan10Ο μικρός Φερναντίνο δε θα σταματήσει ποτέ να ονειρεύεται. Να ονειρεύεται πως κάποια μέρα το χαμόγελο θα έρθει στα χείλη του. Πως κάποτε θα αποκτήσει  ένα ζεστό όμορφο σπιτικό με δυο μεγάλες αγκαλιές. Κι εκείνη η μέρα θα έρθει… μόλις το πιστέψει βαθιά…

Το παραμύθι της κ. Νατάσσας Συμεωνίδου-Θάνου με εικόνες από τη Μαρία Φλωριάν, έρχεται την πιο κατάλληλη στιγμή να μιλήσει για την αγάπη και τη συνεργασία, την αλληλέγγυα στάση των ανθρώπων στην Ελλάδα απέναντι στο μεγαλύτερο προσφυγικό ρεύμα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μια ιστορία που μας κάνει να  αναρωτηθούμε για τα μικρά και τα μεγάλα της ζωής. Μια συγγραφέας που αγγίζει τις δικές μας ψυχές και μια εικονογράφος που…ζωγραφίζει υπέροχα τα όνειρα!

γράφει: Άννα Παππά
δασκάλα-συγγραφέα

 

ISBN:978-618-5123-14-7
Σελίδες: 56

Πολυτελής έγχρωμη έκδοση εκτυπωμένη σε βρώσιμο χαρτί με ασφαλή ατοξικά χρώματα.

Αγοράστε το μέσω του αυτοματοποιημένου συστήματος πώλησης fylatos.com, προσθέτοντας το στο καλάθι ή με τηλεφωνική παραγγελία στο 2310-821622. Τα μεταφορικά είναι ΔΩΡΕΑΝ για όλη την Ελλάδα και για 62 χώρες του εξωτερικού.

 

Το μεγαλύτερο λάθος είναι να μην αναγνωρίζουμε τα λάθη των άλλων, «Η ώρα…της λαθογραφίας», πρόταση

graphic1Άννα Παππά
δασκάλα-συγγραφέας

Μερικές σκέψεις με αφορμή το παραμύθι της Χριστίνας Κανάρια «Ώρα …για λαθογραφία»

Μπορούν τα παιδιά μας να κάνουν λάθη ορθογραφικά;
Επιτρέπουμε, ως παιδαγωγοί, στους μαθητές μας να κάνουν λάθη;
Γνωρίζουμε ότι το λάθος έχει μέγιστη παιδαγωγική αξία;
Πρέπει οι μαθητές να θεωρούν την ορθή γραφή ως το πιο δύσκολο μάθημα του σχολείου; Να γίνεται εφιάλτης η ώρα της ορθογραφίας;

Σκεφθήκαμε ποτέ την «ώρα της λαθογραφίας» και πώς η λαθογραφία θα ελευθερώσει τα παιδιά μας; Μπορούμε να τους διδάξουμε μέσα από τα λάθη τους;

Τα λάθη, για το μυαλό του ανθρώπου, είναι ό,τι το νερό για τα χέρια του: όσο και αν προσπαθεί να το κρατήσει εκεί, πάντα κάτι θα ξεφεύγει, έστω μια σταγόνα.

Γιατί τελικά φυλακιζόμαστε μέσα σε αυτό το πιεστικό συναίσθημα του «όλα πρέπει να γράφονται σωστά»; Μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτό το πλαίσιο, και αν ναι, σε τι θα μας ωφελήσει τελικά;

Πώς νιώθουμε όταν συνειδητοποιούμε ότι κάνουμε λάθος;
Οι περισσότεροι, από μικρή ηλικία,  όχι μόνο προσπαθούμε να αποφύγουμε τα λάθη αλλά αισθανόμαστε ντροπή, αισθανόμαστε μειονεκτικοί, ακόμη και για ένα ασήμαντο λαθάκι. Και εάν αυτό επαναληφθεί, τα αρνητικά συναισθήματα διογκώνονται και συμπιέζουν με το βάρος τους όλα τα θετικά συναισθήματα της ψυχικής μας παρακαταθήκης.

Είναι αυτό σωστό; Είναι πράγματι αυτός ο πραγματικός ρόλος του λάθους, και μάλιστα όταν αφορά σε μαθητή;
Μπορούμε να  βοηθήσουμε τα παιδιά να γίνουν λειτουργικά και να ανακτήσουν την αυτοπεποίθησή τους, καθώς η γραφή αποτελεί τον αρτιότερο τρόπο έκφρασης;

Ερωτήματα που αναζητούν απαντήσεις, σχεδόν καθημερινά στη σχολική μας πραγματικότητα…

Ας αφήσουμε τα παιδιά να εκφραστούν χωρίς να σκέφτονται τα τυχόν ορθογραφικά λάθη, που στις περισσότερες φορές είναι πολλά. Ας πούμε μπράβο για τις σκέψεις τους, τις ιδέες τους! Ας πούμε μπράβο για την τόλμη τους να γράψουν και να περιγράψουν.

Θα ακολουθήσει η έρευνα μέσα από το παιχνίδι να εντοπίσουν το λάθος που σύντομα και χωρίς πίεση, μπορεί να γίνει το σωστό… Γιατί η ορθογραφία μαθαίνεται μέσα από την έρευνα.
Πολλές φορές διαβάζοντας το γραπτό μας κείμενο, διορθώνουμε άμεσα τα λάθη μας. Το ίδιο συμβαίνει και στα παιδιά μας…

Ας δημιουργήσουμε το «κουτί της λαθογραφίας», αλλά και αυτό της «σωστογραφίας…» και ας ανακαλύψουμε μέσα σε αυτά την ορθογραφία!

Όλοι μαζί χρησιμοποιώντας το εικονογραφημένο λεξικό βρίσκουμε τις ορθογραφημένες λέξεις και ρίχνουμε στο ένα κουτί τις λάθος και στο άλλο τις σωστές. Και το παιχνίδι αρχίζει…

Έχουμε φτιάξει τις κούκλες των φθόγγων και παίζοντας με τις κούκλες επιχειρηματολογούμε για το σωστό και το λάθος. Προσπαθούμε να καταλάβουμε γιατί γράφεται έτσι η λέξη. Φτιάχνουμε το ποιηματάκι του λάθους και του σωστού.

Στη συνέχεια  κάνουμε ζευγαράκια τη λάθος με τη σωστή λέξη και το γραμματάκι που κάναμε λάθος στη σωστά ορθογραφημένη λέξη το ζωγραφίζουμε, το χρωματίζουμε.

Μετά γράφουμε σε καρτέλες τις λέξεις, ξεχωρίζοντας το θέμα από την κατάληξη, με χρώματα, και μάλιστα το γράμμα που μας δυσκόλεψε περισσότερο, το κάνουμε μεγαλύτερο και χρωματιστό. Όλες αυτές οι καρτέλες κοσμούν την αίθουσά μας όλη τη σχολική χρονιά, μαζί με τις εικονοΐστορίες.

Χρησιμοποιώντας τις καρτέλες και εικόνες φτιάχνουμε τα δικά μας παραμύθια.

Μπορούμε να φτιάξουμε και σταυρόλεξα επιδαπέδια με τις καρτέλες μας και να δημιουργήσουμε το δικό μας παιχνίδι, ακόμη και για την ώρα του διαλείμματος.

Είναι σίγουρο ότι στο τέλος της χρονιάς το κουτί της λαθογραφίας θα έχει μείνει με λίγες λέξεις, σχεδόν άδειο!!!

