Προκήρυξη Λογοτεχνικού Διαγωνισμού

Η Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών προκηρύσσει, για το έτος 2017, τους πιο κάτω Πανελλήνιους Διαγωνισμούς:
α) ΠΟΙΗΣΗΣ:       Μέχρι είκοσι (20) στίχους έμμετρους ή ελεύθερους.
β) ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ: Μέχρι  τέσσερις (4) σελίδες, μεγέθους Α4,  με θέμα: “Διαβάζοντας Νίκο Καζατζάκη”
γ) ΧΡΟΝΙΚΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ: Μέχρι  τέσσερις (4) σελίδες, μεγέθους Α4
δ) ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ: Μέχρι  πενήντα  (50) σελίδες, μεγέθους Α4
ε) ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ: (Ποίηση ή Διηγήματα), τριών τυπογραφικών και άνω (Έκδοση 2016-2017)
Όλα  τα θέματα του διαγωνισμού είναι ελεύθερα και μέγεθος γραμματοσειράς arial 12.
ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ
1. Τα έργα να είναι ανέκδοτα και αδημοσίευτα.
2. Να υποβληθούν σε πέντε δακτυλογραφημένα αντίτυπα με ψευδώνυμο, το οποίο θα αναγράφεται στο επάνω δεξιό μέρος του κειμένου. Τα πραγματικά στοιχεία (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση και τηλέφωνο) του διαγωνιζομένου να κλεισθούν σε μικρό φάκελο και στο εξωτερικό του μέρος να αναγραφεί το ψευδώνυμο. Τα πέντε αντίτυπα και ο μικρός φάκελος να σταλούν με απλή επιστολή (όχι συστημένη) στη διεύθυνση:
Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών
Τ. Θ. .8231  Τ.Κ. 102 10 Αθήνα
Στο επάνω αριστερό μέρος του φακέλου αποστολής να αναγραφεί το ψευ­δώνυμο.
3. Ημερομηνία υποβολής είναι μέχρι 31 Οκτωβρίου 2017. Θα λαμβάνεται υπό­ψη η σφραγίδα του ταχυδρομείου.
4. Τα υποβαλλόμενα κείμενα δεν επιστρέφονται.
5. Ο χρόνος και ο χώρος της απονομής των βραβείων και επαίνων θα ανακοινω­θεί έγκαιρα τηλεφωνικώς στους ενδιαφερόμενους και θ’ αναρτηθεί από την 14η Δεκεμβρίου 2017 στις ιστοσελίδες  της Ένωσης: www.logotexnes. gr  και  ellineslogotexnes.gr
6. Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης δεν μπορούν να συμμε­τάσχουν, καθώς και οι τιμηθέντες με πρώτο βραβείο σε προηγούμενους δια­γωνισμούς της Ένωσης.
7. Η συμμετοχή στους διαγωνισμούς προϋποθέτει και την αποδοχή των όρων.
8. Η κρίση της Κριτικής Επιτροπής είναι αμετάκλητη.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ στο τηλέφωνο 210-3819571, καθημερινώς.
              Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                          Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
       ΛΕΥΤΕΡΗΣ Β. ΤΖΟΚΑΣ                                      ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΦΟΡΛΙΔΑΣ

Ο εκδοτικός μας στην 14η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης

Οι Εκδόσεις Φυλάτος σας προσκαλούν στις πολιτιστικές εκδηλώσεις που θα πραγματοποιήσουν στα πλαίσια της 14ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης. Φέτος, στους χώρους της έκθεσης θα παρουσιάσουμε τα μυθιστορήματα «Στον αστερισμό του μίσους» και «Ο καμβάς της τρέλας», καθώς επίσης και την επιστημονική μελέτη «The spiritual fathers of Nikos Kazantzakis-Οι πνευματικοί πατέρες του Νίκου Καζαντζάκη». Θα χαρούμε πολύ να σας γνωρίσουμε και να συζητήσουμε μαζί τα θέματα των βιβλίων μας.

 

Οι Εκδόσεις Φυλάτος στο 8ο Πανελλήνιο Συνέδριο Δυσλεξίας με θέμα «Μάθηση και εκτελεστικές λειτουργίες: Αναπτύσσοντας την προσοχή, τον προγραμματισμό και την αυτορύθμιση»

4cdc7f2196a0729ca982c6d0ab254adf_xlektelestikes_final_a5Οι Εκδόσεις Φυλάτος συμμετέχουν ως χορηγός στο 8ο Πανελλήνιο Συνέδριο Δυσλεξίας με θέμα «Μάθηση και εκτελεστικές λειτουργίες: Αναπτύσσοντας την προσοχή, τον προγραμματισμό και την αυτορύθμιση» που λαμβάνει χώρα στη Θεσσαλονίκη στις 1 & 2 Οκτωβρίου 2016.

Το συνέδριο διοργανώνει ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων Παιδιών με Δυσλεξία και Μαθησιακές Δυσκολίες Θεσσαλονίκης και Βόρειας Ελλάδας, με την υποστήριξη της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής. Οι εργασίες του θα φιλοξενηθούν στην αίθουσα “Seth Frank” της Σπουδαστικής Εστίας Aliki Perroti, στις εγκαταστάσεις της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής.

Το 8ο Πανελλήνιο Συνέδριο θα τιμήσει με την παρουσία της η Tatiana V. Akhutina, η οποία είναι καθηγήτρια Νευροψυχολογίας στο εργαστήριο Νευροψυχολογίας του κρατικού πανεπιστημίου της Μόσχας «Λομονόσοφ». Το έργο της έχει δημοσιευτεί στα ρωσικά, αγγλικά, ισπανικά, φινλανδικά και γερμανικά. Το 2003 το επιστημονικό περιοδικό Journal of Russian and East European Psychology αφιέρωσε ένα ειδικό τεύχος για την έρευνά της στην ψυχολογία της γλώσσας και τη νευροψυχολογία.

14555878_10211235022490980_1366735035_nΥπενθυμίζεται η έμπρακτη ενασχόληση της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής με την δυσλεξία και την αντιμετώπιση των μαθησιακών δυσκολιών. Στην Σχολή ιδρύθηκε το πρόγραμμα «Arcadia» με στόχο την παροχή βοήθειας σε μαθητές που αντιμετωπίζουν μαθησιακές δυσκολίες και αποτελεί, ακόμα και σήμερα, ένα από τα λίγα προγράμματα που εφαρμόζονται στην Ελλάδα για αυτό το σκοπό.
Τα σημαντικά βήματα που έχουν γίνει στην ανάπτυξη και την εφαρμογή του προγράμματος έχουν επιτευχθεί σε μεγάλο βαθμό χάρη στην αμέριστη συμπαράσταση του Androus Foundation και άλλων υποστηρικτών της Σχολής – όπως το Ίδρυμα Σαμούρκα και το Demos Foundation – οι οποίοι έχουν δωρίσει μεγάλα ποσά για τη δημιουργία, τον εξοπλισμό και την κάλυψη δαπανών του προγράμματος.

Το πρόγραμμα του Συνεδρίου

14550809_10211235024491030_2145783248_o14527665_10211235023491005_178623613_nΣάββατο 1 Οκτωβρίου

09:30 Προσέλευση
10:00 Χαιρετισμοί
10:15 εκπρόσωπος Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής
10:30 The Vygotskian – Lurian Approach to the Development and Remediation of Executive Functions. Tatiana V. Akhutina
11:30, Αναγνωστικές δυσκολίες και προβλήματα προσοχής στην τάξη: Θέματα διαφορετικής Διάγνωσης. Δρ Τιμόθεος Παπαδόπουλος – εκπαιδευτικός ψυχολόγος
12:15 συζήτηση
12:45 Διάλειμμα
13:30, Ο δεσμός ‘μητέρας’ – βρέφους, το τραύμα στη σχέση και η ανάπτυξη των επιτελικών λειτουργιών. Κώστας Δημάτης – ψυχολόγος
14:15, Επιτελικές λειτουργίες και μάθηση από την κλινική εμπειρία. Λίλιαν Αθανασοπούλου – παιδοψυχίατρος, Διευθύντρια Ε.Σ.Υ., υπεύθυνη Ιατροπαιδαγωγικού Κέντρου Γ.Ν. ‘Γ.ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ’
15:00 Συζήτηση

14528370_10211234903408003_585278144_nΚυριακή 2 Οκτωβρίου

09:30, προσέλευση
10:00, Επιτελικές λειτουργίες: τι σημαίνουν για την υποστήριξη και τη διδασκαλία των μαθητών με μαθησιακές δυσκολίες; Σουζάνα Παντελιάδου – Καθ.Ειδικής Αγωγής-Μαθησιακών Δυσκολιών στο Τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής ΑΠΘ
10:30, Κινητικός συντονισμός και εκτελεστικές λειτουργίες στο σχολείο. Ζωή Θεοδωρίδου – ειδική παιδαγωγός και Χριστίνα Καλαϊτζή – φυσικοθεραπεύτρια N.D.T. Tutor, S.I.
11:30, Εκτελεστικές λειτουργίες στη σχολική τάξη: ο ρόλος των συναισθημάτων. Ιωάννης Τρικαλιώτης – σχολικός σύμβουλος
12:00, Ξέρεις, έχω ΔΕΠ-Υ, δυσκολεύομαι να αυτορρυθμιστώ και… Α! κοίτα ένας σκίουρος. Γιώργος Μπότσας – σχολικός σύμβουλος
14555860_10211234903608008_983244685_n14:00 ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ

