Η eGriechen Zeitung παρουσίασε το βιβλίο «Θάνατος ενός Τραπεζίτη»

10154142_526780184099405_4863270034847224752_n«Θάνατος ενός Τραπεζίτη» ή «Το Θεατρικό της Κρίσης»

Η έμπνευση του συγγραφέα Fabian Scheidler μας ταξιδεύει σε μια φανταστική χώρα του ευρωπαϊκού νότου, όπου οι άνθρωποι βιώνουν το κούρεμα του μισθού, της σύνταξης και της αξιοπρέπειάς τους, ενώ τα δημόσια αγαθά ιδιωτικοποιούνται με διαδικασίες εξπρές και η Δημοκρατία τίθεται σε διαθεσιμότητα. Μήπως, τελικά, η χώρα δεν είναι ολότελα φανταστική…;

Πρόκειται, πάντως, για αμιγώς θεατρικό έργο, το οποίο δεν έχει ανάγκη από μουσική επένδυση ή υποστήριξη, αφού ο λόγος και ο ρυθμός του υποστηρίζουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την πλοκή, τη δράση του και τους στόχους του δημιουργού του, και το οποίο είναι αυτονόητο πως, ανεξάρτητα από την θεατρικότητά του, ενδείκνυται σαν λογοτεχνικό ανάγνωσμα.

Διαβάστε ολοκληρωμένη τη βιβλιοπαρουσίαση στην διαδικτυακή εφημερίδα eGriechen Zeitung κάνοντας κλικ εδώ

Το βιβλίο διατίθεται σε ηλεκτρονική και έντυπη μορφή εδώ

«Θάνατος ενός τραπεζίτη»

10154142_526780184099405_4863270034847224752_nΌταν έφυγε η διαχείριση της τύχης των πολιτών από τα χέρια των πολιτικών και πήγε στα χέρια των τραπεζιτών, όταν η παγκοσμιοποίηση κατέπνιξε κάθε εθνική ταυτότητα, οι λαοί αναπόφευκτα βίωσαν τις συνέπειες. Ακόμη περισσότερο τις βίωσε η πατρίδα μας.Το βιβλίο «Θάνατος ενός Τραπεζίτη», του Fabian Scheidler μεταφρασμένο από την Αλεξάνδρα Τσιώμου  είναι επίκαιρο, συμβολικό και ακόμη πιο ενδιαφέρον αφού ο συγγραφέας του είναι Γερμανός. Οι Έλληνες διανοούμενοι που έμειναν χωρίς αντανακλαστικά, μπορούν να κατανοήσουν τον συμβολισμό αυτού του κειμένου και τη σημασία για τη χώρα μας;

πόληΠρόσφατα το θεατρικό αυτό κείμενο έγινε μια επιτυχημένη θεατρική παράσταση στη Γερμανία. Αν και η επιλογή του σκηνικού είδους της όπερας για το ανέβασμα του «Τραπεζίτη» δίχασε τους κριτικούς, το θεατρόφιλο κοινό επιφύλαξε θριαμβευτική υποδοχή σ’ αυτή τη σύγχρονη «Όπερα της Κρίσης»!!

Για την επίσημη ιστοσελίδα κλικ εδώ

Από την Ιονία ως την Ελλάδα
ένα πικρό οδοιπορικό…

Φτώχεια, ανεργία, ανατροπή,
φόβος, ερήμωση, σιωπή,
φαντάσματα στοιχειώνουνε
τους ρημαγμένους τόπους….
Πίκρα, αγανάκτηση, οργή,
θλίψη, απόγνωση, ενοχή,
σπαράγματα πληγώνουνε
τους δύσμοιρους ανθρώπους

τραπεζίτηςO τραπεζίτης Dennis Lundt, φανερά προβληματισμένος, σε ένα στιγμιότυπο από την παράσταση στο Gerhart-Hauptmann-Theater στην πόλη Görlitz στα σύνορα Γερμανίας-Πολωνίας.