Αφορμή για την ώρα της λαθογραφίας και την απελευθέρωση των παιδιών μπορεί να μας δώσει το όμορφο έμμετρο παραμύθι της Χριστίνας Κανάρια «Ώρα… για λαθογραφία» με ζωγραφιές της Πωλίνας Παπανικολάου, από τις Εκδόσεις Φυλάτος.
Ένα παραμύθι αφιερωμένο στα παιδιά που δεν φοβούνται το λάθος.
Αχ αυτή η ορθογραφία…
Είναι φορές που χωρίς λόγο και αιτία
δημιουργεί στα παιδιά μεγάλη αγωνία
και κάνει δύσκολες τις ώρες στα θρανία.
Έτσι και η Χρυσή,
μια μαθήτρια μικρή,
διαβάζει μέχρι το βράδυ πολύ αργά
μα το επόμενο πρωί όλα τα ξεχνά!
Τι θα αλλάξει όμως στη ζωή τη σχολική
που θα της πάρει τη λύπη την πολλή;

Το παραμύθι της Χριστίνας Κανάρια διατίθεται εδώ

Το παραμύθι «Η χώρα από παγωτό» απέκτησε τον δικό της ιστοχώρο

κάνε κλικ για να επισκεφθείς τον ιστοχώρο

κάνε κλικ για να επισκεφθείς τον ιστοχώρο

Ένας νέος ιστοχώρος με πλούσιο υλικό για την παιδαγωγική δημιουργική αξιοποίηση του παραμυθιού της Σταυρούλας Λιανού. Για την ώρα φιλαναγνωσίας μπορείτε να βρείτε φύλλα εργασίας, προτάσεις για το θεατρικό παιχνίδι, κατασκευές και πολλές πολύτιμες προτάσεις.

Επισκεφθείτε και τη σελίδα fb, κάνοντας κλικ εδώ

CYMERA_20160531_213445Η νέα παιδική ιστορία της Σταυρούλας Λιανού, «Η χώρα από παγωτό», είναι μια εικονογραφημένη φανταστική περιπέτεια, με ζωγραφιές του Διονύση Ματαράγκα, με πρωταγωνιστές τον Βασιλιά Λιχουδένιο και τον Πρίγκιπα από την Ονειρεμένη.

Ο βασιλιάς Λιχουδένιος ονειρεύεται
μια χώρα από παγωτό και από γλυκίσματα σωρό!
Το όνειρό του θα πραγματοποιηθεί,
αλλά μήπως κάτι στη χώρα αυτή συμβεί;
Ο πρίγκιπας απ’ την Ονειρεμένη
θα τον βοηθήσει να καταλάβει τι συμβαίνει;
Ο βασιλιάς, τη δική σου βοήθεια θα ζητήσει,
τη λύση τη σωστή, για ν’ αποφασίσει!
Θα τον βοηθήσεις;

Αγοράστε το βιβλίο μέσω του αυτοματοποιημένου συστήματος πώλησης της ιστοσελίδας fylatos.com, προσθέτοντας το στο καλάθι ή με τηλεφωνική παραγγελία στο 2310-821622. Τα μεταφορικά είναι ΔΩΡΕΑΝ για όλη την Ελλάδα και για 62 χώρες του εξωτερικού.

Λίγα λόγια για τους δημιουργούς

Η Σταυρούλα Λιανού κατάγεται από την Καλαμάτα. Είναι εκπαιδευτικός Τεχνολόγος Πολιτικός Μηχανικός και κάτοχος μεταπτυχιακού στην Ειδική Εκπαίδευση.
Της αρέσει να διαβάζει, να γράφει και να δημιουργεί με διάφορα υλικά. Έχει ασχοληθεί με το θεατρικό παιχνίδι και την περιβαλλοντική εκπαίδευση. Της αρέσει να ταξιδεύει και ονειρεύεται ευτυχισμένους ανθρώπους σε χώρες γλυκές, φτιαγμένες από παγωτό…

Ο Διονύσης Ματαράγκας κατάγεται από τη Ζάκυνθο. Αποφοίτησε από το τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του ΑΠΘ, από το εργαστήριο του Ι. Φωκά.
Έχει κάνει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι μέλος της ομάδας «Τσιριτσάντσουλες» όπου σχεδιάζει θεατρικά σκηνικά και μάσκες και είναι δημιουργός δύο ταινιών μικρού μήκους: «REVANCHE» και «Το Κρυφτό». Έχει γράψει το κόμιξ «ΧΡΟΝΟΣ ΩΡΕΣ ΛΕΠΤΑ».
Του αρέσουν…τα παγωτά

 

7η ΗΜΕΡΙΔΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΟΔΟΝΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

12969338_10209668726014547_352794924_nOι Εκδόσεις Φυλάτος στην

7η ΗΜΕΡΙΔΑ  ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Της Ελληνικής Παιδοδοντικής Εταιρείας

Που διοργανώνεται σε συνεργασία με:
Α’ Παιδιατρική Κλινική Ιατρικής Σχολής Εκπαίδευσης
Ελληνικό Κολλέγιο Παιδιάτρων
Εργαστήριο Παιδοδοντιατρικής Οδοντιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ

Σάββατο 9 Απρίλιου 2016, 09.00-18.00, Αθήνα
ΧΩΡΕΜΕΙΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ, ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΑΙΔΩΝ ‘ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ’

12968518_10209668720334405_1962434369_n

 

Παρουσίαση του βιβλίου «Οι δυο ώρες ύπνου και το memento mori ενός συγγραφέα» του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου

παρουσίαση Γκέντζος ΤάσοςΤην Τετάρτη 4 Νοεμβρίου στις 19.30 το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα η  αίθουσα Τάκης Κανελλόπουλος, γέμισε με χαμόγελα. Φίλοι και γνωστοί του ταλαντούχου συγγραφέα Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου και του φωτογράφου/σκηνοθέτη Παναγιώτη Κουντουρά  δώσανε το παρόν στην παρουσίαση του έργου «Οι 2 ΩΡΕΣ ΥΠΝΟΥ… & Το «memento mori» ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ», όπου συνδυάστηκε ο υπέροχος γραπτός λόγος με την τέλεια αποτύπωσή του στη φωτογραφία.

Για το βιβλίο του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου μίλησαν:
Χρυσούλα Μελισσά Χαλικιοπούλου, Δρ. Ψυχολόγος
Κων/νος Ζέρβας, Πολιτικός Μηχανικός, Δημ. Σύμβουλος Δήμου Θεσσαλονίκης
Σάκης Παπαγιάννης, Εικαστικός
Τη συζήτηση συντόνισε η Μαρία Αναγνωστίδου, Δημοσιογράφος
Μίλησαν επίσης, ο Συγγραφέας, ο Φωτογράφος και ο Εκδότης

pizap.com14467418762832Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Δυο ώρες ύπνου… – ύστερα από την αναγγελία ενός θανάτου – φιλοξενούν στους κόλπους τους τις ανησυχίες, τους φόβους, τα θέλω και τα όνειρα ενός ανθρώπου.
Ένα όνειρο με τόπο δράσης τον Άγιο Λαυρέντιο του Πηλίου και χρόνο το εκάστοτε σήμερα… προσπάθησε να συμφιλιώσει την ανθρώπινη φύση με το φυσικό και το ανθρώπινο… του αποχωρισμού.
Θεωρούμε τη ζωή ως δεδομένη…
Τα απρόσμενα ταρακουνήματα που μας στέλνουν οι αρρώστιες τα γιατρεύει η μνήμη μας και σχεδόν πάντα θριαμβεύει η αίσθηση της αυτοσυντήρησης…
Τελικά πόσο μακριά κατοικούμε από τα ανθρώπινα;
Ο Κώστας δεν ήταν έτοιμος να πει το τελευταίο αντίο στον φίλο του κι ο Γιώργος του θυμίζει το…
Memento mori!
Να θυμάσαι το θάνατο!
Κι αν θυμάσαι το θάνατο, τότε είναι βέβαιο πως θα έχεις καλή σχέση με τη ζωή!
Θα εκτιμάς, θα χαίρεσαι, θα σέβεσαι, θα ευχαριστείς…
Να θυμάσαι, να θυμόμαστε, να θυμάστε… τη ζωή!
Mementote vivere, λοιπόν… και σπάστε με τα σφυριά της συνείδησης όλα εκείνα τα τόσο γλυκά… αυτονόητα που αδρανοποίησαν την ουσία της ζωής μας!
Να έχουμε στο μυαλό μας πως πρέπει και να ζήσουμε…

pizap.com14467422320111Η ομιλία της Χρυσούλας Μελισσά Χαλικιοπούλου για το βιβλίο «Οι δυο ώρες ύπνου και το memento mori ενός συγγραφέα»