  1. «Το σχολείο της προσοχής: μέθοδος ανάπτυξης και αποκατάστασης επιτελικών λειτουργικών για παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας», Θανάσης Κουτσοκλένης

 

  1. «Αναγνωστικές δυσκολίες και προβλήματα προσοχής στην τάξη: θέματα διαφορικής διάγνωσης», Τιμόθεος Παπαδόπουλος

 

  1. «Εργαστήριο εκπαιδευτικής παρέμβασης», Γιώργος Μπότσας – Ιωάννης Τρικκαλιώτης

 

  1. «Βελτιώνοντας τις εκτελεστικές λειτουργίες μέσα από τη στάση και την κίνηση», Ζωή Θεοδωρίδου – Χριστίνα Καλαϊτζή

Απονομή του Καυταντζόγλειου βραβείου για το βιβλίο «Παραδοσιακές ελληνικές φορεσιές Βόρεια Εύβοια» των εκδόσεων Φυλάτος

Χτές, 28 Ιουνίου 2016 έγινε η απονομή του Καυταντζόγλειου Βραβείου για τα έτη 2014 και 2015 στην Κοσμητεία της Φιλοσοφικής Σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Η κ. Ασημίνα Ντέλιου παρευρέθη εκεί για να παραλάβει το βραβείο του 2014  για το βιβλίο της «Παραδοσιακές Ελληνικές Φορεσιές – Βόρεια Εύβοια».

cebcceb1ceb6ceb9cebaceb7

Η εναρκτήρια ομιλία της κοσμήτορος κ. Ελένης Καραμαλέγκου ήταν ιδιαίτερα τιμητική για τους βραβευθέντες και αναφέρθηκε στο εξέχοντα ρόλο των κληροδοτημάτων ως βοήθημα και στήριξη για τους νέους επιστήμονες. Το βραβείο στην κ. Ντέλιου απένειμε η Πρόεδρος του Τμήματος Φιλολογίας  κ. Ερασμία Σταυροπούλου, η οποία την συνεχάρη και της ευχήθηκε καλή συνέχεια και με νέα έργα.

Στη συνέχεια, παρουσιάζεται το εξώφυλλο του βιβλίου κ. της Ασημίνας Ντέλιου: «Παραδοσιακές Ελληνικές Φορεσιές – Βόρεια Εύβοια»:

Παραδοσιακές-Ελληνικές-Φορεσιές-Εξώφυλλο

«Κάθε μέρος στον ελλαδικό χώρο έχει μια μοναδική, πολιτιστική ταυτότητα. Η ομιλία, ο τρόπος ζωής, τα ήθη, η μουσική, οι χοροί, διαφοροποιούνται από τόπο σε τόπο, ανάλογα την ιδιοσυγκρασία των κατοίκων της κάθε περιοχής. Η ενδυμασία δεν ξεφεύγει από τον κανόνα αυτό αφού αποτελεί γνήσια έκφραση του πολιτισμού και τέκνο της τοπικής χειροτεχνίας και της αισθητικής αντίληψης μιας κοινωνίας. Η κάθε της ιδιαιτερότητα, τα υλικά κατασκευής, η ποιότητα και η ποσότητα ρούχων, αντανακλούν όχι μόνο την οικονομική κατάσταση των κατοίκων, αλλά και τα έθιμα, την ιστορική συνέχεια και τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Η Εύβοια ως μεγάλο νησί, με πολύμορφη γεωλογική δομή, έχει πολλές παραδοσιακές ενδυμασίες. Στο βιβλίο αυτό ασχολούμαστε για αρχή με την επαρχία Ιστιαίας στη Βόρειο Εύβοια, στην οποία συναντούμε δύο κύριους τύπους χωρικής φορεσιάς και μια αστική. Στο βιβλίο αυτό, εκτός από τη γενική περιγραφή της φορεσιάς έγινε προσπάθεια να καταγραφούν, εκτός από τη νυφική, οι γιορτινές και καθημερινές φορεσιές της περιοχής. Επίσης, αναφέρονται οι τοπικές ιδιαιτερότητες των χωριών καθώς και ο ρόλος της προσωπικής δημιουργικότητας και των τερζήδων (ελληνοραπτών) στην αισθητική του ντυσίματος. Με την ελπίδα το βιβλίο αυτό να στρέψει το ενδιαφέρον μας και πάλι στις ρίζες μας και να μας ωθήσει να γνωρίσουμε, να σεβαστούμε και να συντηρήσουμε το τοπικό μας χρώμα, σας καλωσορίζω στον κόσμο της παραδοσιακής μας ενδυμασίας»

Μπορείτε να ενημερωθείτε για το βιβλίο στο:

 

2μερη εκπαίδευση στο Πρόγραμμα Εξέλιξης Σχέσεων Επικοινωνίας (Π.Εξ.Σ.Ε)

Το εργαστήρι: 

7ad98d67-cd4a-4d80-9f3c-f87b834b3c88

 

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Λογοπεδικών – Λογοθεραπευτών διοργανώνει 2μερη εκπαίδευση στο πρόγραμμα Π.Εξ.Σ.Ε. Το διήμερο αυτό σεμινάριο απευθύνεται σε κλινικούς που υποστηρίζουν οικογένειες παιδιών με δυσκολίες επικοινωνίας και/ ή λόγου (λογοπεδικούς). Επιπλέον αφορά εργοθεραπευτές, κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους και εκπαιδευτικούς (νηπιαγωγούς, δασκάλους, ειδικούς παιδαγωγούς).

Θα δοθεί βεβαίωση παρακολούθησης

 

Εισηγητές: Δημήτρης Μαρούσος, θεραπευτής λόγου και ομιλίας.

Κερασιά Μαρούσου, γλωσσολόγος.

Χώρος διεξαγωγής: Γραφεία Π.Σ.Λ. Ελευθέριου Βενιζέλου 50 & Σαρανταπόρου, Χολαργός, πλησίον ΜΕΤΡΟ Εθνικής Αμύνας, Αθήνα.

Ώρες και μέρες διεξαγωγής: Εγγραφές Σάββατο 8:30

Σάββατο 24 και Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2016 9:00-16:30

Κόστος συμμετοχής: για τα οικονομικά ενήμερα μέλη: 220 ευρώ, μη μέλη: 250 ευρώ (η εξόφληση του σεμιναρίου να γίνει ως της 5 Σεπτεμβρίου 2016).

Δηλώσεις συμμετοχής: στη γραμματεία του Π.Σ.Λ. τηλ. 210 777 9901, fax: 210 777 9922, mail: info@logopedists.gr

 

Υποστηρικτικό υλικό: Η μελέτη του εγχειριδίου  Π.Εξ.Σ.Ε. πριν την εκπαίδευση κρίνεται απαραίτητη.

 

Το βιβλίο:

Πεξσε-Πρόγραμμα-Εξέλιξης-Σχέσεων-Επικοινωνίας-Μέρος-1-Eξώφυλλο

Το Πρόγραμμα Εξέλιξης Σχέσεων Επικοινωνίας (Π.Εξ.Σ.Ε.) είναι πρόγραμμα έμμεσης θεραπείας λόγου για παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας που δυσκολεύονται στο λόγο και /ή την επικοινωνία. Μετακινεί την εστίαση της λογοθεραπείας από το ιατροκεντρικό στο ψυχοκοινωνικό μοντέλο, συνδυάζοντας θεωρητικά και εμπειρικά τεκμηριωμένες κλινικές πρακτικές Βραχείας Θεραπείας με Εστίαση στη Λύση (Solution Focused Brief Therapy, SFBT) και Θεραπείας Αλληλεπίδρασης Γονέα-Παιδιού (Parent Child Interaction, PCI), γεγονός που το καθιστά θεραπεία τεκμηριωμένης αποτελεσματικότητας. Το Π.Εξ.Σ.Ε. απευθύνεται σε κλινικούς που υποστηρίζουν οικογένειες παιδιών με δυσκολίες επικοινωνίας και / ή λόγου (λογοπεδικούς). Επιπλέον αφορά εργοθεραπευτές, κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους & εκπαιδευτικούς (νηπιαγωγούς, δασκάλους, ειδικούς παιδαγωγούς). Βασικές αρχές του Προγράμματος μπορούν να εφαρμοστούν και για τη γλωσσική και / ή επικοινωνιακή ενίσχυση παιδιών τυπικής γλωσσικής ανάπτυξης. Τέλος το Π.Εξ.Σ.Ε. είναι κατάλληλο για να αξιοποιηθεί ως εγχειρίδιο σε πανεπιστημιακές σχολές που παρέχουν σε σπουδαστές κατάρτιση σε τομείς εκπαίδευσης, υγείας και ψυχικής υγείας.