Αναρωτιέστε μήπως σε ποιες θυσίες υποβάλλεται ο λαός της Ιονίας;
Μα, φυσικά, σε απολύσεις, υποαπασχόληση, ανεργία, μείωση μισθών, συντάξεων και εισοδήματος, περικοπές δαπανών, ανέχεια, φτώχεια, στερήσεις, κατάρρευση ασφαλιστικού συστήματος, αποδιοργάνωση συστήματος υγείας και περίθαλψης, υποβάθμιση παρεχόμενης εκπαίδευσης και ποιότητας ζωής, προσβολή ανθρώπινης αξιοπρέπειας, γενικευμένη ανασφάλεια, ρευστότητα, ολική ανατροπή καταστάσεων και δεδομένων, απώλεια κεκτημένων δικαιωμάτων, απογοήτευση, θλίψη, δυστυχία, ψυχικές διαταραχές και αυτοκτονίες….

Κι η Ιονία μας; Υποβάλλει κι αυτή τους πολίτες της σε θυσίες; ‘Η, ακόμα χειρότερα, προσπαθώντας να εξευμενίσει άλλους θεούς, προσφέρει στο βωμό τους θυσία τους κατοίκους της; Μια υπαινικτική απάντηση μας δίνει ο Χορός των Ιονίων:
«Σαν αλλοτινοί θεοί, απαιτούν
οι κύριοι των γυάλινων πύργων
τα θύματά τους,
μα δε χορταίνουνε ποτέ.
Τρέφονται απ’ τη σάρκα μας.
Χώρα τη χώρα καταβροχθίζουν
ολάκερη τη γη,
μα πάντα μένουν πεινασμένοι.»
Αχόρταγοι θεοί, ανελέητοι θύτες και εξιλαστήρια θύματα σ’ έναν άνισο αγώνα….

Αγοράστε το σε ebook ή έντυπο μέσω του αυτοματοποιημένου συστήματος πώλησης της ιστοσελίδας των Εκδόσεων Φυλάτος, προσθέτοντας το στο καλάθι ή με τηλεφωνική παραγγελία στο 2310-821622. Τα μεταφορικά είναι ΔΩΡΕΑΝ για όλη την Ελλάδα και για 62 χώρες του εξωτερικού.

Επισκεφθείτε την Σελίδα fb του ελληνικού βιβλίου εδώ

 

«Tod eines Bankers» Θάνατος ενός Τραπεζίτη

Αν και η επιλογή του σκηνικού είδους της όπερας για το ανέβασμα του «Τραπεζίτη» δίχασε τους κριτικούς, το θεατρόφιλο κοινό επιφύλαξε θριαμβευτική υποδοχή σ’ αυτή τη σύγχρονη «Όπερα της Κρίσης»!!! Ας απολαύσουμε ένα οπτικοακουστικό κολάζ από την όπερα «Tod eines Bankers»

Το βιβλίο «Θάνατος ενός τραπεζίτη» ως έντυπο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Φυλάτος, σε πολυτελή έντυπη έκδοση, με δωρεάν μεταφορικά σε όλη την Ελλάδα και σε 62 χώρες του εξωτερικού, όπως επίσης και σε ebook.Μπορείτε να το αποκτήσετε μέσω του αυτοματοποιημένου συστήματος πώλησης της ιστοσελίδας fylatos.com, προσθέτοντας το στο καλάθι ή με τηλεφωνική παραγγελία στο 2310-821622.
Διατίθεται επίσης από amazon.co.uk & amazon.de

«Χρέη και θυσίες! Δυο έννοιες σε έναν ασφυκτικό συνδυασμό…
Ένα ύπουλο ζευγάρι στήνει καρτέρι στους πολίτες της φανταστικής μας χώρας!
Το ίδιο ζευγάρι αναδεικνύεται την τελευταία τετραετία πρωταθλητής στις έντυπες και ηλεκτρονικές δημοσιεύσεις και στους λόγους των πολιτικών της πραγματικής μας χώρας!
Ενδεικτική σταχυολόγηση:
«Το χρέος της χώρας και οι θυσίες των πολιτών»
«Το δημόσιο χρέος και οι θυσίες του λαού για τη διαγραφή του»
«Η αντιμετώπιση της κρίσης χρέους απαιτεί αιματηρές θυσίες από τους πολίτες»
Χρέος και θυσία σαν αναγκαία συνεπαγωγή και οδυνηρή συνέπεια για τους πολίτες φανταστικών και πραγματικών χωρών!…»

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι» η εκπληκτική αλληγορία του Μπρεχτ