Ήταν ιδιαίτερη χαρά και τιμή η πρόσκληση του αγαπημένου μου δασκάλου και φίλου, Τάσου Γκέντζου, να παρουσιάσω το καινούριο του βιβλίο. Βέβαια παραξενεύτηκα κιόλας, μια και δεν ανήκω ακριβώς στο… σινάφι των συγγραφέων. Όταν όμως το διάβασα, κατάλαβα τα βαθύτερα κίνητρα της κίνησής του αυτής: ήθελε να απαλύνει λίγο τις ενοχές του, που μας πήρε το ψωμί… Γιατί τι άλλο κάνει ένας ψυχολόγος από το να καταγράφει και να αναλύει –κι όχι πάντα έτσι αποτελεσματικά- σκέψεις, συναισθήματα, όνειρα. Ό, τι ακριβώς πέτυχε ο πολυτάλαντος Τάσος στο υπέροχο βιβλίο «Οι δυο ώρες ύπνου και το memento mori ενός συγγραφέα», όπου με τη σκέψη και την πένα του, συνεχίζει τη σχέση με αγαπημένο του φίλο, διαλύοντας τα όρια και τους περιορισμούς του χρόνου.
Ο τίτλος και η εικόνα του εξωφύλλου του, μας παραπέμπουν στο θάνατο, μάλλον παραπλανητικά. Θα σας εξομολογηθώ ότι, αφού μου πέρασε και ο πανικός για το τι να πρωτοπώ, σκέφτηκα: ‘μάλλον με διάλεξε ασυναίσθητα, επειδή ήξερε ότι τα τελευταία τρία χρόνια έχω κι εγώ βιώσει την απώλεια δυόμιση ανθρώπων’. Ο μισός φυσικά άνθρωπος αναφέρεται στο κομμάτι του εαυτού μου που έχασα μαζί τους. Ή μήπως δεν είναι έτσι τα πράγματα; Γιατί αυτό το κομμάτι εξερευνά κι ο Τάσος Γκέντζος στο μικρό -φαινομενικά μόνο- βιβλίο του, παραθέτοντας τις αναμνήσεις και τις συζητήσεις δυο φίλων. Ο νεκρός Γιώργος εξακολουθεί να ζει, γιατί ο ζωντανός Κώστας τον κρατά με αγάπη στο μυαλό και την ψυχή του. Στη σύντομη παρουσίασή μου, δεν υπάρχουν περιθώρια να αναπτύξουμε τους δυο αυτούς χαρακτήρες, αλλά θα τους ανακαλύψετε μόνοι σας, διαβάζοντας το βιβλίο. Θα σας μεταφέρω όμως έναν από τους διαλόγους (της σελίδας 26), που τον ξεχώρισα, επειδή μου θύμισε κάτι από το αγαπημένο μου θεατρικό έργο «Περιμένοντας τον Γκοντό ». Ο Κώστας αναπλάθει εδώ τις κοινές τους εμπειρίες, αν και βρίσκονται τώρα σε ξεχωριστούς χώρους ύπαρξης:
-Θυμάσαι το μεγάλο βιβλιοπωλείο στη Ρώμη;
-Με το ωραίο καφέ στο πατάρι;
-Βρίσκω τη μνήμη σας εξαιρετική, κύριε Κώστα.
-Πήγαμε στο υπόγειο για ν’ αγοράσω ένα ημερολόγιο και μου είχε κάνει εντύπωση ο τίτλος ενός βιβλίου.
– Η δικτατορία της συνήθειας.
-Εσύ με κορόιδευες και μου μιλούσες με το γνωστό προβοκατόρικο ύφος σου για τη δημοκρατία της συνήθειας.
-Το τελευταίο μου ταξίδι…
-Πόσο είχαμε γελάσει εκείνο το απόγευμα!
Μέσα σε αυτούς τους παράλληλους διαλόγους, ο Κώστας, δίνει ζωή στο φίλο του, συνεχίζοντας την κουβέντα και τη σχέση τους. Σε ένα διαφορετικό βέβαια επίπεδο, όπου όλα αποκτούν κι άλλο νόημα. Μα στην παρέα τους, μπερδεύονται κι άλλοι άνθρωποι, κάνοντάς μας να αναρωτηθούμε σε ποιον από τους δυο κόσμους ανήκουν. Τελικά όμως, αφήνουν και σε μας μια γλυκιά αίσθηση, μέσα από τη συνέχεια που έμμεσα ζητούν να έχουμε στα έμψυχα και άψυχα(;) πράγματα που αγάπησαν κι άφησαν πίσω τους. Έτσι ακόμη και τα αφρόντιστα λουλούδια γίνονται αντανακλάσεις της θνητότητάς μας. Αλλά και υποχρέωση να συνεχίσουμε το έργο όσων έφυγαν. Δύσκολο. Γιατί από την άλλη μεριά, εμείς οι ζωντανοί, είμαστε φορτωμένοι με μισοτελειωμένες υποθέσεις κι ανεκπλήρωτες επιθυμίες, μαζί με την ελπίδα να προφτάσουμε να κάνουμε περισσότερα. Σας διαβάζω ένα απόσπασμα, από τη σελίδα 32, όπου ο Κώστας θέλει να του μιλήσει για το μυθιστόρημα που έχει στο νου του να γράψει:
-Και γιατί μου το λες τώρα; τον ρωτά εκείνος
-Προσπαθώ να σου πω αυτά που σκέφτηκα και δεν πρόλαβα να σου τα πω.
-Έχεις τη γραφή σου εσύ…
-Πάντα είχα την αίσθηση πως μπορώ να σου τα πω όποτε το θελήσω.
-Λυπάμαι, Κώστα.
-Και τώρα φοβάμαι μήπως ξυπνήσω απότομα και χαθούν όλα.
-Οι αναμνήσεις δε χάνονται ποτέ!
-Μη με ξυπνήσεις, Γιώργο.
-Μη φοβάσαι.
-Γιατί το λες αυτό;
-Ο χρόνος του ονείρου είναι διαφορετικός.
Μου άρεσε ιδιαίτερα αυτός ο ευρηματικός τρόπος του συγγραφέα να μας παρουσιάζει τους ήρωες, τα συναισθήματα και τις αγωνίες του μέσα από το όνειρο, αλλά και τα εγκιβωτισμένα όνειρα που μας προσκαλεί να ανακαλύψουμε στο κείμενό του. Έτσι ελαφραίνουν οι φόβοι του, οι πολλοί συμβολισμοί και οι μεταφυσικοί του προβληματισμοί, που τους διανθίζει με το ιδιαίτερό του χιούμορ. Ο ‘κουτσός’, όπως λέει, ‘ορθολογισμός’ του αδυνατεί να καταλάβει και πολλά από τα καθημερινά πράγματα της ζωής μας: την πίστη του φίλου του στους ανθρώπους και στους εξωτερικούς ‘τύπους της θρησκείας μας (που κρύβουν όμως το περιεχόμενό της) ή στ’ ανεξήγητα της επιστήμης: να ζει αυτός που κάνει διατροφικές κραιπάλες ενώ πεθαίνει εκείνος με την υγιεινή ζωή. Ούτε στην ανθρώπινη λογική ούτε στην καρδιά μας χωρά ο θάνατος, με το ‘πέρασμα στην άλλη όχθη του ποταμιού’. Ίσως γι’ αυτό να αποφεύγουμε να τον σκεφτούμε ή δεν ξέρουμε πώς να τον αντιμετωπίσουμε, όταν απρόσμενα χτυπήσει την πόρτα μας. Κι όμως αυτός μας προτρέπει, μέσα από τα λόγια του χαμένου φίλου, πως ‘το λογικό είναι να τον αποδεχτείς και να πας ένα βήμα παρακάτω τη ζωή σου’. Η σκέψη του συγγραφέα γυρνά στο μάταιο των πράξεών μας, στα χνάρια που αφήνουμε πίσω μας, στο ‘ανηφορικό’ παρελθόν και τότε… ξεχνιέται πάλι και θεωρεί αυτονόητη τη ζωή.
Μερικοί άνθρωποι, έλεγε ο Επίκτητος, είναι τυφλοί στην ομορφιά του κόσμου. Μήπως είμαστε όλοι μας, αναβάλλοντας συνεχώς, με τη βιοπάλη ή το κυνήγι του εφήμερου πλουτισμού, το να είμαστε παρόντες στη ζωή μας; Ζούμε συνειδητά την ομορφιά του έρωτα, την αξία που έχει η αγάπη και η τρυφερότητα στις σχέσεις μας, η ματιά στο συνάνθρωπο και το άγγιγμα στον ηλικιωμένο, η κατανόησή μας στα παιδιά; Θα μπορούσα να βάλω κι άλλα ερωτήματα, αλλά αυτά θα τα διαβάσετε μόνοι σας, όπως ακριβώς τα αναπτύσσει ο συγγραφέας στο δεύτερο μέρος του βιβλίου. Μόνο που εκεί έχει κάποιες ενοχές για το διδακτικό του ύφος, μια και δεν βρίσκει άλλο τρόπο να μας ταρακουνήσει. (Δάσκαλος, γαρ). Έτσι μας υπενθυμίζει όσα αξίζουν ουσιαστικά και μένουν στην καρδιά μας, πέρα από τη φθαρτή σάρκα. Σιγά-σιγά ωστόσο φαίνεται να απολαμβάνει την απόπειρά του να μας αφυπνίσει και παρόλο που αυτοσαρκάζεται με το λυρισμό ή το λαϊκισμό-που διερωτάται αν έχει- στο ύφος του, μας χαρίζει στη σελίδα 57 τη μαγεία των… Χριστουγέννων:
-Βλέπω αυτό που θέλω να δω και είμαι τόσο χαρούμενος με αυτή την επιλογή μου. Έχω τα δικά μου μάτια και τα δικά μου γυαλιά. Οι άλλοι συχνά με χλευάζουν λέγοντας πως είμαι ένας ρομαντικός τύπος και πως μου λείπει ο πραγματισμός του επιστήμονα.
-Οι μάγοι δεν δήλωσαν ποτέ επιστήμονες!
-Μαγεία είναι να ρωτούν το μικρό παιδί για το επάγγελμα του πατέρα του κι εκείνο να τους απαντά χωρίς δεύτερη σκέψη: ‘ο πατέρας μου είναι μάγος!’
Μόνο εμείς –‘στρατιές τα άψυχα σώματα των ζωντανών’, όπως λέει – στεκόμαστε πανικόβλητοι μπροστά στο τελευταίο χαίρε κι αναρωτιόμαστε για τις αποστάσεις και τις ισορροπίες που πρέπει να κρατήσουμε. Θρηνούμε, φιλοσοφούμε, ψάχνουμε διέξοδο μέσα από την πίστη ή την τέχνη. Ίσως μάλιστα τότε να μας διαφεύγει ότι με τον πόνο, τελειοποιούμε το χαρακτήρα μας. Επιπλέον, μέσα από το θάνατο, αναγνωρίζουμε την ευγνωμοσύνη μας για τα πρόσωπα που υπήρξαν συνοδοιπόροι. Κι ο συγγραφέας, που στο βιβλίο αυτό αγγίζει το θάνατο, αλλά πανηγυρίζει την αξία της ζωής και της φιλίας, δε θα μπορούσε παρά να τελειώσει το τρίτο μέρος του βιβλίου του με μια ιστορία αγάπης. Αφήνεται να εννοηθεί ότι είναι το μυθιστόρημα που ήθελε να γράψει ο Κώστας και παρουσιάζεται εδώ εν συντομία. Αρχίζει δραματικά, γιατί έτσι συμβαίνει σε πολλές ανθρώπινες καταστάσεις. Τελειώνει με την αξία της προσφοράς και της ανιδιοτέλειας, την αναγέννηση της θέλησης για δημιουργία μαζί μ’ έναν άλλο άνθρωπο. Αλλά και με τη σκέψη του θανάτου ως μια υπενθύμιση στο συγγραφέα: να χαρεί τη ζωή, να ζήσει, μέσα από τη γραφή και τους αγαπημένους του.