Το Π.Εξ.Σ.Ε. δεν είναι προϊόν εργαστηριακής μελέτης, δεν στήθηκε στη βάση ερευνητικού σκοπού ή υπόθεσης. Δημιουργήθηκε και εφαρμόζεται σε πραγματικές συνθήκες κλινικής πρακτικής σε ένα πλαίσιο παροχής υπηρεσιών λογοθεραπείας, στο χώρο που δραστηριοποιούμαστε επαγγελματικά, το Κέντρο Λόγου ΕΥ ΛΕΓΕΙΝ. Οι πρώτες ενδείξεις από την εφαρμογή του Προγράμματος είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικές για την αποτελεσματικότητά του, γεγονός που συντέλεσε αποφασιστικά στη συγγραφή και έκδοση του παρόντος.

Το Π.Εξ.Σ.Ε. είναι οργανωμένο σε 2 μέρη.

Το Μέρος 1 περιλαμβάνει τη θεωρητική υποστήριξη του Π.Εξ.Σ.Ε., τη Διερευνητική Διαδικασία και την Παρουσίαση του Περιστατικού.

Το Mέρος 2 περιλαμβάνει το Εγχειρίδιο του Π.Εξ.Σ.Ε., με συνοπτική και αναλυτική παρουσίαση των συνεδριών, και τα Συνοδευτικά Έντυπα του Προγράμματος.

 

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο στην ιστοσελίδα των εκδόσεων Φυλάτος: http://fylatos.com/

Το παραμύθι «Η χώρα από παγωτό» απέκτησε τον δικό της ιστοχώρο

κάνε κλικ για να επισκεφθείς τον ιστοχώρο

κάνε κλικ για να επισκεφθείς τον ιστοχώρο

Ένας νέος ιστοχώρος με πλούσιο υλικό για την παιδαγωγική δημιουργική αξιοποίηση του παραμυθιού της Σταυρούλας Λιανού. Για την ώρα φιλαναγνωσίας μπορείτε να βρείτε φύλλα εργασίας, προτάσεις για το θεατρικό παιχνίδι, κατασκευές και πολλές πολύτιμες προτάσεις.

Επισκεφθείτε και τη σελίδα fb, κάνοντας κλικ εδώ

CYMERA_20160531_213445Η νέα παιδική ιστορία της Σταυρούλας Λιανού, «Η χώρα από παγωτό», είναι μια εικονογραφημένη φανταστική περιπέτεια, με ζωγραφιές του Διονύση Ματαράγκα, με πρωταγωνιστές τον Βασιλιά Λιχουδένιο και τον Πρίγκιπα από την Ονειρεμένη.

Ο βασιλιάς Λιχουδένιος ονειρεύεται
μια χώρα από παγωτό και από γλυκίσματα σωρό!
Το όνειρό του θα πραγματοποιηθεί,
αλλά μήπως κάτι στη χώρα αυτή συμβεί;
Ο πρίγκιπας απ’ την Ονειρεμένη
θα τον βοηθήσει να καταλάβει τι συμβαίνει;
Ο βασιλιάς, τη δική σου βοήθεια θα ζητήσει,
τη λύση τη σωστή, για ν’ αποφασίσει!
Θα τον βοηθήσεις;

Αγοράστε το βιβλίο μέσω του αυτοματοποιημένου συστήματος πώλησης της ιστοσελίδας fylatos.com, προσθέτοντας το στο καλάθι ή με τηλεφωνική παραγγελία στο 2310-821622. Τα μεταφορικά είναι ΔΩΡΕΑΝ για όλη την Ελλάδα και για 62 χώρες του εξωτερικού.

Λίγα λόγια για τους δημιουργούς

Η Σταυρούλα Λιανού κατάγεται από την Καλαμάτα. Είναι εκπαιδευτικός Τεχνολόγος Πολιτικός Μηχανικός και κάτοχος μεταπτυχιακού στην Ειδική Εκπαίδευση.
Της αρέσει να διαβάζει, να γράφει και να δημιουργεί με διάφορα υλικά. Έχει ασχοληθεί με το θεατρικό παιχνίδι και την περιβαλλοντική εκπαίδευση. Της αρέσει να ταξιδεύει και ονειρεύεται ευτυχισμένους ανθρώπους σε χώρες γλυκές, φτιαγμένες από παγωτό…

Ο Διονύσης Ματαράγκας κατάγεται από τη Ζάκυνθο. Αποφοίτησε από το τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του ΑΠΘ, από το εργαστήριο του Ι. Φωκά.
Έχει κάνει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι μέλος της ομάδας «Τσιριτσάντσουλες» όπου σχεδιάζει θεατρικά σκηνικά και μάσκες και είναι δημιουργός δύο ταινιών μικρού μήκους: «REVANCHE» και «Το Κρυφτό». Έχει γράψει το κόμιξ «ΧΡΟΝΟΣ ΩΡΕΣ ΛΕΠΤΑ».
Του αρέσουν…τα παγωτά

 

7η ΗΜΕΡΙΔΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΟΔΟΝΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

12969338_10209668726014547_352794924_nOι Εκδόσεις Φυλάτος στην

7η ΗΜΕΡΙΔΑ  ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Της Ελληνικής Παιδοδοντικής Εταιρείας

Που διοργανώνεται σε συνεργασία με:
Α’ Παιδιατρική Κλινική Ιατρικής Σχολής Εκπαίδευσης
Ελληνικό Κολλέγιο Παιδιάτρων
Εργαστήριο Παιδοδοντιατρικής Οδοντιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ

Σάββατο 9 Απρίλιου 2016, 09.00-18.00, Αθήνα
ΧΩΡΕΜΕΙΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ, ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΑΙΔΩΝ ‘ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ’

12968518_10209668720334405_1962434369_n

 

Παρουσίαση του βιβλίου «Οι δυο ώρες ύπνου και το memento mori ενός συγγραφέα» του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου

παρουσίαση Γκέντζος ΤάσοςΤην Τετάρτη 4 Νοεμβρίου στις 19.30 το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα η  αίθουσα Τάκης Κανελλόπουλος, γέμισε με χαμόγελα. Φίλοι και γνωστοί του ταλαντούχου συγγραφέα Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου και του φωτογράφου/σκηνοθέτη Παναγιώτη Κουντουρά  δώσανε το παρόν στην παρουσίαση του έργου «Οι 2 ΩΡΕΣ ΥΠΝΟΥ… & Το «memento mori» ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ», όπου συνδυάστηκε ο υπέροχος γραπτός λόγος με την τέλεια αποτύπωσή του στη φωτογραφία.

Για το βιβλίο του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου μίλησαν:
Χρυσούλα Μελισσά Χαλικιοπούλου, Δρ. Ψυχολόγος
Κων/νος Ζέρβας, Πολιτικός Μηχανικός, Δημ. Σύμβουλος Δήμου Θεσσαλονίκης
Σάκης Παπαγιάννης, Εικαστικός
Τη συζήτηση συντόνισε η Μαρία Αναγνωστίδου, Δημοσιογράφος
Μίλησαν επίσης, ο Συγγραφέας, ο Φωτογράφος και ο Εκδότης

pizap.com14467418762832Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Δυο ώρες ύπνου… – ύστερα από την αναγγελία ενός θανάτου – φιλοξενούν στους κόλπους τους τις ανησυχίες, τους φόβους, τα θέλω και τα όνειρα ενός ανθρώπου.
Ένα όνειρο με τόπο δράσης τον Άγιο Λαυρέντιο του Πηλίου και χρόνο το εκάστοτε σήμερα… προσπάθησε να συμφιλιώσει την ανθρώπινη φύση με το φυσικό και το ανθρώπινο… του αποχωρισμού.
Θεωρούμε τη ζωή ως δεδομένη…
Τα απρόσμενα ταρακουνήματα που μας στέλνουν οι αρρώστιες τα γιατρεύει η μνήμη μας και σχεδόν πάντα θριαμβεύει η αίσθηση της αυτοσυντήρησης…
Τελικά πόσο μακριά κατοικούμε από τα ανθρώπινα;
Ο Κώστας δεν ήταν έτοιμος να πει το τελευταίο αντίο στον φίλο του κι ο Γιώργος του θυμίζει το…
Memento mori!
Να θυμάσαι το θάνατο!
Κι αν θυμάσαι το θάνατο, τότε είναι βέβαιο πως θα έχεις καλή σχέση με τη ζωή!
Θα εκτιμάς, θα χαίρεσαι, θα σέβεσαι, θα ευχαριστείς…
Να θυμάσαι, να θυμόμαστε, να θυμάστε… τη ζωή!
Mementote vivere, λοιπόν… και σπάστε με τα σφυριά της συνείδησης όλα εκείνα τα τόσο γλυκά… αυτονόητα που αδρανοποίησαν την ουσία της ζωής μας!
Να έχουμε στο μυαλό μας πως πρέπει και να ζήσουμε…

pizap.com14467422320111Η ομιλία της Χρυσούλας Μελισσά Χαλικιοπούλου για το βιβλίο «Οι δυο ώρες ύπνου και το memento mori ενός συγγραφέα»

