Μαρία Τριανταφύλλου, εικονογράφος

Η Τριανταφύλλου Μαρία του Δημητρίου γεννήθηκε στον Βόλο στις 2
Φλεβάρη του 1971. Έχει σπουδάσει στον τομέα σχεδιαστών στην ειδικότητα
Αρχιτεκτονικού σχεδίου. Είναι αγιογράφος και ασχολείται χρόνια με τη
ζωγραφική. Έχει πάρει μέρος σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Δούλεψε
ως επιμορφώτρια ζωγραφικλης σε παιδικό τμήμα στο Πολιτιστικό Κέντρο
του Αγίου Γεωργίου στο Βόλο.
Αυτή είναι η πρώτη της δουλειά σε παιδικό βιβλίο και την αφιερώνει
στην έφηβη νεραϊδούλα της.

Πανσέληνος Αυγούστου στο βιβλίο μας “Το τέλος του Μύθου”

Απόσπασμα από το βιβλίο του Αστερίου Φυλάτου “Το τέλος του Μύθου”, Β΄έκδοση, από τις Εκδόσεις Φυλάτος

“…….-Είμαι κι εγώ εδώ! ακούστηκε μια γνώριμη φωνή και μας άφησε μαρμαρωμένους παρότι, ενδόμυχα, την περιμέναμε. Ήταν η Άννα.

Η Άννα με την αρχοντική θωριά και τη σμιλεμένη κατατομή αρχαίας ελληνίδας, απρόσκλητη εμφανίστηκε μπροστά μας και γέμισε ο χώρος με την ευωδιά των βρεγμένων της μαλλιών.

Λίγο μας άφησε βυθισμένους στην έκπληξη γιατί ακούστηκε η ζωντανή, όπως πάντα σχεδόν ψιθυριστή, φωνή της που μας ξύπνησε.

-Ήσασταν οι ωραίοι της ημέρας και έτσι, ωραίοι, θα μείνετε για πάντα. Ενώσατε τις ζωές σας για να πορευτείτε μαζί. Δε θα υπάρξει τελευταία μέρα για σας. Κάθε μέρα θα είναι μία νέα αρχή, μία πρώτη μέρα και πάλι. Είστε τέκνα του χρόνου. Είστε ζωντανά κομμάτια της ιστορίας. Ζήστε τώρα τη ζωή σας όπως εσείς αποφασίσατε. Αυτή είναι η υπέρτατη ευτυχία, να είστε ελεύθεροι αλλά δεσμώτες της αγάπης. Για σας δε θα υπάρχει τέλος παρά μόνο νέες αρχές. Μαζί θα ζήσετε περισσότερες ζωές από αυτή τη μία που ζείτε τώρα, αρκεί να αφοσιωθείτε στην αποστολή σας. Αρκεί να αφοσιωθείτε στο Τέλος του Μύθου, είπε και έβαλε το δαχτυλίδι, το άνθος της μυρτιάς, στο δάχτυλο της Χλόης.