Πέρα από τις εξαιρετικές σκέψεις και ιδέες του Τάσου Γκέντζου, αυτό που με συγκίνησε στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι ο λόγος του, που κινείται ανάμεσα στη θεατρική και την ποιητική γραφή. Σας μεταφέρω αποσπασματικά κάποια δείγματά της, από τη σελίδα 70 :

Κάτω από τον σκουριασμένο τροχό των συναισθημάτων!
Κάτω από έναν ουρανό που δεν έβλεπες το γαλάζιο του χρώμα…
Κάτω από τα φώτα μιας σκιάς! …..
Φωνή, φωνές, οράματα, εικόνες….
Το σώμα είχε αρχίσει το ταξίδι του… κι αλλού, σελ 74:

Ένα τεράστιο μαύρο πανί στήνεται ανάμεσα στα δυο άχαρα κοντάρια κι εγώ δεν μπορώ να καταλάβω αν αυτό που θα ακολουθήσει θα συγγενεύει με το τέλος ή με την αρχή.
Ο χρόνος με πιέζει…
Γίνομαι μια άβουλη μαριονέτα μπροστά στη σκηνή.
Οι λεπτές μεταξωτές κλωστές είναι εύκολο τούτη την ώρα να μπλεχτούν μεταξύ τους κι εγώ να μπερδευτώ και να χάσω την ισορροπία μου.
Για πρώτη φορά δείχνεις πως δε σε ενδιαφέρει ο χρόνος!

Μέσα στην επιμελημένη δουλειά των εκδόσεων Φυλάτου, αυτές οι ποιητικές εικόνες δένονται αρμονικά με τις 50 εξαίρετες ασπρόμαυρες φωτογραφίες του Παναγιώτη Κουντουρά. Παλιά και σύγχρονα αντικείμενα, σκουριασμένα ή καλοδιατηρημένα, ζωντανά ή νεκρά, είναι ακουμπισμένα στην όμορφη φύση του Πηλίου, που δε χάνει ευκαιρία να μας δείξει τη δύναμη της ζωής, μέσα από πανέμορφα αγριολούλουδα, σπαρτά κι αγριάδες που ξεφυτρώνουν ακόμα και σε χαλάσματα ή τάφους. Οι φωτογραφίες αυτές μας ξεκουράζουν από την ένταση του κειμένου, συνεχίζουν σκέψεις και προβληματισμούς, και μας ταξιδεύουν στη ροή και τη φθορά του χρόνου. Υπέροχη και η φωτογραφία του εξωφύλλου, λες και θέλει να μας ξεγελάσει με ένα όμορφο νεανικό σώμα. Κι όμως, αυτό είναι σε νεκρική στάση. Ή μήπως πάλι απλώς κοιμάται;

Ξαναγυρίζοντας στον Τάσο Γκέντζο, επικροτώ το κουράγιο του, να πλησιάσει και να αποδεχτεί τα πιο σκοτεινά του συναισθήματα. Όχι απλώς για να συμφιλιωθεί με το θάνατο, αλλά για να αντιμετωπίσει πάλι με θάρρος την εύθραυστη ύπαρξή μας μέσα στη ζωή. Αυτό είναι κι ένα κομμάτι που, στην κλινική μου εμπειρία, πάντα με συγκινούσε και με συγκλόνιζε: πώς δηλαδή μας μεταμορφώνει ένας θάνατος. Εδώ απεικονίζεται και η αγωνία του Γιώργου για τη γυναίκα και το παιδί του, που μένουν πίσω. Πιστεύω όμως ότι, όπως κι ο συγγραφέας, έτσι κι αυτοί μέσα από την ταύτισή τους με τον πόνο, τη διεργασία του πένθους και του θρήνου, τον αφύσικο και βίαιο αποχωρισμό -που μας βοηθά να ωριμάσουμε ουσιαστικά, αν και με ξεχωριστό τρόπο ο καθένας – αλλά και με τις παρακαταθήκες του αγαπημένου τους ανθρώπου, θα οδηγηθούν και πάλι σταδιακά στον πλούτο και τη χαρά της ζωής.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να ανακεφαλαιώσω με δυο λόγια το βιβλίο αυτό: ο συγγραφέας, μέσα από μια ‘αγρυπνία’, πριν γράψει έναν επικήδειο-που για μένα ήταν ένα ποίημα αποχωρισμού-, βυθίστηκε στη μήτρα του λόγου, τη σιωπή. Μέσα από αυτήν δημιούργησε και τώρα, ο λόγος του προσκαλεί όλους εμάς να στοχαστούμε για τη ζωή.