Ήταν ιδιαίτερη χαρά και τιμή η πρόσκληση του αγαπημένου μου δασκάλου και φίλου, Τάσου Γκέντζου, να παρουσιάσω το καινούριο του βιβλίο. Βέβαια παραξενεύτηκα κιόλας, μια και δεν ανήκω ακριβώς στο… σινάφι των συγγραφέων. Όταν όμως το διάβασα, κατάλαβα τα βαθύτερα κίνητρα της κίνησής του αυτής: ήθελε να απαλύνει λίγο τις ενοχές του, που μας πήρε το ψωμί… Γιατί τι άλλο κάνει ένας ψυχολόγος από το να καταγράφει και να αναλύει –κι όχι πάντα έτσι αποτελεσματικά- σκέψεις, συναισθήματα, όνειρα. Ό, τι ακριβώς πέτυχε ο πολυτάλαντος Τάσος στο υπέροχο βιβλίο «Οι δυο ώρες ύπνου και το memento mori ενός συγγραφέα», όπου με τη σκέψη και την πένα του, συνεχίζει τη σχέση με αγαπημένο του φίλο, διαλύοντας τα όρια και τους περιορισμούς του χρόνου.
Ο τίτλος και η εικόνα του εξωφύλλου του, μας παραπέμπουν στο θάνατο, μάλλον παραπλανητικά. Θα σας εξομολογηθώ ότι, αφού μου πέρασε και ο πανικός για το τι να πρωτοπώ, σκέφτηκα: ‘μάλλον με διάλεξε ασυναίσθητα, επειδή ήξερε ότι τα τελευταία τρία χρόνια έχω κι εγώ βιώσει την απώλεια δυόμιση ανθρώπων’. Ο μισός φυσικά άνθρωπος αναφέρεται στο κομμάτι του εαυτού μου που έχασα μαζί τους. Ή μήπως δεν είναι έτσι τα πράγματα; Γιατί αυτό το κομμάτι εξερευνά κι ο Τάσος Γκέντζος στο μικρό -φαινομενικά μόνο- βιβλίο του, παραθέτοντας τις αναμνήσεις και τις συζητήσεις δυο φίλων. Ο νεκρός Γιώργος εξακολουθεί να ζει, γιατί ο ζωντανός Κώστας τον κρατά με αγάπη στο μυαλό και την ψυχή του. Στη σύντομη παρουσίασή μου, δεν υπάρχουν περιθώρια να αναπτύξουμε τους δυο αυτούς χαρακτήρες, αλλά θα τους ανακαλύψετε μόνοι σας, διαβάζοντας το βιβλίο. Θα σας μεταφέρω όμως έναν από τους διαλόγους (της σελίδας 26), που τον ξεχώρισα, επειδή μου θύμισε κάτι από το αγαπημένο μου θεατρικό έργο «Περιμένοντας τον Γκοντό ». Ο Κώστας αναπλάθει εδώ τις κοινές τους εμπειρίες, αν και βρίσκονται τώρα σε ξεχωριστούς χώρους ύπαρξης:
-Θυμάσαι το μεγάλο βιβλιοπωλείο στη Ρώμη;
-Με το ωραίο καφέ στο πατάρι;
-Βρίσκω τη μνήμη σας εξαιρετική, κύριε Κώστα.
-Πήγαμε στο υπόγειο για ν’ αγοράσω ένα ημερολόγιο και μου είχε κάνει εντύπωση ο τίτλος ενός βιβλίου.
– Η δικτατορία της συνήθειας.
-Εσύ με κορόιδευες και μου μιλούσες με το γνωστό προβοκατόρικο ύφος σου για τη δημοκρατία της συνήθειας.
-Το τελευταίο μου ταξίδι…
-Πόσο είχαμε γελάσει εκείνο το απόγευμα!
Μέσα σε αυτούς τους παράλληλους διαλόγους, ο Κώστας, δίνει ζωή στο φίλο του, συνεχίζοντας την κουβέντα και τη σχέση τους. Σε ένα διαφορετικό βέβαια επίπεδο, όπου όλα αποκτούν κι άλλο νόημα. Μα στην παρέα τους, μπερδεύονται κι άλλοι άνθρωποι, κάνοντάς μας να αναρωτηθούμε σε ποιον από τους δυο κόσμους ανήκουν. Τελικά όμως, αφήνουν και σε μας μια γλυκιά αίσθηση, μέσα από τη συνέχεια που έμμεσα ζητούν να έχουμε στα έμψυχα και άψυχα(;) πράγματα που αγάπησαν κι άφησαν πίσω τους. Έτσι ακόμη και τα αφρόντιστα λουλούδια γίνονται αντανακλάσεις της θνητότητάς μας. Αλλά και υποχρέωση να συνεχίσουμε το έργο όσων έφυγαν. Δύσκολο. Γιατί από την άλλη μεριά, εμείς οι ζωντανοί, είμαστε φορτωμένοι με μισοτελειωμένες υποθέσεις κι ανεκπλήρωτες επιθυμίες, μαζί με την ελπίδα να προφτάσουμε να κάνουμε περισσότερα. Σας διαβάζω ένα απόσπασμα, από τη σελίδα 32, όπου ο Κώστας θέλει να του μιλήσει για το μυθιστόρημα που έχει στο νου του να γράψει:
-Και γιατί μου το λες τώρα; τον ρωτά εκείνος
-Προσπαθώ να σου πω αυτά που σκέφτηκα και δεν πρόλαβα να σου τα πω.
-Έχεις τη γραφή σου εσύ…
-Πάντα είχα την αίσθηση πως μπορώ να σου τα πω όποτε το θελήσω.
-Λυπάμαι, Κώστα.
-Και τώρα φοβάμαι μήπως ξυπνήσω απότομα και χαθούν όλα.
-Οι αναμνήσεις δε χάνονται ποτέ!
-Μη με ξυπνήσεις, Γιώργο.
-Μη φοβάσαι.
-Γιατί το λες αυτό;
-Ο χρόνος του ονείρου είναι διαφορετικός.
Μου άρεσε ιδιαίτερα αυτός ο ευρηματικός τρόπος του συγγραφέα να μας παρουσιάζει τους ήρωες, τα συναισθήματα και τις αγωνίες του μέσα από το όνειρο, αλλά και τα εγκιβωτισμένα όνειρα που μας προσκαλεί να ανακαλύψουμε στο κείμενό του. Έτσι ελαφραίνουν οι φόβοι του, οι πολλοί συμβολισμοί και οι μεταφυσικοί του προβληματισμοί, που τους διανθίζει με το ιδιαίτερό του χιούμορ. Ο ‘κουτσός’, όπως λέει, ‘ορθολογισμός’ του αδυνατεί να καταλάβει και πολλά από τα καθημερινά πράγματα της ζωής μας: την πίστη του φίλου του στους ανθρώπους και στους εξωτερικούς ‘τύπους της θρησκείας μας (που κρύβουν όμως το περιεχόμενό της) ή στ’ ανεξήγητα της επιστήμης: να ζει αυτός που κάνει διατροφικές κραιπάλες ενώ πεθαίνει εκείνος με την υγιεινή ζωή. Ούτε στην ανθρώπινη λογική ούτε στην καρδιά μας χωρά ο θάνατος, με το ‘πέρασμα στην άλλη όχθη του ποταμιού’. Ίσως γι’ αυτό να αποφεύγουμε να τον σκεφτούμε ή δεν ξέρουμε πώς να τον αντιμετωπίσουμε, όταν απρόσμενα χτυπήσει την πόρτα μας. Κι όμως αυτός μας προτρέπει, μέσα από τα λόγια του χαμένου φίλου, πως ‘το λογικό είναι να τον αποδεχτείς και να πας ένα βήμα παρακάτω τη ζωή σου’. Η σκέψη του συγγραφέα γυρνά στο μάταιο των πράξεών μας, στα χνάρια που αφήνουμε πίσω μας, στο ‘ανηφορικό’ παρελθόν και τότε… ξεχνιέται πάλι και θεωρεί αυτονόητη τη ζωή.
Μερικοί άνθρωποι, έλεγε ο Επίκτητος, είναι τυφλοί στην ομορφιά του κόσμου. Μήπως είμαστε όλοι μας, αναβάλλοντας συνεχώς, με τη βιοπάλη ή το κυνήγι του εφήμερου πλουτισμού, το να είμαστε παρόντες στη ζωή μας; Ζούμε συνειδητά την ομορφιά του έρωτα, την αξία που έχει η αγάπη και η τρυφερότητα στις σχέσεις μας, η ματιά στο συνάνθρωπο και το άγγιγμα στον ηλικιωμένο, η κατανόησή μας στα παιδιά; Θα μπορούσα να βάλω κι άλλα ερωτήματα, αλλά αυτά θα τα διαβάσετε μόνοι σας, όπως ακριβώς τα αναπτύσσει ο συγγραφέας στο δεύτερο μέρος του βιβλίου. Μόνο που εκεί έχει κάποιες ενοχές για το διδακτικό του ύφος, μια και δεν βρίσκει άλλο τρόπο να μας ταρακουνήσει. (Δάσκαλος, γαρ). Έτσι μας υπενθυμίζει όσα αξίζουν ουσιαστικά και μένουν στην καρδιά μας, πέρα από τη φθαρτή σάρκα. Σιγά-σιγά ωστόσο φαίνεται να απολαμβάνει την απόπειρά του να μας αφυπνίσει και παρόλο που αυτοσαρκάζεται με το λυρισμό ή το λαϊκισμό-που διερωτάται αν έχει- στο ύφος του, μας χαρίζει στη σελίδα 57 τη μαγεία των… Χριστουγέννων:
-Βλέπω αυτό που θέλω να δω και είμαι τόσο χαρούμενος με αυτή την επιλογή μου. Έχω τα δικά μου μάτια και τα δικά μου γυαλιά. Οι άλλοι συχνά με χλευάζουν λέγοντας πως είμαι ένας ρομαντικός τύπος και πως μου λείπει ο πραγματισμός του επιστήμονα.
-Οι μάγοι δεν δήλωσαν ποτέ επιστήμονες!
-Μαγεία είναι να ρωτούν το μικρό παιδί για το επάγγελμα του πατέρα του κι εκείνο να τους απαντά χωρίς δεύτερη σκέψη: ‘ο πατέρας μου είναι μάγος!’
Μόνο εμείς –‘στρατιές τα άψυχα σώματα των ζωντανών’, όπως λέει – στεκόμαστε πανικόβλητοι μπροστά στο τελευταίο χαίρε κι αναρωτιόμαστε για τις αποστάσεις και τις ισορροπίες που πρέπει να κρατήσουμε. Θρηνούμε, φιλοσοφούμε, ψάχνουμε διέξοδο μέσα από την πίστη ή την τέχνη. Ίσως μάλιστα τότε να μας διαφεύγει ότι με τον πόνο, τελειοποιούμε το χαρακτήρα μας. Επιπλέον, μέσα από το θάνατο, αναγνωρίζουμε την ευγνωμοσύνη μας για τα πρόσωπα που υπήρξαν συνοδοιπόροι. Κι ο συγγραφέας, που στο βιβλίο αυτό αγγίζει το θάνατο, αλλά πανηγυρίζει την αξία της ζωής και της φιλίας, δε θα μπορούσε παρά να τελειώσει το τρίτο μέρος του βιβλίου του με μια ιστορία αγάπης. Αφήνεται να εννοηθεί ότι είναι το μυθιστόρημα που ήθελε να γράψει ο Κώστας και παρουσιάζεται εδώ εν συντομία. Αρχίζει δραματικά, γιατί έτσι συμβαίνει σε πολλές ανθρώπινες καταστάσεις. Τελειώνει με την αξία της προσφοράς και της ανιδιοτέλειας, την αναγέννηση της θέλησης για δημιουργία μαζί μ’ έναν άλλο άνθρωπο. Αλλά και με τη σκέψη του θανάτου ως μια υπενθύμιση στο συγγραφέα: να χαρεί τη ζωή, να ζήσει, μέσα από τη γραφή και τους αγαπημένους του.