To  «Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι» πρωτοδημοσιεύτηκε το 1949 και αποτελεί μία από τις 87 Ιστορίες του κ. Κόινερ που έγραψε ο Μπρεχτ στη διάρκεια 30 χρόνων (1926-1956). O κεντρικός ήρωας κ. Κόινερ είναι ένας «σκεπτόμενος άνθρωπος» που τον ενδιαφέρει η ανάλυση της πραγματικότητας που τον περιβάλλει, με κριτική ματιά. Το συγκεκριμένο ανήκει στον τύπο της «ιστορίας με ζώα», που λειτουργεί σαν παραβολή, σαν αλληγορία, για να ελέγξει την κοινωνική «δυστοπία». Ο Μπρεχτ χρησιμοποιεί τρόπους του χιούμορ, πιο συγκεκριμένα τα μέσα της ειρωνείας και της σάτιρας, δείχνοντας έτσι πως η κωμική προσέγγιση της κοινωνικής αγριότητας, η γελοιοποίησή της με άλλα λόγια, μπορεί να είναι ένα παιγνιώδες αλλά σοβαρό κέντρισμα για πολιτική σκέψη και κριτική «θέση» απέναντι στα πράγματα.

21η Μαρτίου – Διεθνής Ημέρα για την εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων και του Ρατσισμού

Snap 2013-03-17 at 11.09.05Μια ταινία μικρού μήκους του 1966 από τον Βέλγο δημιουργό Raoul Servais, για τον τρόπο που το ανθρώπινο πνεύμα αντιμάχεται το φασισμό και υπερασπίζεται τη διαφορετικότητα

Η νεολαία του Αρμαγεδδώνα

γράφει ο Δημήτρης Δρογίδης

Surise through broken glassΤα τελευταία γεγονότα που συμβαίνουν έχουν πρωταγωνιστές νεολαίους που επιχειρούν να παίξουν το ρόλο του τιμωρού της κοινωνίας. Αυτό πρέπει να μας προβληματίσει και να δούμε πως προέκυψε το φαινόμενο του «αυτόκλητου τιμωρού».
Σίγουρα οι κοινωνίες που ανέκυψαν στη μεταπολεμική περίοδο, δεν είχαν μόνο υποστηρικτές, είχαν και έμμονους αμφισβητίες. Όμως η καθεστηκυία τάξη δεν κατάφερε ποτέ να δώσει πειστικές απαντήσεις για τις προσεγγίσεις της. Αυτό φαίνεται από τις συγκρούσεις, τις απεργίες, τις δολιοφθορές, τις τρομοκρατικές ενέργειες που έλαβαν χώρα σε πολλές περιπτώσεις.
Το πολιτικό κοινωνικό και ιδεολογικό κατεστημένο είχε πάντα το δικό του περιθώριο, όπου μάζευε ένα ιδεολογικό προλεταριάτο, που αρνούνταν (δίκαια ή άδικα δεν έχει σημασία) το διάλογο μέσα στα πλαίσια του συστήματος, ή κι αν έμπαινε σε μια συστημική λογική σύντομα πάλι την εγκατέλειπε.