Σας ευχαριστώ.
8568177

 

Κριτική του βιβλίου από τη Γιώτα Παπαδημακοπούλου

Το συγγραφικό έργο του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου δεν χρειάζεται συστάσεις. Πρόκειται για έναν δημιουργό χαρισματικό, ιδιαίτερο, που διαθέτει μια πένα δυνατή και βαθιά συναισθηματική, που σε αγγίζει με τρόπους που ίσως να μην περίμενες και που πάνω απ’ όλα, καταφέρνει με τον δικό της τρόπο να μας μιλάει για την ίδια τη ζωή. Παίρνοντας στα χέρια μου, λοιπόν, το νέο του πόνημα, το «Οι δύο ώρες ύπνου… και το «memento mori» ενός συγγραφέα», ήμουν βέβαιη πως θα διαβάσω κάτι εξαιρετικό. Αυτό που δεν περίμενα, ήταν η έκπληξη που ένιωσα όταν ξεκίνησα το αναγνωστικό αυτό ταξίδι, αφού σε σχέση με όσα έργα του συγγραφέα είχαν προηγηθεί στο παρελθόν, το συγκεκριμένο, άσκησε πάνω μου μια μαγνητική έλξη που με καθήλωσε και με συνεπήρε.
Δύο φίλοι! Ο Κώστας και ο Γιώργος! Μια ζωή και χιλιάδες στιγμές που μοιράστηκαν μαζί, και ακόμα περισσότερες οι αναμνήσεις που έπλασαν συντροφιά. Ο Γιώργος φεύγει από τη ζωή, όμως ο Κώστας δεν είναι έτοιμος να αποδεχτεί το γεγονός. Δεν είναι έτοιμος να πει αντίο. Και τότε, ο φίλος του, μέσα σε ένα όνειρο, αναλαμβάνει να του θυμίσει το memento mori και την σημασία αυτού για να μπορεί κανείς να ζήσει, αληθινά και ουσιαστικά. Και αυτή είναι η αλήθεια της ίδιας ζωής… για να φτάσει κανείς στο σημείο να την εκτιμήσει, οφείλει πρώτα να εκτιμήσει τον θάνατο. Η αναγνώριση ενός επικείμενου τέλους, όποτε κι αν είναι να έρθει αυτό, είναι εκείνη που μπορεί να θρέψει την ολοκλήρωση του ρήματος «βιώνω» μέσα στην τυπική καθημερινότητα, μετατρέποντας τις μικρές στιγμές σε κάτι περισσότερο. Και μπορεί το βιβλίο αυτό να μην είναι ένα φιλοσοφικό δοκίμιο, όμως θα μπορούσε και μάλιστα, με έναν τρόπο διόλου δασκαλίστικο, αλλά ευαίσθητο και συγκινητικό.

Δύσκολο το εγχείρημα του κύριου Γκέντζου που όμως, τελικά, αποδεικνύεται πετυχημένο και άκρως ενδιαφέρον και πρωτότυπο, σε μια εποχή όπου η λογοτεχνία κατακλύζεται από στεγανά. Ένα κείμενο ζωντανό, ειλικρινές, χειμαρρώδες, κάποιες φορές σκληρό κι άλλες πάλι μοναδικά ευαίσθητο. Ένα κείμενο που πότε αξιοποιεί τους διαλόγους μεταξύ των δύο φίλων και πότε τους εσωτερικούς μονολόγους του Κώστα, με τους πρώτους να παραπέμπουν περισσότερο σε μια προφορική συζήτηση παρά σε ένα λογοτεχνικό κείμενο -κάτι που κατά παράξενο τρόπο δεν αποδομεί την λογοτεχνικότητα αλλά την ενισχύει με ένα αίσθημα αλήθειας που χάνεται στις μέρες μας-, και τους δεύτερους να μας προκαλούν να φιλοσοφήσουμε τη ζωή και το θάνατο. Και όχι, οι σκέψεις του Κώστα είναι καθαρά προσωπικές, δεν έχουν σκοπό να μας πείσουν να υιοθετήσουμε τις ιδέες του, αλλά μέσα από ένα κοινό ταξίδι να ανακαλύψουμε τη δική μας αλήθεια.

Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί, αναμφίβολα, ένα μεγάλο στοίχημα, τόσο για τον ίδιο τον συγγραφέα -που μέσω αυτού μας συστήνει ένα νέο του πρόσωπο, παντρεύοντας παράλληλα, εύστοχα, το κείμενό με τις εξαιρετικές φωτογραφίες του σκηνοθέτη-κινηματογραφιστή Παναγιώτη Κουντουρά-, όσο και για τις εκδόσεις Φυλάτος, στις οποίες οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την εξαιρετική δουλειά που έχουν κάνει όσον αφορά το κομμάτι της επιμέλειας του βιβλίου και της τελικής του παρουσίασης στο αναγνωστικό κοινό. Κλείνοντας, αυτό που θέλω να πω, δεν είναι άλλο από ένα μεγάλο συγχαρητήρια για την άκρως ιδιαίτερη και αξιόλογη αυτή δουλειά που μπορεί να αποτελεί ρίσκο, όμως, απέδωσε τα μέγιστα, καταφέρνοντας να μιλήσει στην καρδιά μας με τρόπο ειλικρινή και άμεσο, και μέσα από την μνήμη του θανάτου να μας κάνει να εκτιμήσουμε λίγο περισσότερο τη μνήμη της ζωής.

αναδημοσίευση: Κόκκινη Ομπρέλα

Το να αιφνιδιάζεσαι ευχάριστα είναι πάντοτε ένα ακριβό συναίσθημα, ίσως λόγω της σπανιότητάς του. Το να  επιλέγεις κάτι και να σου προκύπτει η αίσθηση ότι σου δωρίζεται με σεβασμό που γεμίζει την αύρα του χώρου πληθωρικά είναι ακόμη πιο σπάνιο.

Κάπως έτσι  ξεκίνησε η αναγνωστική μου σχέση με το » Οι δυο ώρες ύπνου και το memento mori ενός συγγραφέα». Το παρήγγειλα, χωρίς να έχω αντιληφθεί επακριβώς τη φόρμα, το μέγεθος, το περιεχόμενο. Το παρήγγειλα  με σιγουριά και με τη βεβαιότητα της ποιότητας που συνοδεύει τη γραφή του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου. . Περίμενα   ένα βιβλίο. Παρέλαβα μία έκπληξη. Μια ιδιαίτερα επιμελημένη έκδοση, σε διαφορετική φόρμα από  ένα κλασικό βιβλίο, με υφή βελούδινη και αισθητική πολύ κοντά στη δική μου προτίμηση, που έπαιζε με το άσπρο μαύρο.

Όταν ένα βιβλίο διεκδικείται από όσους  αντιλαμβάνονται την παρουσία του στο τραπέζι  και πολιορκείται πριν την ανάγνωσή του, χωρίς καν πρόταση από τον κτήτορα-αναγνώστη του, αυτό από μόνο του έχει να πει πολλά. Και δεν έχει να κάνει με την εμμονή στο φαινομενικό και την αισθητική. Είναι για όσους αγαπούν το βιβλίο το πρώτο σκαλί μιας σχέσης στην οποία έχουν αποφασίσει να  αφιερώσουν τον –πολύτιμο- χρόνο τους.