Πέρα από τις εξαιρετικές σκέψεις και ιδέες του Τάσου Γκέντζου, αυτό που με συγκίνησε στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι ο λόγος του, που κινείται ανάμεσα στη θεατρική και την ποιητική γραφή. Σας μεταφέρω αποσπασματικά κάποια δείγματά της, από τη σελίδα 70 :

Κάτω από τον σκουριασμένο τροχό των συναισθημάτων!
Κάτω από έναν ουρανό που δεν έβλεπες το γαλάζιο του χρώμα…
Κάτω από τα φώτα μιας σκιάς! …..
Φωνή, φωνές, οράματα, εικόνες….
Το σώμα είχε αρχίσει το ταξίδι του… κι αλλού, σελ 74:

Ένα τεράστιο μαύρο πανί στήνεται ανάμεσα στα δυο άχαρα κοντάρια κι εγώ δεν μπορώ να καταλάβω αν αυτό που θα ακολουθήσει θα συγγενεύει με το τέλος ή με την αρχή.
Ο χρόνος με πιέζει…
Γίνομαι μια άβουλη μαριονέτα μπροστά στη σκηνή.
Οι λεπτές μεταξωτές κλωστές είναι εύκολο τούτη την ώρα να μπλεχτούν μεταξύ τους κι εγώ να μπερδευτώ και να χάσω την ισορροπία μου.
Για πρώτη φορά δείχνεις πως δε σε ενδιαφέρει ο χρόνος!

Μέσα στην επιμελημένη δουλειά των εκδόσεων Φυλάτου, αυτές οι ποιητικές εικόνες δένονται αρμονικά με τις 50 εξαίρετες ασπρόμαυρες φωτογραφίες του Παναγιώτη Κουντουρά. Παλιά και σύγχρονα αντικείμενα, σκουριασμένα ή καλοδιατηρημένα, ζωντανά ή νεκρά, είναι ακουμπισμένα στην όμορφη φύση του Πηλίου, που δε χάνει ευκαιρία να μας δείξει τη δύναμη της ζωής, μέσα από πανέμορφα αγριολούλουδα, σπαρτά κι αγριάδες που ξεφυτρώνουν ακόμα και σε χαλάσματα ή τάφους. Οι φωτογραφίες αυτές μας ξεκουράζουν από την ένταση του κειμένου, συνεχίζουν σκέψεις και προβληματισμούς, και μας ταξιδεύουν στη ροή και τη φθορά του χρόνου. Υπέροχη και η φωτογραφία του εξωφύλλου, λες και θέλει να μας ξεγελάσει με ένα όμορφο νεανικό σώμα. Κι όμως, αυτό είναι σε νεκρική στάση. Ή μήπως πάλι απλώς κοιμάται;

Ξαναγυρίζοντας στον Τάσο Γκέντζο, επικροτώ το κουράγιο του, να πλησιάσει και να αποδεχτεί τα πιο σκοτεινά του συναισθήματα. Όχι απλώς για να συμφιλιωθεί με το θάνατο, αλλά για να αντιμετωπίσει πάλι με θάρρος την εύθραυστη ύπαρξή μας μέσα στη ζωή. Αυτό είναι κι ένα κομμάτι που, στην κλινική μου εμπειρία, πάντα με συγκινούσε και με συγκλόνιζε: πώς δηλαδή μας μεταμορφώνει ένας θάνατος. Εδώ απεικονίζεται και η αγωνία του Γιώργου για τη γυναίκα και το παιδί του, που μένουν πίσω. Πιστεύω όμως ότι, όπως κι ο συγγραφέας, έτσι κι αυτοί μέσα από την ταύτισή τους με τον πόνο, τη διεργασία του πένθους και του θρήνου, τον αφύσικο και βίαιο αποχωρισμό -που μας βοηθά να ωριμάσουμε ουσιαστικά, αν και με ξεχωριστό τρόπο ο καθένας – αλλά και με τις παρακαταθήκες του αγαπημένου τους ανθρώπου, θα οδηγηθούν και πάλι σταδιακά στον πλούτο και τη χαρά της ζωής.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να ανακεφαλαιώσω με δυο λόγια το βιβλίο αυτό: ο συγγραφέας, μέσα από μια ‘αγρυπνία’, πριν γράψει έναν επικήδειο-που για μένα ήταν ένα ποίημα αποχωρισμού-, βυθίστηκε στη μήτρα του λόγου, τη σιωπή. Μέσα από αυτήν δημιούργησε και τώρα, ο λόγος του προσκαλεί όλους εμάς να στοχαστούμε για τη ζωή.