Παρόλαυτα  υπήρχε κι ανέπτυσσε μια παράλληλη δράση επί εδάφους που είναι ανάμεσα στη νομιμότητα και την παρανομία. Πολλές φορές το ίδιο το πολιτικό σύστημα χρησιμοποιούσε, για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά, τα ίδια τα άτομα για να στηρίξει κάποιες επιλογές ή να αποπροσανατολίσει τον κόσμο από διάφορες αποφάσεις. Αυτές οι σιωπηρές συμβάσεις ήταν – και παραμένουν – μέσα στα πλαίσια της πολυμορφίας της κοινωνίας. Βέβαια, ακόμη και οι πιο καλόπιστοι υποστηρικτές του κοινωνικού συστήματος, δε μπορούν να παραβλέψουν την κρίση της οικονομίας, τα ελλείμματα του  πολιτισμού και την χρόνια  ανεπάρκεια της ίδιας της κοινωνίας.
Αφού η ελλειμματική κοινωνία έδινε αιτία ύπαρξης στους αρνητές το κοινωνικού μοντέλου ανάπτυξης, μην καλύπτοντας το κοινωνικό κενό, προβάλλοντας ένα λογιστικό πλαίσιο και αναδεικνύοντας αποκλειστικά το αδηφάγο ανταγωνιστικό προφίλ, έδωσε την αφορμή για πολλαπλές δυναμικές / ηχηρές αντιδράσεις. Οι θιασώτες αυτών των ενεργειών ζούσαν μέσα στα ίδια πλαίσια (ανάμεσα στη νομιμότητα και την παρανομία / το εφικτό και το επιθυμητό) και μέσα στις ίδιες λογικές μεγάλωσαν έκαναν οικογένειες και πέρασαν απόψεις και ιδανικά στην επόμενη γενιά.
Την ίδια στιγμή η ίδια η πραγματικότητα έδωσε τόσα πολλά αρνητικά στοιχεία που δημιούργησε, εκ των πραγμάτων, τους δικούς της αρνητές. Ο αντίπαλος  κυοφορήθηκε από τα ίδια τα  κοινωνικά συμβάντα, αφού οι κοινωνικές ισορροπίες είναι τόσο διαταραγμένες, ώστε ο κόσμος τις βιώνει ως ένα κακό reality show. Μέσα σ΄αυτά τα πλαίσια ένα σύνολο νέων ανθρώπων οδηγήθηκε στα άκρα και πέρασε σε πράξεις βίας, τρομοκρατίας, ανομίας, πιστεύοντας πως τους ανήκει ο ρόλος του τιμητή και του νέου Ρομπέν των Δασών. Ακόμη, βλέποντας τον κόσμο αποστασιοποιημένα, θεωρούν  τον υπόλοιπο κόσμο «συνένοχο στη σιωπή» και λειτουργούν μέσα από τη λογική του αντάρτικου πόλης.
Στην πραγματικότητα, αυτή η λογική δεν εξυπηρετεί κανέναν, αλλά πληγώνει τα όποια στοιχεία δημοκρατίας, ελευθερίας κι ανεξαρτησίας υπάρχουν ακόμη στην κοινωνία, αφού πολλά δικαιώματα και πολλές επιλογές συνθλίβονται μέσα στην ίδια την κοινωνική και οικονομική κρίση. Όμως η νεολαία του Αρμαγεδδώνα πήρε την απόφαση και συγκρούεται ανοιχτά με την κοινωνία. Σε τελική ανάλυση, δεν ξέρουμε αν συγκρούεται μετωπικά με το πολιτικό σύστημα, που κανείς δεν αξίζει να το υπερασπιστεί για το αξιακό του περιεχόμενο, όμως  ο αγώνας είναι μάταιος καθώς το θύμα είναι ,τελικά, η ίδια η κοινωνία.