Memento mori, λοιπόν. Μια φράση κλωστή που οδηγεί τον αναγνώστη να υφάνει τη σκέψη του σε πολλά επίπεδα. Η ελευθερία που του δίνεται, ωστόσο, στην επιλογή του σχεδίου είναι αποτέλεσμα της μαεστρίας του συγγραφέα, που δεν καθοδηγεί αλλά δίνει τις αποχρώσεις  και προκαλεί.  Τα θέματα που τίθενται πολλά, όμως οι απαντήσεις είναι προσωπικές. Χωρίς μίζερους διδακτισμούς και επεξηγήσεις, τολμηρά θίγονται όλα, τα μικρά και τα μεγάλα ενώ οι πολιορκητικές μηχανές  που καλά κρύβονται στα κάστρα του καθενός εμφανίζονται στο προσκήνιο και ενεργοποιούνται.

Δυο φίλοι. Ένα όνειρο. Και ευρήματα συγγραφικά ως το τέλος, που παιχνιδίζουν ανάμεσα στον υπερρεαλισμό και το ρεαλισμό και διατηρούν ακμαίο το αναγνωστικό ενδιαφέρον ως το τέλος του βιβλίου, χωρίς «κοιλιά» σε κανένα σημείο του. Η αφήγηση που φαίνεται  ηθελημένα να αποδομεί τη λογοτεχνική γραφή, σχεδόν προφορική, με μια χαρισματική οικειότητα, μεταφέρει τον αναγνώστη σε πολύ γνωστές του, καθημερινές καταστάσεις-στιγμές, απλές μα συνάμα πολύτιμες, στιγμές που  ίσως η βαρύτητά τους περνά υπό φυσιολογικές συνθήκες απαρατήρητη: μια βόλτα με το φίλο στο βουνό, η συνομιλία στο αυτοκίνητο με το συνοδηγό, η παρέα προς το καφενείο του χωριού ή προς το σπίτι του γείτονα. Ωστόσο, αυτό το τόσο γήινο και ανθρώπινο της κουβέντας που εδράζεται σε συνειρμούς, της «μιλητής» παρέας σε ένα μονοπάτι ενός χωριού  μέσα σε  όλη τη ροή ενός ήθελημένου συναπαντήματός τους ξεσκεπάζει στοχασμούς μεταφυσικούς και μη.

Σε όλο αυτό το οικείο σκηνικό έρχεται πολύ όμορφα αιφνιδιαστικά να προστεθεί μία ακόμη συνομιλία. Μια συνομιλία τεχνών. Οι  εξαιρετικές φωτογραφίες του Παναγιώτη Κουντουρά που θα μπορούσαν να αποτελούν αυτόνομα έργα τέχνης,  συνοδεύουν σχεδόν αποκαλυπτικά το κείμενο και ανοίγουν διάλογο με αυτό. Και αυτή η πρόταση, της νέας κειμενικότητας και αλληλοσυμπλήρωσης παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον αλλά και λειτουργεί ως βιταμίνη αναγνωστική.

Ένας Αγγελίδης Γκέντζος διαφορετικός, κόντρα σε προηγούμενες γραφές του, κάτι που αυταπόδεικτα πιστοποιεί τη συγγραφική του δεινότητα.

Memento mori.  H ζωή που κυλά ακόμη πιο όμορφα μέσα από τη συνειδητοποίηση του θανάτου. Η ζωή που εμπεριέχει με έναν τρόπο μαγικό εκείνους που έφυγαν. Ο Τάσος  Αγγελίδης Γκέντζος αμβλύνει γωνίες και απαλύνει. Memento mori. Μια πρόταση ζωής που μπορεί να καυχιέται για τη ζωντάνια της!

γράφει: Φώτης Κατσιμπούρης

Το νέο συγγραφικό πόνημα του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου που έχει τίτλο «Οι 2 ώρες ύπνου και το memento mori ενός συγγραφέα» είναι ένα ιδιαίτερο και πολυσύνθετο αφήγημα 89 σελίδων, ένα πετυχημένο, κατά την άποψή μου, λογοτεχνικό εγχείρημα, από αυτά που σπάνια αποπειράται ένας συγγραφέας στις μέρες μας. Το κείμενο, στην εξέλιξή του, εύστοχα συνοδεύεται από τις εξαιρετικές φωτογραφίες του σκηνοθέτη – κινηματογραφιστή Παναγιώτη Κουντουρά, στον οποίο αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για τη σπουδαία καλλιτεχνική συμβολή του.
Το αποτέλεσμα είναι πολύ ενδιαφέρον και πρωτότυπο καθώς ο αναγνώστης, μέσα από ρέοντα, χειμαρρώδη κάποιες στιγμές, διαλογικά μέρη και μονολόγους, ημερολογιακή γραφή, μυθιστορηματική αφήγηση και τις μοναδικές, σε παράλληλη διάταξη προς το κείμενο, φωτογραφίες που το πλαισιώνουν, καλείται σε μια περιήγηση στα «βαθιά νερά» του κοινού για όλους τους ανθρώπους και διαχρονικού υπαρξιακού προβληματισμού. Κι ενώ το περιεχόμενο του βιβλίου είναι οπτικές και αναλύσεις σχετικά με τη ζωή και το θάνατο, καμιά στιγμή δεν έχεις την αίσθηση ότι διαβάζεις ένα «στεγνό» και αδιάφορο τελικά φιλοσοφικό δοκίμιο, αλλά αντιθέτως ένα κείμενο που σε όλη την πορεία του χαρακτηρίζεται από ζωντάνια, αμεσότητα, γνήσιο συναίσθημα, λόγο διεισδυτικό, ουσιώδη και όχι φλύαρο, αλλά και χιούμορ.
Διαχρονικές οι απορίες, οι υποθέσεις και οι απόπειρες απαντήσεων στα ερωτήματα που τίθενται, ωστόσο ο συγγραφέας τα τοποθετεί και τα δουλεύει όλα αυτά με εξυπνάδα και πρωτοτυπία στους διαλόγους ανάμεσα στον Γιώργο και στον Κώστα, στους διαλόγους του Κώστα με τον εαυτό του, στα εγκιβωτισμένα όνειρα του τελευταίου μέσα στο συνολικό όνειρο, που αυτό είναι άλλωστε και όλο το βιβλίο, αλλά και στο έξυπνο μυθιστορηματικό τελείωμα το οποίο κλείνει με ισορροπημένα αισιόδοξο τρόπο την αφήγηση.
Τα βασικά πρόσωπα είναι δυο φίλοι, ο Κώστας και ο Γιώργος. Ο Κώστας είναι ο συγγραφέας που πρόκειται να αποχαιρετήσει οριστικά, την επόμενη μέρα, τον νεκρό πια φίλο του Γιώργο. Μέσα από δύο αναγκαίες ώρες ύπνου θα οδηγηθεί να βιώσει το memento mori, τη μνήμη θανάτου και τελικά να επανεκτιμήσει το memento vivere, τη μνήμη ζωής. Πρώτος σταθμός στην ονειρική περιπλάνηση, με συνοδό και συνομιλητή το Γιώργο, είναι ο Άγιος Λαυρέντιος Πηλίου, ένας χώρος διακοπών που συνδέει ιδιαίτερα τους δύο φίλους. Αυτό το μέρος του βιβλίου θα κλείσει με τον Κώστα να θρηνεί το φίλο του. Ύστερα ο χώρος θα αλλάξει. Ο Κώστας θα βρεθεί στο γραφείο του, στο χώρο που ασχολείται με τη συγγραφή. Εδώ, οι σκέψεις του θα πάρουν τη μορφή ημερολογίου παραμονών Χριστουγέννων, ώστε η λύπη και η ονειρική αγωνία του να εκφραστούν μέσα από έναν εσωτερικό διάλογο ή μονόλογο διαπιστώσεων, συμπερασμάτων και προτροπών, με επίκεντρο πάλι τη μνήμη θανάτου, στην ουσία όμως, με μια άλλη πιο ανθρωπιστική, ελπιδοφόρα και απελευθερωμένη από ανούσια άγχη, προσέγγιση της ζωής. Θα ακολουθήσει άλλη μια συνάντηση, μέσα στο όνειρο, του Κώστα με το Γιώργο, όπου ο διάλογος τους θα οδηγήσει τον Κώστα να αποδεχθεί το θάνατο του φίλου του και να είναι έτοιμος για την δύσκολη επόμενη μέρα.