Σας ευχαριστώ.
8568177

 

Κριτική του βιβλίου από τη Γιώτα Παπαδημακοπούλου

Το συγγραφικό έργο του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου δεν χρειάζεται συστάσεις. Πρόκειται για έναν δημιουργό χαρισματικό, ιδιαίτερο, που διαθέτει μια πένα δυνατή και βαθιά συναισθηματική, που σε αγγίζει με τρόπους που ίσως να μην περίμενες και που πάνω απ’ όλα, καταφέρνει με τον δικό της τρόπο να μας μιλάει για την ίδια τη ζωή. Παίρνοντας στα χέρια μου, λοιπόν, το νέο του πόνημα, το «Οι δύο ώρες ύπνου… και το «memento mori» ενός συγγραφέα», ήμουν βέβαιη πως θα διαβάσω κάτι εξαιρετικό. Αυτό που δεν περίμενα, ήταν η έκπληξη που ένιωσα όταν ξεκίνησα το αναγνωστικό αυτό ταξίδι, αφού σε σχέση με όσα έργα του συγγραφέα είχαν προηγηθεί στο παρελθόν, το συγκεκριμένο, άσκησε πάνω μου μια μαγνητική έλξη που με καθήλωσε και με συνεπήρε.
Δύο φίλοι! Ο Κώστας και ο Γιώργος! Μια ζωή και χιλιάδες στιγμές που μοιράστηκαν μαζί, και ακόμα περισσότερες οι αναμνήσεις που έπλασαν συντροφιά. Ο Γιώργος φεύγει από τη ζωή, όμως ο Κώστας δεν είναι έτοιμος να αποδεχτεί το γεγονός. Δεν είναι έτοιμος να πει αντίο. Και τότε, ο φίλος του, μέσα σε ένα όνειρο, αναλαμβάνει να του θυμίσει το memento mori και την σημασία αυτού για να μπορεί κανείς να ζήσει, αληθινά και ουσιαστικά. Και αυτή είναι η αλήθεια της ίδιας ζωής… για να φτάσει κανείς στο σημείο να την εκτιμήσει, οφείλει πρώτα να εκτιμήσει τον θάνατο. Η αναγνώριση ενός επικείμενου τέλους, όποτε κι αν είναι να έρθει αυτό, είναι εκείνη που μπορεί να θρέψει την ολοκλήρωση του ρήματος «βιώνω» μέσα στην τυπική καθημερινότητα, μετατρέποντας τις μικρές στιγμές σε κάτι περισσότερο. Και μπορεί το βιβλίο αυτό να μην είναι ένα φιλοσοφικό δοκίμιο, όμως θα μπορούσε και μάλιστα, με έναν τρόπο διόλου δασκαλίστικο, αλλά ευαίσθητο και συγκινητικό.

Δύσκολο το εγχείρημα του κύριου Γκέντζου που όμως, τελικά, αποδεικνύεται πετυχημένο και άκρως ενδιαφέρον και πρωτότυπο, σε μια εποχή όπου η λογοτεχνία κατακλύζεται από στεγανά. Ένα κείμενο ζωντανό, ειλικρινές, χειμαρρώδες, κάποιες φορές σκληρό κι άλλες πάλι μοναδικά ευαίσθητο. Ένα κείμενο που πότε αξιοποιεί τους διαλόγους μεταξύ των δύο φίλων και πότε τους εσωτερικούς μονολόγους του Κώστα, με τους πρώτους να παραπέμπουν περισσότερο σε μια προφορική συζήτηση παρά σε ένα λογοτεχνικό κείμενο -κάτι που κατά παράξενο τρόπο δεν αποδομεί την λογοτεχνικότητα αλλά την ενισχύει με ένα αίσθημα αλήθειας που χάνεται στις μέρες μας-, και τους δεύτερους να μας προκαλούν να φιλοσοφήσουμε τη ζωή και το θάνατο. Και όχι, οι σκέψεις του Κώστα είναι καθαρά προσωπικές, δεν έχουν σκοπό να μας πείσουν να υιοθετήσουμε τις ιδέες του, αλλά μέσα από ένα κοινό ταξίδι να ανακαλύψουμε τη δική μας αλήθεια.

Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί, αναμφίβολα, ένα μεγάλο στοίχημα, τόσο για τον ίδιο τον συγγραφέα -που μέσω αυτού μας συστήνει ένα νέο του πρόσωπο, παντρεύοντας παράλληλα, εύστοχα, το κείμενό με τις εξαιρετικές φωτογραφίες του σκηνοθέτη-κινηματογραφιστή Παναγιώτη Κουντουρά-, όσο και για τις εκδόσεις Φυλάτος, στις οποίες οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την εξαιρετική δουλειά που έχουν κάνει όσον αφορά το κομμάτι της επιμέλειας του βιβλίου και της τελικής του παρουσίασης στο αναγνωστικό κοινό. Κλείνοντας, αυτό που θέλω να πω, δεν είναι άλλο από ένα μεγάλο συγχαρητήρια για την άκρως ιδιαίτερη και αξιόλογη αυτή δουλειά που μπορεί να αποτελεί ρίσκο, όμως, απέδωσε τα μέγιστα, καταφέρνοντας να μιλήσει στην καρδιά μας με τρόπο ειλικρινή και άμεσο, και μέσα από την μνήμη του θανάτου να μας κάνει να εκτιμήσουμε λίγο περισσότερο τη μνήμη της ζωής.

αναδημοσίευση: Κόκκινη Ομπρέλα

Το να αιφνιδιάζεσαι ευχάριστα είναι πάντοτε ένα ακριβό συναίσθημα, ίσως λόγω της σπανιότητάς του. Το να  επιλέγεις κάτι και να σου προκύπτει η αίσθηση ότι σου δωρίζεται με σεβασμό που γεμίζει την αύρα του χώρου πληθωρικά είναι ακόμη πιο σπάνιο.

Κάπως έτσι  ξεκίνησε η αναγνωστική μου σχέση με το » Οι δυο ώρες ύπνου και το memento mori ενός συγγραφέα». Το παρήγγειλα, χωρίς να έχω αντιληφθεί επακριβώς τη φόρμα, το μέγεθος, το περιεχόμενο. Το παρήγγειλα  με σιγουριά και με τη βεβαιότητα της ποιότητας που συνοδεύει τη γραφή του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου. . Περίμενα   ένα βιβλίο. Παρέλαβα μία έκπληξη. Μια ιδιαίτερα επιμελημένη έκδοση, σε διαφορετική φόρμα από  ένα κλασικό βιβλίο, με υφή βελούδινη και αισθητική πολύ κοντά στη δική μου προτίμηση, που έπαιζε με το άσπρο μαύρο.

Όταν ένα βιβλίο διεκδικείται από όσους  αντιλαμβάνονται την παρουσία του στο τραπέζι  και πολιορκείται πριν την ανάγνωσή του, χωρίς καν πρόταση από τον κτήτορα-αναγνώστη του, αυτό από μόνο του έχει να πει πολλά. Και δεν έχει να κάνει με την εμμονή στο φαινομενικό και την αισθητική. Είναι για όσους αγαπούν το βιβλίο το πρώτο σκαλί μιας σχέσης στην οποία έχουν αποφασίσει να  αφιερώσουν τον –πολύτιμο- χρόνο τους.

Memento mori, λοιπόν. Μια φράση κλωστή που οδηγεί τον αναγνώστη να υφάνει τη σκέψη του σε πολλά επίπεδα. Η ελευθερία που του δίνεται, ωστόσο, στην επιλογή του σχεδίου είναι αποτέλεσμα της μαεστρίας του συγγραφέα, που δεν καθοδηγεί αλλά δίνει τις αποχρώσεις  και προκαλεί.  Τα θέματα που τίθενται πολλά, όμως οι απαντήσεις είναι προσωπικές. Χωρίς μίζερους διδακτισμούς και επεξηγήσεις, τολμηρά θίγονται όλα, τα μικρά και τα μεγάλα ενώ οι πολιορκητικές μηχανές  που καλά κρύβονται στα κάστρα του καθενός εμφανίζονται στο προσκήνιο και ενεργοποιούνται.

Δυο φίλοι. Ένα όνειρο. Και ευρήματα συγγραφικά ως το τέλος, που παιχνιδίζουν ανάμεσα στον υπερρεαλισμό και το ρεαλισμό και διατηρούν ακμαίο το αναγνωστικό ενδιαφέρον ως το τέλος του βιβλίου, χωρίς «κοιλιά» σε κανένα σημείο του. Η αφήγηση που φαίνεται  ηθελημένα να αποδομεί τη λογοτεχνική γραφή, σχεδόν προφορική, με μια χαρισματική οικειότητα, μεταφέρει τον αναγνώστη σε πολύ γνωστές του, καθημερινές καταστάσεις-στιγμές, απλές μα συνάμα πολύτιμες, στιγμές που  ίσως η βαρύτητά τους περνά υπό φυσιολογικές συνθήκες απαρατήρητη: μια βόλτα με το φίλο στο βουνό, η συνομιλία στο αυτοκίνητο με το συνοδηγό, η παρέα προς το καφενείο του χωριού ή προς το σπίτι του γείτονα. Ωστόσο, αυτό το τόσο γήινο και ανθρώπινο της κουβέντας που εδράζεται σε συνειρμούς, της «μιλητής» παρέας σε ένα μονοπάτι ενός χωριού  μέσα σε  όλη τη ροή ενός ήθελημένου συναπαντήματός τους ξεσκεπάζει στοχασμούς μεταφυσικούς και μη.

Σε όλο αυτό το οικείο σκηνικό έρχεται πολύ όμορφα αιφνιδιαστικά να προστεθεί μία ακόμη συνομιλία. Μια συνομιλία τεχνών. Οι  εξαιρετικές φωτογραφίες του Παναγιώτη Κουντουρά που θα μπορούσαν να αποτελούν αυτόνομα έργα τέχνης,  συνοδεύουν σχεδόν αποκαλυπτικά το κείμενο και ανοίγουν διάλογο με αυτό. Και αυτή η πρόταση, της νέας κειμενικότητας και αλληλοσυμπλήρωσης παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον αλλά και λειτουργεί ως βιταμίνη αναγνωστική.