Έργα του Δημήτρη Δρογίδη: «Η πολιτικά στα πυρά της Τρομοκρατίας» ,  «Τα παιδιά της Ατλαντίδας – παιδική και εφηβική παραβατικότητα-« από τις Εκδόσεις Φυλάτος

Πολίτης ή Υπήκοος;

leading-peopleΗ ενοποίηση των εθνικών πολιτισμών μέσα σε μια παγκοσμιοποιημένη λογική γίνεται με κριτήριο την οικονομική αντίληψη και την χρησιμότητα σε επίπεδο συναλλαγών και όχι την ανάγκη μιας πλουραλιστικής πολυπολιτισμικής παρουσίας όλων των πολιτών. Ακόμη και ο ρόλος του «Πολίτη» έρχεται να υποστεί τη μεταλλαγμένη παρέμβαση της εξουσίας. Δε μιλάμε για έναν πολίτη εθνικό που διατηρεί όλα τα χαρακτηριστικά του τόπου που γεννήθηκε και μεγάλωσε, με τα ιδιαίτερα στοιχεία της περιοχής του και της δικής του παράδοσης, αλλά για έναν πολίτη που θα κληθεί να εσωτερικεύσει, με τον καλύτερο τρόπο, ό,τι του δώσουν και θα τα κάνει πράξη με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία. Η ταυτότητα του Παγκόσμιου – Υπηκόου στηρίζεται σε ένα νούμερο και το όνομά του θα έχει δευτερεύουσα σημασία.
Υπάρχει μια βασική διαφορά ανάμεσα στον «πολίτη» και στον «υπήκοο». Ο πρώτος έχει δικαιώματα απαραβίαστα και είναι μέρος της κοινωνικής διαδικασίας. Ο δεύτερος έχει υποχρεώσεις και είναι κάτω από την εξουσία του συστήματος μέσα στο οποίο ζει.
Η πραγματικότητα όμως επιφυλάσσει και μια μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στον Πολίτη και τον Υπήκοο. Ο πρώτος είναι ελεύθερος να διαμορφώσει γνώμη και να εκφράσει άποψη, ο δεύτερος είναι υποχρεωμένος να προσαρμόσει τη συμπεριφορά του σε ένα κοινωνικό μοντέλο.
Ακόμη ένα στοιχείο που δείχνει τη διαφορά ανάμεσα στον «πολίτη» και τον «υπήκοο» είναι η παιδεία.
Ο Πολίτης μορφώνεται για να αποκτήσει μια σφαιρική αντίληψη του περιβάλλοντος (κοινωνικού & φυσικού), ώστε να μπορέσει ελεύθερα και αβίαστα να κάνει τις επιλογές του μέσα στην κοινωνία.
Η έννοια της μόρφωσης είναι πέρα και πάνω από την εκπαίδευση και αφορά την αξιολόγηση και την αξιοποίηση των πληροφοριών, κάτι που οδηγεί στη γνώση. Μια τέτοια προοπτική δημιουργεί μια αμφίδρομη σχέση του Πολίτη με την Κοινωνία
ΠΟΛΙΤΗΣ                          ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Αντίθετα, ο Υπήκοος εκπαιδεύεται – ειδικεύεται για να κάνει κάτι σωστά πειθαρχώντας στο κοινωνικό σύστημα. Η γνώση του «ειδικού» περιορίζεται στον τομέα της εκπαίδευσής του. Η κρίση του είναι επιλεκτική και υποτάσσεται στις απαιτήσεις της ηγεσίας. Σε κάθε διαφορετική περίπτωση, ο υπήκοος είναι ανεύθυνος και αποτελεί ένα εξάρτημα ενός μηχανισμού, που εύκολα μπορεί να αντικατασταθεί.
Η έννοια της εκπαίδευσης – ειδίκευσης βασίζεται στην πιστή αναπαραγωγή ενός κοινωνικού μοντέλου και μιας κυρίαρχης φιλοσοφίας. Στην εκπαίδευση υπάρχει το σύστημα των πολλαπλών απαντήσεων, όπου όλες οι πιθανότητες είναι προβλέψιμες και αυστηρά ελεγχόμενες. Μια τέτοια σχέση ανάμεσα στον Υπήκοο και το Σύστημα είναι μονοσήμαντη.
ΣΥΣΤΗΜΑ                           ΥΠΗΚΟΟΣ
Η διαφορά ανάμεσα στους δύο τύπους (Πολίτης & Υπήκοος) είναι φανερή. Ο πρώτος παράγει πρότυπα, ο δεύτερος αναπαράγει μοντέλα.Θα σταθούμε σε ένα ενδιαφέρον σχήμα:
ΠΟΛΙΤΗΣ                           ΠΑΡΑΓΩΓΗ
ΥΠΗΚΟΟΣ                          ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ
Αν εξετάσουμε προσεχτικά τη σχέση των παραπάνω δεδομένων μπορούμε – απόλυτα – να καταλάβουμε τη θεμελιώδη διαφορά στους δύο χαρακτήρες και να καταλήξουμε γιατί ο ένας είναι δημιουργός και ο άλλος όχι. Ο τρόπος που κινείται και συμπεριφέρεται ο κάθε τύπος στοχεύει σε διαφορετικό «ιδανικό».Ο Πολίτης δεν απορρίπτει την επαφή σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά αναζητά την οικουμενικότητα που τη βλέπει σαν μια ευκαιρία για επικοινωνία και βελτίωση της κοινωνίας. Ο Υπήκοος θέλει την παγκοσμιοποίηση για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του μέσα σε συγκεκριμένες επιλογές και αντίστοιχους προστατευτικούς περιορισμούς. Η μια και μοναδική αντίληψη τον εξυπηρετεί και με όλους τους δρόμους οδηγείται στο ίδιο αποτέλεσμα, χωρίς διλήμματα και άλλες πολιτιστικές, οικονομικές, θρησκευτικές, γεωπολιτικές διαφορές.

Από το βιβλίο του Δ. Δρογίδη  «Η πολιτική στα πυρά της Τρομοκρατίας» από τις Εκδόσεις Φυλάτος