-Μέχρι τώρα το φορούσα εγώ, Χλόη. Τώρα ανήκει σ’ εσένα, μέχρι να το δώσεις κι εσύ σ’ ένα άλλο χέρι, είπε στη νύφη, που ατάραχη το δέχτηκε, σαν να το περίμενε, και συνέχισε: Απόψε, μέσα σ’ αυτόν τον ανεμόμυλο, θ’ ακούσετε τους μυστικούς ψιθύρους των κορμιών σας, που είναι οι ψίθυροι των προγόνων σας, που είναι οι ψίθυροι των απογόνων σας. Τους ψιθύρους που, έτσι, δεν ακούσατε ποτέ ξανά. Απόψε είναι η αυγουστιάτικη πανσέληνος, Χλόη. Η γυναικεία σου φύση θα λειτουργήσει, ως συνήθως, παράλληλα με τους κύκλους της σελήνης, όπως κάνει και η δική μου. Και να ξέρεις, είστε πλασμένοι από το ίδιο μυστικό, η ίδια αθάνατη πνοή σάς έχει φυσήξει και αυτό δεν είναι τυχαίο. Ίδιοι θα είναι και οι απόγονοί σας, που μαζί σας θ’ αντικρίσουν κι εκείνοι το Απολλώνιο, άκτιστο φως και θα γίνουν ένα μαζί του. Που, όπως εσείς έτσι κι εκείνοι θα γίνουν φορείς πανάρχαιων μυστικών. Ξέρετε ακριβώς τον λόγο που είστε εδώ. Γυμνωθείτε λοιπόν πιο βαθιά κι από τη γύμνια σας, γυμνώστε τις ψυχές σας. Διαβάστε το ποίημα των κορμιών σας. Μεθύστε καθισμένοι στο μπαλκόνι της αγάπης σας. Ελευθερώστε όλα τα φυλακισμένα σας χάδια. Ιδωθείτε με τα μάτια της ψυχής σας. Το αποψινό φεγγάρι αντικατοπτρίζει το μακρινό σας μέλλον. Το μέλλον που είναι η επιστροφή στο λαμπρό παρελθόν σας. Κοιτάξτε το, θηλάστε με τα μάτια σας το φως του. Έχετε χρέος να σας βρουν διαφορετικούς τα γαλήνια βέλη της αυγής, τώρα που είστε ένα βήμα μπροστά από τη ζωή σας…

-Ψάχνουμε για σένα, Άννα. Ψάχνουμε στα σκονισμένα βιβλία με τις κενές σελίδες, στη βουβή σου άρπα, στη μουσική χωρίς νότες, πίσω από τους καθρέφτες, μέσα στο κρασί των ποτηριών μας. Ψάχνουμε στην ανατολή, στη δύση, στην πανσέληνο. Κυρίως σ’ αυτή……”

“Το Τέλος του Μύθου” Β΄έκδοση

Αγοράστε το μέσω του αυτοματοποιημένου συστήματος πώλησης της ιστοσελίδας fylatos.com, προσθέτοντας το στο καλάθι ή με τηλεφωνική παραγγελία στο 2310-821622.

ISBN: 978-618-5232-94-8
Σελίδες: 592
Εσωτερικό: Πολυτελής έκδοση τυπωμένη σε σαμουά χαρτί.

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Η Τάξη των Μεγάλων Πραγμάτων.
Πρωταγωνιστές που υπερβαίνουν τον χώρο και τον χρόνο.
Η άγνωστη καθημερινότητα των δισεκατομμυριούχων, αυτών που επηρεάζουν τις ανθρώπινες ζωές, γίνεται η τεράστια σκηνή όπου διαδραματίζεται ο μύθος του βιβλίου. Και είναι ένας μύθος γεμάτος με εικόνες και γεμάτος με εκπλήξεις, καθώς οι πρωταγωνιστές πίσω από τον καθημερινό τους χαρακτήρα, κρύβουν αυτό που πραγματικά είναι: Ακόμα πιο μεγάλοι, ακόμα πιο σπουδαίοι και πιστά στρατευμένοι στην αποστολή τους.
Ποια είναι αυτή; Θα την υποψιαστείτε νωρίς και θα τη γνωρίσετε καλύτερα στο τέλος. Όμως μέχρι να φτάσετε εκεί θα διασχίσετε μία μαγική διαδρομή και θα γνωρίσετε μοναδικούς και ενδιαφέροντες πρωταγωνιστές, που δεν είναι της διπλανής πόρτας αλλά ενός άλλου κόσμου, γνωστού από την ιστορία, που κάποτε έφυγε και τώρα επιστρέφει.

 

Δημιουργώντας δημιουργούς

Άννα Παππά
δασκάλα-συγγραφέας

Κάποτε μια μητέρα ρώτησε τον Αϊνστάιν τι έπρεπε να κάνει για να γίνει το παιδί της τόσο έξυπνο όσο αυτός.