Ένας Αγγελίδης Γκέντζος διαφορετικός, κόντρα σε προηγούμενες γραφές του, κάτι που αυταπόδεικτα πιστοποιεί τη συγγραφική του δεινότητα.

Memento mori.  H ζωή που κυλά ακόμη πιο όμορφα μέσα από τη συνειδητοποίηση του θανάτου. Η ζωή που εμπεριέχει με έναν τρόπο μαγικό εκείνους που έφυγαν. Ο Τάσος  Αγγελίδης Γκέντζος αμβλύνει γωνίες και απαλύνει. Memento mori. Μια πρόταση ζωής που μπορεί να καυχιέται για τη ζωντάνια της!

γράφει: Φώτης Κατσιμπούρης

Το νέο συγγραφικό πόνημα του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου που έχει τίτλο «Οι 2 ώρες ύπνου και το memento mori ενός συγγραφέα» είναι ένα ιδιαίτερο και πολυσύνθετο αφήγημα 89 σελίδων, ένα πετυχημένο, κατά την άποψή μου, λογοτεχνικό εγχείρημα, από αυτά που σπάνια αποπειράται ένας συγγραφέας στις μέρες μας. Το κείμενο, στην εξέλιξή του, εύστοχα συνοδεύεται από τις εξαιρετικές φωτογραφίες του σκηνοθέτη – κινηματογραφιστή Παναγιώτη Κουντουρά, στον οποίο αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για τη σπουδαία καλλιτεχνική συμβολή του.
Το αποτέλεσμα είναι πολύ ενδιαφέρον και πρωτότυπο καθώς ο αναγνώστης, μέσα από ρέοντα, χειμαρρώδη κάποιες στιγμές, διαλογικά μέρη και μονολόγους, ημερολογιακή γραφή, μυθιστορηματική αφήγηση και τις μοναδικές, σε παράλληλη διάταξη προς το κείμενο, φωτογραφίες που το πλαισιώνουν, καλείται σε μια περιήγηση στα «βαθιά νερά» του κοινού για όλους τους ανθρώπους και διαχρονικού υπαρξιακού προβληματισμού. Κι ενώ το περιεχόμενο του βιβλίου είναι οπτικές και αναλύσεις σχετικά με τη ζωή και το θάνατο, καμιά στιγμή δεν έχεις την αίσθηση ότι διαβάζεις ένα «στεγνό» και αδιάφορο τελικά φιλοσοφικό δοκίμιο, αλλά αντιθέτως ένα κείμενο που σε όλη την πορεία του χαρακτηρίζεται από ζωντάνια, αμεσότητα, γνήσιο συναίσθημα, λόγο διεισδυτικό, ουσιώδη και όχι φλύαρο, αλλά και χιούμορ.
Διαχρονικές οι απορίες, οι υποθέσεις και οι απόπειρες απαντήσεων στα ερωτήματα που τίθενται, ωστόσο ο συγγραφέας τα τοποθετεί και τα δουλεύει όλα αυτά με εξυπνάδα και πρωτοτυπία στους διαλόγους ανάμεσα στον Γιώργο και στον Κώστα, στους διαλόγους του Κώστα με τον εαυτό του, στα εγκιβωτισμένα όνειρα του τελευταίου μέσα στο συνολικό όνειρο, που αυτό είναι άλλωστε και όλο το βιβλίο, αλλά και στο έξυπνο μυθιστορηματικό τελείωμα το οποίο κλείνει με ισορροπημένα αισιόδοξο τρόπο την αφήγηση.
Τα βασικά πρόσωπα είναι δυο φίλοι, ο Κώστας και ο Γιώργος. Ο Κώστας είναι ο συγγραφέας που πρόκειται να αποχαιρετήσει οριστικά, την επόμενη μέρα, τον νεκρό πια φίλο του Γιώργο. Μέσα από δύο αναγκαίες ώρες ύπνου θα οδηγηθεί να βιώσει το memento mori, τη μνήμη θανάτου και τελικά να επανεκτιμήσει το memento vivere, τη μνήμη ζωής. Πρώτος σταθμός στην ονειρική περιπλάνηση, με συνοδό και συνομιλητή το Γιώργο, είναι ο Άγιος Λαυρέντιος Πηλίου, ένας χώρος διακοπών που συνδέει ιδιαίτερα τους δύο φίλους. Αυτό το μέρος του βιβλίου θα κλείσει με τον Κώστα να θρηνεί το φίλο του. Ύστερα ο χώρος θα αλλάξει. Ο Κώστας θα βρεθεί στο γραφείο του, στο χώρο που ασχολείται με τη συγγραφή. Εδώ, οι σκέψεις του θα πάρουν τη μορφή ημερολογίου παραμονών Χριστουγέννων, ώστε η λύπη και η ονειρική αγωνία του να εκφραστούν μέσα από έναν εσωτερικό διάλογο ή μονόλογο διαπιστώσεων, συμπερασμάτων και προτροπών, με επίκεντρο πάλι τη μνήμη θανάτου, στην ουσία όμως, με μια άλλη πιο ανθρωπιστική, ελπιδοφόρα και απελευθερωμένη από ανούσια άγχη, προσέγγιση της ζωής. Θα ακολουθήσει άλλη μια συνάντηση, μέσα στο όνειρο, του Κώστα με το Γιώργο, όπου ο διάλογος τους θα οδηγήσει τον Κώστα να αποδεχθεί το θάνατο του φίλου του και να είναι έτοιμος για την δύσκολη επόμενη μέρα.

Στη συνέχεια, την αποχώρηση του Γιώργου από το όνειρο, θα αντικαταστήσουν οι «φωνές», φωνές τους χτες, εσωτερικές φωνές επιγνώσεων και επιπέδων της συνείδησης, όπως η φωνή του αυτονόητου, η φωνή του συναισθήματος, η φωνή των γηρατειών, η φωνή της ειρωνείας… δηλαδή άλλος ένας εσωτερικός διάλογος που μετά το θρήνο του προηγούμενου μέρους θα οδηγήσει τον Κώστα στην απαρχή της επανασύνδεσης με τη ζωή και στο μυθιστορηματικό τελείωμα, όπου κυριαρχεί ο έρωτας ως αντίβαρο και η καταξίωση της ζωής μέσα από αυτόν. Αυτό θα μπορούσε να είναι το αισιόδοξο τέλος που επιζητά ο καθένας σε ένα δύσκολο ή «βαρύ», για τα μέτρα του μέσου αναγνώστη, κείμενο. Όμως εδώ είναι που η μυθιστορηματική γραφή και εξιστόρηση, αναμιγνύεται έξυπνα με έναν ακόμα ιδιότυπο τελευταίο διάλογο του Κώστα με το Γιώργο. Δείχνει σαν ένα είδος ισορροπίας, αυτής της ελπιδοφόρας ολοκλήρωσης, με τη μνήμη θανάτου που κινδυνεύει να ανατραπεί ή να χαθεί η βαρύτητά της, αν η κατάληξη μείνει μονάχα στον έρωτα και στη ζωή. Και συμφωνώ απόλυτα με αυτή την ευφυή και καλά ζυγισμένη επιλογή του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου για το τέλος, που φανερώνει πόσο ο ίδιος έχει βασανιστεί και έχει επεξεργαστεί συναισθηματικά και νοητικά τις αλήθειες για τις οποίες γράφει. Μemento mori άλλωστε η ουσία του πονήματος, ουσία πάνω από όλα ανθρωποκεντρική, διαχρονική και κυρίως αληθινή.
Πολλά συγχαρητήρια λοιπόν στον Τάσο Αγγελίδη Γκέντζο και καλή συνέχεια του εύχομαι από καρδιάς σε ό,τι επόμενο μας επιφυλάσσει. Συγχαρητήρια επίσης αξίζουν και στις Εκδόσεις Φυλάτος που έδωσαν βήμα σε ένα τόσο ξεχωριστό και δύσκολο συγγραφικό εγχείρημα.

 

42ο Πανελλήνιο Παιδοδοντικό Συνέδριο

12033488_10208226197352232_1873092151_n Στη Θεσσαλονίκη και το Μακεδονία Παλλάς φιλοξενείται από 25 έως 27 Σεπτεμβρίου το 42ο Πανελλήνιο Παιδοδοντικό Συνέδριο που διοργανώνεται από την Ελληνική Παιδοδοντική Εταιρεία (ΕΠΕ) σε συνεργασία με τον Οδοντιατρικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης .

Καθόλη τη διάρκεια του φετινού Συνεδρίου, εθελοντές Παιδοδοντίατροι μέλη της Ε.Π.Ε., θα παρέχουν δωρεάν οδοντιατρική θεραπεία σε παιδιά της Θεσσαλονίκης, των οποίων οι οικογένειες αντιμετωπίζουν σοβαρές οικονομικές δυσχέρειες, καθώς και σε άτομα με ειδικές ανάγκες. Για τη δράση αυτή, που γίνεται σε συνεργασία με τον Σύλλογο «Φωτεινά Χαμόγελα», θα χρησιμοποιηθεί η κινητή οδοντιατρική μονάδα του Νοσοκομείου Διδυμοτείχου, την οποία ευγενώς μας παραχωρεί η Διοίκηση του. Τη δράση στηρίζει οικονομικά ο Συνεταιρισμός Οδοντιάτρων Θεσσαλονίκης.