Στη συνέχεια, την αποχώρηση του Γιώργου από το όνειρο, θα αντικαταστήσουν οι «φωνές», φωνές τους χτες, εσωτερικές φωνές επιγνώσεων και επιπέδων της συνείδησης, όπως η φωνή του αυτονόητου, η φωνή του συναισθήματος, η φωνή των γηρατειών, η φωνή της ειρωνείας… δηλαδή άλλος ένας εσωτερικός διάλογος που μετά το θρήνο του προηγούμενου μέρους θα οδηγήσει τον Κώστα στην απαρχή της επανασύνδεσης με τη ζωή και στο μυθιστορηματικό τελείωμα, όπου κυριαρχεί ο έρωτας ως αντίβαρο και η καταξίωση της ζωής μέσα από αυτόν. Αυτό θα μπορούσε να είναι το αισιόδοξο τέλος που επιζητά ο καθένας σε ένα δύσκολο ή «βαρύ», για τα μέτρα του μέσου αναγνώστη, κείμενο. Όμως εδώ είναι που η μυθιστορηματική γραφή και εξιστόρηση, αναμιγνύεται έξυπνα με έναν ακόμα ιδιότυπο τελευταίο διάλογο του Κώστα με το Γιώργο. Δείχνει σαν ένα είδος ισορροπίας, αυτής της ελπιδοφόρας ολοκλήρωσης, με τη μνήμη θανάτου που κινδυνεύει να ανατραπεί ή να χαθεί η βαρύτητά της, αν η κατάληξη μείνει μονάχα στον έρωτα και στη ζωή. Και συμφωνώ απόλυτα με αυτή την ευφυή και καλά ζυγισμένη επιλογή του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου για το τέλος, που φανερώνει πόσο ο ίδιος έχει βασανιστεί και έχει επεξεργαστεί συναισθηματικά και νοητικά τις αλήθειες για τις οποίες γράφει. Μemento mori άλλωστε η ουσία του πονήματος, ουσία πάνω από όλα ανθρωποκεντρική, διαχρονική και κυρίως αληθινή.
Πολλά συγχαρητήρια λοιπόν στον Τάσο Αγγελίδη Γκέντζο και καλή συνέχεια του εύχομαι από καρδιάς σε ό,τι επόμενο μας επιφυλάσσει. Συγχαρητήρια επίσης αξίζουν και στις Εκδόσεις Φυλάτος που έδωσαν βήμα σε ένα τόσο ξεχωριστό και δύσκολο συγγραφικό εγχείρημα.

 

Παραδοσιακές Ελληνικές Φορεσιές - Βόρεια Εύβοια

Παρουσίαση του βιβλίου «Παραδοσιακές Ελληνικές Φορεσιές Βόρειας Εύβοιας» της Ασημίνας Ντέλιου

11082594_447007195454093_9047983172136295489_nΜε μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 28 Μαρτίου το απόγευμα στην αίθουσα πολιτισμού του Λυκείου Ιστιαίας η παρουσίαση του βιβλίου της Ασημίνας Ντέλιου «Παραδοσιακές Ελληνικές Φορεσιές Βόρεια Εύβοια». Την εκδήλωση διοργάνωση ο σύλλογος «Φωτόδεντρο» για τον πολιτισμό και το περιβάλλον σε συνεργασία με τις Εκδόσεις Φυλάτος. Την παρουσίαση πλαισίωναν παραδοσιακές φορεσιές της περιοχής μας, καθώς και έκθεση παραδοσιακού κοσμήματος της Βόρειας Εύβοιας από τον Θεοφάνη Ραμιώτη.

Ως Λαογραφία ορίζεται εκείνη η επιστήμη που ασχολείται με όλες τις εκφάνσεις του λαϊκού πολιτισμού. Εξετάζει, καταγράφει και ταξινομεί όλα όσα ένας λαός κατά παράδοση, ενεργεί και πράττει σε συλλογικό επίπεδο.

Το περιεχόμενο των θεμάτων της λαογραφίας αποτελεί εκδήλωση της ψυχικής και της κοινωνικής ζωής του λαού σε τοπικό ή εθνικό επίπεδο και συνεπώς ποικίλλει.

Μία από τις κατηγορίες, τις οποίες θα μπορούσε κανείς να διακρίνει ως αντικείμενο της έρευνας της λαογραφίας, είναι τα τοπικά ενδύματα.

Η Ασημίνα Ντέλιου, η συγγραφέας του βιβλίου Παραδοσιακές Ελληνικές Φορεσιές-Βόρεια Εύβοια, που οι Εκδόσεις Φυλάτος είχαν την τιμή και την ευθύνη να εκδώσουν, ασχολήθηκε ακριβώς με αυτό: Ασχολήθηκε με τις παραδοσιακές φορεσιές μιας μικρής περιοχής της Ελλάδας, που είναι η Βόρεια Εύβοια.

Ο εντοπισμός της θεματογραφίας σε μία τόσο μικρή περιοχή καθιστά το έργο δύσκολο αλλά και απόλυτα εξειδικευμένο. Συνεπώς απαιτεί από τον ερευνητή-συγγραφέα «μεγεθυντική ικανότητα των πραγμάτων», ώστε να εντοπίσει όλες τις πτυχές και όλες τις αξίες που εμπεριέχονται στον τομέα που διερευνά. Και όντως το κάνει με επιτυχία.

Η Ασημίνα Ντέλιου, με υπομονή αλλά και με επιδεξιότητα περιγράφει τις τοπικές στολές ακόμη και του πιο μικρού, του πιο αποκλεισμένου μέρους της εποχής εκείνης. Η περιγραφή δεν περιορίζεται στην ενδυμασία. Επεκτείνεται και στα κοσμήματα της εποχής, που ήταν μέρος του «όλου συνόλου της ενδύσεως», αλλά δε σταματά εδώ. Συμπληρώνει την περιγραφή με την τότε καθημερινότητα, με τις κοινωνικές εκδηλώσεις, με τις γιορτές, με τους γάμους, με ό,τι χαρακτήριζε την εποχή εκείνη. Έτσι καταφέρνει να κάνει τον αναγνώστη περιηγητή της περιοχής, περιηγητή του χρόνου, περιηγητή της μεγάλης ιστορίας του τόπου. Έτσι, το κείμενο δεν είναι ένα στατικό και ακίνητο σώμα των στοιχείων του πολιτισμού της εποχής εκείνης, αλλά ανάγεται σε μία προγενέστερη μορφή κοινωνικής εξέλιξης της περιοχής. Είναι, στην πραγματικότητα, ένα σύνολο μοναδικών στοιχείων του πολιτισμού μας, που μέσα στο βιβλίο επιβιώνουν αναλλοίωτα και ανεπηρέαστα από τις σύγχρονες μορφές της κοινωνικής οργάνωσης.

Η αναβίωση αυτή είναι το χρυσό ζητούμενο του βιβλίου. Είναι ότι ο παραδοσιακός πολιτισμός δεν είναι στατικός αλλά είναι δυναμικός και επομένως τα στοιχεία του δεν επιβιώνουν απλώς στο περιθώριο της σύγχρονης κοινωνίας αλλά μεταλλάσσονται αενάως.

Πίσω από την περιγραφή των στολών αναγνωρίζεται ότι ο παραδοσιακός πολιτισμός δεν μένει στο περιθώριο της σύγχρονης κοινωνίας αλλά επηρεάζει την σύγχρονη κοινωνία.