– Να του διαβάζετε παραμύθια, απάντησε ο Αϊνστάιν.

– Ωραία. Και μετά; ζήτησε να μάθει η μητέρα.

– Παραμύθια και πάλι παραμύθια, επέμεινε ο Αϊνστάιν.

Κάθε μέρα, όλο και περισσότερο πληθαίνουν οι φωνές που μιλούν για την ασφυκτική κατάσταση που δημιουργείται στη ζωή των παιδιών μας, από τις λογής-λογής “σειρήνες” που τα περιβάλλουν.

Δεν είναι εύκολο να κάνεις ένα παιδί να αφήσει το κινητό, τον υπολογιστή ή την τηλεόραση για χάρη του βιβλίου, το οποίο αδυνατεί να ανταγωνιστεί την ψυχαγωγία που παρέχει η τεχνολογία σήμερα. Δεν είναι, όμως, αδύνατο. Υπάρχει ελπίδα. Για να καλλιεργηθεί η φιλαναγνωσία, υπάρχουν χίλιοι δυο τρόποι.

Ας αρχίσουμε να διαβάζουμε, συστηματικά, βιβλία στο μικρό παιδί. Η πράξη μας αυτή μιμείται την αφήγηση παραμυθιού. Ισχυροποιεί τις γέφυρες ανάμεσα σε μας και το παιδί, το αναπτύσσει πνευματικά και συναισθηματικά, εξάπτει τη φαντασία του, το βοηθάει να υιοθετήσει σωστή στάση απέναντι στη ζωή, του γνωρίζει την ίδια τη ζωή από τα πρώτα τρυφερά σχολικά του χρόνια. Το βοηθάει να γνωρίσει τους ανθρώπους και τον εαυτό του. Να πλουτίσει τις εμπειρίες, τις γνώσεις, τις ιδέες του, να αναπτύξει την κρίση του, να καλλιεργηθεί αισθητικά, να μάθει να αγαπάει ό,τι καλό, ωραίο και αληθινό. Το βοηθάει να διαμορφώσει το χαρακτήρα του μέσω της ταύτισης και της μίμησης. Να κοινωνικοποιηθεί. Να γνωρίσει το παρελθόν της φυλής του, το παρελθόν της ανθρωπότητας, να ακούει τη μητρική του γλώσσα σε ποικίλους ρυθμούς. Το βοηθάει να καλλιεργηθεί γλωσσικά, να δεχτεί την ανάγνωση. Το γεμίζει χαρά.

Η οικογένεια, είναι η πρώτη πού θα δημιουργήσει το ευνοϊκό κλίμα για να γνωρίσει και ν’ αγαπήσει το παιδί το καλό βιβλίο. Τα παιδικά βιβλία για τα πολύ μικρά παιδιά είναι γεμάτα με εικόνες. Κι είναι έτσι φτιαγμένα ώστε να δημιουργούν μια ευχάριστη, μια ζεστή σχέση, ανάμεσα στο γονέα και το παιδί. Γρήγορα η εικόνα μπαίνει στο οπτικό πεδίο του παιδιού.  Μέσα στη ζεστή μας αγκαλιά θα μπορέσει να ερμηνεύσει την εικόνα, να διηγηθεί μια ιστορία, ν’ ανακαλύψει μαζί μας τις λεπτομέρειες των εικόνων.  Το μαγικό δώρο της ανάγνωσης γίνεται σιγά σιγά κτήμα του. Εμείς είμαστε ο καταλύτης.