Οι Εκδόσεις Φυλάτος ως εκθέτες, χορηγοί στο συνέδριο, παρουσιάζουν  τα βιβλία του Νικόλαου Κοτσάνου «ΠΑΙΔΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗ/ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΜΕ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ» και των Αλέξανδρου Κολοκοτρώνη, Νικόλαου Παπαδογεωργάκη «ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΣΕ ΕΙΔΙΚΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ»

#gallery-1 {
margin: auto;
}
#gallery-1 .gallery-item {
float: left;
margin-top: 10px;
text-align: center;
width: 33%;
}
#gallery-1 img {
border: 2px solid #cfcfcf;
}
#gallery-1 .gallery-caption {
margin-left: 0;
}
/* see gallery_shortcode() in wp-includes/media.php */

 

 

 

 

 

«ΠΑΙΔΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗ/ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΜΕ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ»

Συγγραφέας: Κοτσάνος Νικόλαος

Στην παιδοδοντιατρική, η συνολική (ολιστική) αντιμετώπιση είναι πολύ σημαντική γιατί οι εμπειρίες της παιδικής ηλικίας έχουν συνέπειες στη μετέπειτα στάση του ατόμου προς τον οδοντίατρο και συνεπώς στη στοματική του υγεία. Το βιβλίο, διαρθρωμένο σε 21 κεφάλαια, δίνει στο φοιτητή/τρια της Οδοντιατρικής και στον/στην οδοντίατρο τεκμηριωμένες γνώσεις, αλλά ενημερώνει ακόμα και τον/την εξειδικευμένο/η παιδοδοντίατρο με σύγχρονες απόψεις, ώστε να προσεγγίζουν θετικά και αποτελεσματικά όλα τα παιδιά, τους εφήβους, αλλά και τους σχετικά νέους ενήλικες με αναπηρία, να είναι ικανοί να θεραπεύουν τις στοματικές τους ανάγκες και να τους καθοδηγούν σωστά για τη μελλοντική διατήρηση της υγείας τους.

Τα πρώτα 12 κεφάλαια περιγράφουν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του παιδιού κατά την αύξηση και ανάπτυξή του ώστε να διευκολυνθεί η επικοινωνία μαζί του, καθώς και τον τρόπο και τις τεχνικές που θα καθοδηγήσουν τη συμπεριφορά του για να επιτευχθεί η συνεργασία του. Παρουσιάζονται οι διαδικασίες παροχής θεραπείας, όπως η χορήγηση τοπικής αναισθησίας, καταστολής ή γενικής αναισθησίας για οδοντιατρικούς σκοπούς, αλλά και φαινόμενα και καταστάσεις που σχετίζονται με την ανατολή, τη σύγκλειση των δοντιών, καθώς και με τον έλεγχο της οδοντικής τερηδόνας.

Στα επόμενα 9 κεφάλαια περιγράφονται, πάντοτε με τη σύγχρονη τεκμηρίωση, οι διαδικασίες αποκατάστασης των δοντιών και του πολφού τους ως συνέπεια της τερηδόνας και του τραύματος. Ακολουθούν άλλα νοσήματα και βλάβες που είναι απειλητικά για την οδοντική ή τη γενικότερη στοματική υγεία, όπως αυτά του περιοδοντίου, των οδοντικών ανωμαλιών και της οδοντικής φθοράς, της κροταφογναθικής διάρθρωσης και των μαλακών ιστών γενικά. Το βιβλίο ολοκληρώνεται με την παρουσίαση των ατόμων, παιδιών έως ενηλίκων, που παρουσιάζουν αναπηρίες και χρόνια νοσήματα ή διαταραχές και σύνδρομα, και τα οποία υπαγορεύουν πιθανά μια διαφορετική προσέγγιση στην παροχή  ολοκληρωμένης οδοντιατρικής φροντίδας.

«ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΣΕ ΕΙΔΙΚΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ»

Συγγραφείς: Κολοκοτρώνης Αλέξανδρος
Παπαδογεωργάκης Νικόλαος

Στην οδοντιατρική πράξη, ο οδοντίατρος καλείται να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε «ειδικούς ασθενείς», δηλαδή σε ασθενείς στους οποίους η παροχή οδοντιατρικής περίθαλψης διέπεται από ιδιαιτερότητες. Σε ειδικούς ασθενείς, όπως π.χ. σε ασθενείς με υποκείμενη νόσο ή σε κυοφορούσες γυναίκες, η εκτέλεση μιας ιατρικής πράξης, μπορεί να απορρυθμίσει την εύθραυστη ισορροπία στην οποία βρίσκεται ο οργανισμός τους και να τους εκθέσει σε κινδύνους, ακόμα και για τη ζωή τους ή σε περιπτώσεις γυναικών που κυοφορούν και για τη ζωή του κυήματος. Φυσικά, η αντιμετώπιση των ειδικών ασθενών από περίπτωση σε περίπτωση διαφοροποιείται. Οι διαφοροποιήσεις, σχετίζονται με τη φύση της υποκείμενης νόσου, τη γενική κατάσταση του ασθενούς, τη θεραπεία που υποβλήθηκε ή υποβάλλεται, κ.ά.

Θεωρώντας ότι ακρογωνιαίος λίθος στη σωστή αντιμετώπιση ειδικών ασθενών είναι η θεωρητική κατάρτιση του οδοντιάτρου, αποφασίσθηκε η συγγραφή αυτού του βιβλίου. Η συγγραφή ενός βιβλίου με το συγκεκριμένο θέμα, είναι ένα ιδιαίτερα δύσκολο έργο, καθώς σε εξαιρετικά πολλές περιπτώσεις η ομαδοποίηση των ειδικών ασθενών για κοινή θεραπευτική αντιμετώπιση είναι αδύνατη, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να δοθούν γενικευμένες κατευθυντήριες οδηγίες. Αντίθετα, πολύ συχνά απαιτείται η αξιολόγηση κάθε μίας περίπτωσης ξεχωριστά.

Στοχεύοντας στη συγγραφή ενός έγκυρου, σύντομου και πρακτικού βιβλίου, η συγγραφή περιορίσθηκε στα σχετικά με τις βασικές ιατρικές γνώσεις που κρίθηκε απαραίτητο να γνωρίζει ο οδοντίατρος, για κάθε μία από τις οντότητες που περιλαμβάνονται στις σελίδες του, και πιο αναλυτικά στα σχετικά με την προσέγγιση των ειδικών ασθενών κάτω από την οδοντιατρική θεώρηση.

 

 

Οι θετικές επιπτώσεις των παραμυθιών

Η Virginia Havilant είπε: « Θα υπήρχε πλήρης στασιμότητα σ’ όλες τις επιστήμες και στη τέχνη, δίχως την αχαλίνωτη φαντασία δημιουργικών ανθρώπων που, όπως φαίνεται, επηρεάστηκαν διαβάζοντας παραμύθια στην παιδική τους ηλικία».

Οι σημαντικότερες επιπτώσεις των παραμυθιών είναι οι εξής:

#gallery-2 {
margin: auto;
}
#gallery-2 .gallery-item {
float: left;
margin-top: 10px;
text-align: center;
width: 16%;
}
#gallery-2 img {
border: 2px solid #cfcfcf;
}
#gallery-2 .gallery-caption {
margin-left: 0;
}
/* see gallery_shortcode() in wp-includes/media.php */

  • Διευρύνουν τον κόσμο εμπειριών του παιδιού, δίνοντάς του, ταυτόχρονα και με έναν φυσικό και αβίαστο τρόπο, σημαντικές πληροφορίες για την πολιτισμική του κληρονομιά.
  • Τροφοδοτούν και εξελίσσουν τη φαντασία που δίχως αυτήν δεν είναι δυνατόν να προκύψει κάτι καινούργιο και δημιουργικό.
  • Εμπλουτίζουν το λεξιλόγιο του παιδιού, ενισχύουν την αφηγηματική του ικανότητα και γενικότερα τη δυνατότητα έκφρασής του.
  • Ενδυναμώνουν τη συναισθαντικότητα καθώς και την ικανότητα συγκέντρωσης του παιδιού. Το δεύτερο είναι ιδιαίτερα σημαντικό ιδιαίτερα με παιδιά που έχουν δυσκολίες διάσπασης προσοχής ή/και υπερκινητικότητας.
  • Διασκεδάζουν και δίνουν την ευκαιρία στο παιδί να έρθει σε επαφή και να διαχειρίζεται πολλά και έντονα συναισθήματα.
  • Δείχνουν τρόπους αντιμετώπισης και επίλυσης διαφόρων δύσκολων καταστάσεων και καλλιεργούν βασικές ηθικές αξίες και αρχές.