Γεννήθηκα στην Πτολεμαΐδα, εδώ που παρά το όλο κρύο το αίμα μας βράζει. Εδώ που οι άνθρωποι ονειρεύονται με φόντο το γκρι του ουρανού, μα έχουν το χρώμα στο χαμόγελό τους.
Ο πατέρας μου μεροκαματιάρης, η μητέρα μου νοικοκυρά, τα αδέρφια μου ό,τι πολυτιμότερο έχω. Η οικογένειά μου… Αυτοί είναι οι σημαντικότεροι άνθρωποι στη ζωή μου, στους οποίους χρωστάω αυτό που είμαι σήμερα.
Σπούδασα στην πόλη των Σερρών, στο τμήμα «Γεωπληροφορικής και Τοπογραφίας» όπου μετά κόπων και βασάνων μου απονεμήθηκε το πολυπόθητο πτυχίο δίνοντάς μου το δικαίωμα να «Τοπογραφώ».
Όντας ανήσυχο πνεύμα άρχισα να δοκιμάζω την τύχη μου στο δεύτερο συνθετικό της παραπάνω λέξης, αφού κάθε τόσο έπιανα τον εαυτό μου να γεμίζει λευκές σελίδες με συναισθήματα, ανησυχίες και κάθε τι που μου απασχολούσε το νου. Από παιδί κυνηγούσα τα όνειρά μου και ας έτρεχαν πιο γρήγορα από εμένα, ποτέ δεν το έβαλα κάτω. Κυνηγούσα ακόμη και τα αστέρια που έπεφταν από του ουρανού την αγκαλιά, μέχρι που άκουσα ότι οι άνθρωποι κάνουν ευχές βλέποντάς τα να πέφτουν. Από εκείνη τη στιγμή είχα βρει έναν λόγο να μην το κάνω πια, δεν
ήθελα να κλέψω την ευχή κανενός.
Μια ευχή μόνο φύλαξα μέσα μου και ακόμη κρατώ, μα δε θα τη μαρτυρήσω ποτέ. Όπως όλοι γνωρίζουμε δεν πρέπει να μαρτυράς τις ευχές σου, απλά να τις φυλάς βαθιά μέσα στην ψυχή σου και είμαι σίγουρος πως μια μέρα θα πραγματοποιηθούν!