Είμαστε ο αφηγητής. Ο σωστός αφηγητής που χρειάζεται σωστή άρθρωση και προφορά. Που χρειάζεται αφήγηση με τονισμό και χρωματισμό, με απλότητα και αμεσότητα, με  δραματικότητα και ενθουσιασμό. Χρειάζεται να γινόμαστε παραμυθάδες, να φοράμε το καπέλο του παραμυθά, να καθόμαστε στο «θρόνο» του παραμυθά, να δημιουργούμε μια ονειρεμένη ατμόσφαιρα χαλαρωτική για το μικρό παιδί. Σκοπός μας είναι  να διασκεδάσει, να ταυτιστεί με τους ήρωες, να ονειρευτεί. Το παιδί αγαπά να υποδέχεται τα παραμύθια με λαϊκά στιχάκια. «Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη…» ή με ένα μαγικό ραβδί, που θα το ακουμπήσει, σαν «παραμυθόσκονη», που θα το ραντίσει. Η ατμόσφαιρα γίνεται ξαφνικά  τόσο εύκολα μαγική…

Καθώς  διαβάζουμε  το βλέπουμε πως μας κοιτάζει αλλά συγχρόνως ταξιδεύει αλλού. Έχει γίνει ένα με τη μαγεία. Το ταξίδι είναι τόσο συναρπαστικό, που το παιδί ακούει στην κυριολεξία με «το στόμα ανοιχτό». Είναι η ώρα τέτοια, που δεν την αφήνουμε να μας ξεφύγει. Δεν κλείνουμε το βιβλίο λέγοντας «και… έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα».Προχωράμε. Προχωράμε στη μυθοπλασία. Δημιουργούμε. Δημιουργούμε δημιουργούς.   

Παίρνοντας το παιδί στα χέρια του εικονογραφημένα βιβλία δείχνει εκεί το καθετί που βλέπει και το λέει με τ’ όνομά του. Σιγά-σιγά συνδέει την εικόνα με τα γράμματα που τη συνοδεύουν, ζητά να του διαβάσουν τα παράξενα αυτά “σημαδάκια” και ταυτόχρονα του γεννιέται η επιθυμία να μπορέσει και αυτό, από μόνο του, να διαβάσει το ίδιο. Και δεν είναι καθόλου παράξενο, πού ακούμε τα παιδιά μας σ’ αυτή την ηλικία, να διηγούνται μιαν ιστορία στον εαυτό τους, βλέποντας απλώς και μόνο τις εικόνες του βιβλίου!

Το παιδί πρέπει να νιώσει ελεύθερο να αναπτύξει τη φαντασία του, να εκφράσει τον εσωτερικό του κόσμο. Όταν μετά   έρθει στο Σχολείο, στην πρώτη τάξη, κι αποκτήσει πια την ικανότητα της ανάγνωσης, ο δάσκαλος έχει την ευθύνη να το φέρει σε επαφή με το γραπτό λόγο και να το βοηθήσει ν’ αναπτύξει την αναγνωστική ικανότητα. Το παιδί, σ’ αυτή τη φάση της ζωής του έχει κάνει μια μεγάλη ανακάλυψη! Τώρα μπορεί ν’ αποκρυπτογραφεί τα γράμματα – σύμβολα κι αυτό του δημιουργεί εμπειρίες, που έχουν καθοριστική σημασία!

Σε καμιά περίπτωση δε χρειάζεται να εξαναγκάζουμε το παιδί μας να διαβάσει κάτι. Δε θ’ αγαπήσουν τα παιδιά μας το διάβασμα, αν τα πιέζουμε! Το καλύτερο είναι να τα φέρουμε κοντά σε βιβλία που του προκαλούν ενδιαφέρον, που είναι καλογραμμένα και καλοτυπωμένα. Θα το πετύχουμε αυτό αν φροντίσουμε να έχουμε στο σπίτι μας τη “γωνιά του βιβλίου”. Να έχουμε στο παιδικό δωμάτιο, όπου είναι αυτό δυνατό, ένα έπιπλο απλό ή έστω ένα ράφι και εκεί, με τη συνεργασία του, να δημιουργούμε σιγά-σιγά η προσωπική του βιβλιοθήκη, ώστε να μπορεί  να χρησιμοποιεί όποτε θέλει τα βιβλία του, αλλά και κυρίως να τα βλέπει., να μεταμορφώνονται σε κιβωτούς ονειροταξιδιών.