Πρόκειται για βιβλίο, προϊόν πολύχρονης έρευνας, με άριστη επιστημονική υποστήριξη και βιβλιογραφική τεκμηρίωση. Πρόκειται για ένα σύγχρονο πολιτιστικό στοιχείο της Εύβοιας αλλά και της χώρας.

#gallery-3 {
margin: auto;
}
#gallery-3 .gallery-item {
float: left;
margin-top: 10px;
text-align: center;
width: 33%;
}
#gallery-3 img {
border: 2px solid #cfcfcf;
}
#gallery-3 .gallery-caption {
margin-left: 0;
}
/* see gallery_shortcode() in wp-includes/media.php */

Θέλετε να χάσετε τα παραπάνω κιλά, κερδίζοντας υγεία; Παρακολουθήστε τα δωρεάν BROADCASTINGS για τη νέα επιστήμη NutriGenomics

Nutrigenomics Nutrigenetics

Nutrigenomics Nutrigenetics

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τη νέα επιστήμη NutriGenomics
και το νέο βιβλίο της Αντωνίας Ι. Μουτάφη «Χάνω τα παραπάνω κιλά ενώ κερδίζω υγεία-NutriGenomics»
μπορείτε να παρακολουθήσετε τα  δωρεάν BROADCASTINGS
ζωντανά την Τετάρτη 11/2 & 18/2 στην άνεση του σπιτιού σας.

Η εκπαιδευτική ομάδα γιατρών κι επιστημόνων υγείας  Β. Aslanis Training Τeam παρουσιάζει,
έναν κύκλο διαδικτυακών παρουσιάσεων και  συζητήσεων  μαζί σας σχετικά με την νέα τεχνολογία υγείας Lifewave,
που μπορείτε να εφαρμόσετε μόνοι σας  με απόλυτη επιτυχία σε ευρύ φάσμα παθολογίας, μυϊκούς πόνους,  καθώς και την απώλεια βάρους
με στόχο να λειτουργήσει και ως Group Therapy.

H κλινικός διατροφολόγος Αντωνία Ι.  Μουτάφη,  μέλος της αναφερθείσας επιστημονικής ομάδας και υπεύθυνη του Nutritional Therapy Athens Clinic θα μας μιλήσει για τη νέα επιστήμη NutriGenomics, τη διάδοχο της Γενετικής,  που μελετά την επίδραση της τροφής και των θρεπτικών συστατικών στα γονίδια μας. Θα δείτε πώς μπορούμε με την τροφή μας να «μιλήσουμε» στα γονίδια μας για να δούμε μόνο την καλή τους όψη κι όχι την κακή που μας ταλαιπωρεί με την εκδήλωση ασθενειών, πόνου ή ανεπιθύμητου βάρους. Όσο δύσκολη κι αν είναι η κάθε περίπτωση ανεπιθύμητου ή επίμονου βάρους, τώρα μπορείτε να τα καταφέρετε, συνδεθείτε μαζί μας 11&18/2 και ακούστε όλα τα νεότερα σχετικά με τις δυο πρωτοποριακές επιστήμες NutriGenomics & Lifewave και θα ενθουσιαστείτε με τις γνώσεις που θα αποκτήσετε για θέματα που μέχρι τώρα σας φαίνονταν πολύ δύσκολα όπως καλύτερη υγεία, ψυχική υγεία και διαχείριση βάρους.

Σας περιμένουμε να εγγραφείτε τώρα στον παρακάτω σύνδεσμο για να κερδίσετε γνώσεις ζωής:

https://www.learnitlive.com/class/6289/THE-CONFIDENCE-CLUB

Για τυχόν πληροφορίες ή πρόβλημα σύνδεσης παρακαλώ επικοινωνήστε με την υπεύθυνη οργάνωσης & εκπαίδευσης κυρία B. Aslanis  στο  bettyaslanis@gmail.com

«Η χαμένη φορεσιά του Άγιου Βασίλη»

γράφει η Άννα Παππά
δασκάλα-συγγραφέας

Ο Άγιος Βασίλης της ιστορίας που έγραψε η Φωτεινή Κατσάλη και εικονογράφησε η Πένη Ντάνη, είναι ένας καθαρά πρωτοχρονιάτικος άγιος, κάτι ανάμεσα στον πραγματικό Ιεράρχη της  Καισάρειας και αυτόν της Δύσης Santa Claus. Καλόβολος πάντα και κουβεντιαστής με όσους συναντά. Εκείνο που φέρνει στους ανθρώπους είναι περισσότερο συμβολικό: η καλή τύχη και η ειρήνη μέσα από την απεριόριστη αγάπη.
Στην πορεία της ζωής μας θα χρειαστεί να διαθέτουμε τη  ικανότητα να πιστεύουμε: στον εαυτό μας, στους φίλους μας, στα ταλέντα μας και στην οικογένειά μας. Επίσης, θα χρειαστεί να πιστέψουμε σε πράγματα που δεν μπορούμε να μετρήσουμε ή να κρατήσουμε στα χέρια μας. Ο άγιος Βασίλης της ιστορίας μας, μας μιλά για την αγάπη, αυτή τη σπουδαία δύναμη που θα φωτίσει μέσα μας τη ζωή, ακόμα και στις πιο σκοτεινές και κρύες στιγμές. Μας καλεί να τον βοηθήσουμε όλοι οι άνθρωποι που γεμίσαμε την καρδιά μας με χαρά χάρη σ’ εκείνον. Ο Άγιος Βασίλης είναι αγάπη και μαγεία και ελπίδα και ευτυχία.
Αυτά τα Χριστούγεννα θα είναι διαφορετικά και το μοίρασμα των δώρων θα γίνει υπόθεση όλων, με πηγή έμπνευσης και παρότρυνσης τον ίδιο τον Άγιο Βασίλη.
Η Χαμένη Φορεσιά του Άγιου Βασίλη
Συγγραφέας: Φωτεινή Κατσάλη
Εικονογράφηση: Πένη Ντάνη
ISBN: 978-6185123673
Σελίδες: 228
Εσωτερικό: Πολυτελής έκδοση με εξώφυλλο ακουαρέλα, τυπωμένη σε σαμουά χαρτί.

Η χαμένη φορεσιά του Άγιου Βασίλη

Η χαμένη φορεσιά του Άγιου Βασίλη

1456122_763569633720203_3469497427508460189_nΑγοράστε το μέσω του αυτοματοποιημένου συστήματος πώλησης της ιστοσελίδας μας, προσθέτοντας το στο καλάθι ή με τηλεφωνική παραγγελία στο 2310-821622. Τα μεταφορικά είναι ΔΩΡΕΑΝ για όλη την Ελλάδα και για 62 χώρες του εξωτερικού.

Τώρα έντυπο στο Βιβλιοπωλείο Πρωτοπορία Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Πάτρα

Η συγγραφέας Άννα Παππά στο Book Tour

Μια νεανική παρέα φίλων της τέχνης και του λόγου,ξεκίνησε πριν λίγους μήνες το μαγευτικό ταξίδι στη χώρα του βιβλίου. Book Tour ονομάστηκε το e-περιοδικό τους.
Η θεματολογία του περιοδικού λόγου και τέχνης ποικίλη: βιβλία από όλα τα είδη του λόγου, συνεντεύξεις, μικρά άρθρα και link από σημαντικούς κόμβους για τα υλικά της γραφής, νέες κυκλοφορίες, βιβλιοπροτάσεις, δελτία τύπου, εικαστικά, μουσική, θέατρο, κινηματογράφος, συμβουλές αυτοβελτίωσης.
Η Άννα Παππά δασκάλα – συγγραφέας κουβέντιασε με το Θεοφάνη Θεοφάνους και παραχώρησε  μια γεμάτη με  ευαισθησία και αλήθειες συνέντευξη.

Για να διαβάσετε τη συνέντευξη αρκεί να κάνετε κλικ στην εικόνα.gia periodiko (1)