Συνιστάται να παίρνουμε τα παιδιά μας στις Βιβλιοθήκες, στα βιβλιοπωλεία και στις διάφορες εκθέσεις βιβλίου, που κατά καιρούς διοργανώνονται από διάφορους φορείς. Να έχουν την εμπειρία και να βλέπουν τα πλήθη των βιβλίων. Να χορταίνει το μάτι τους να βλέπει βιβλία με πολύχρωμα εξώφυλλα, με ωραίες εικόνες, με καλλιτεχνική εμφάνιση. Να τα πιάνουν, να τα αγγίζουν ελεύθερα, χωρίς “μη” και “όχι”, να τα ξεφυλλίζουν, να τα αγοράζουν μόνα τους, να τα σφίγγουν στην αγκαλιά τους!

Το κυριότερο όμως είναι να τα μάθουμε, όσο μεγαλώνουν, να επιλέγουν τα βιβλία πού θα διαβάσουν. Ας μη γίνεται η επιλογή τους με μόνο κριτήριο το πολύχρωμο εξώφυλλο, το μεγάλο σχήμα ή ακόμη και τ’ όνομα του συγγραφέα… Ας μάθουμε τα παιδιά μας να διαβάζουν την περίληψη του περιεχομένου, που συνήθως υπάρχει στο οπισθόφυλλο, να το ξεφυλλίζουν, να βρίσκουν και να διαβάζουν τις κριτικές βιβλίων που δημοσιεύονται, τις ελάχιστες δυστυχώς, στα λιγοστά περιοδικά για τα παιδικά βιβλία.

Είναι πολύ σημαντικό να διαμορφώσουμε ένα κλίμα ευνοϊκό για την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας μέσα στην οικογένεια. Είναι σημαντικό να γίνουμε και εμείς θερμότεροι αναγνώστες. Καλές είναι οι οθόνες και τα διάφορα πληκτρολόγια που κατακλύζουν κάθε παιδί. Στις οθόνες αυτές όμως το παιδί βλέπει ό,τι δημιούργησε η φαντασία ενός άλλου, άγνωστου, που ζει πολύ μακριά. Βλέπει αυτό που αποφάσισε κάποιος άλλος. Στο βιβλίο, με τα μάτια της ψυχής του, θα δει αυτό που δημιούργησε η δική του φαντασία. Αυτή είναι διαφορά, αυτή είναι η μαγική συνταγή που δημιουργεί δημιουργούς.

αναδημοσίευση: Anna’s Pappa blog

Η Κλινική Ψυχολόγος και Συγγραφέας Ηλιάνα Παντολέων γράφει για την αξία του παραμυθιού

«Το παραμύθι είναι ο καλύτερος τρόπος

για να προσεγγίσει το παιδί την αλήθεια»

Bruno Bettelheim

Ένα τραγούδι λέει «τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια, αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέματα» .

Όχι μόνο το παραμύθι δε λέει ψέματα, αλλά περιγράφει με τον πιο γλαφυρό και εύστοχο τρόπο την αλήθεια του εαυτού  ο οποίος συχνά βασανίζεται από συγκρούσεις, διλήμματα, μεικτά συναισθήματα, άγχη και φόβους.

Το παραμύθι σε αντίθεση με τις παιδικές ιστορίες που συμβαίνουν στο εδώ και τώρα, συμβαίνει στο εκεί και τότε. Αυτό σημαίνει  πως λαμβάνει χώρα πολύ μακριά από την πραγματικότητα του παιδιού και δημιουργεί έτσι  το πιο ασφαλές περιβάλλον για να μπορέσει το παιδί να προσαρμόσει τα ασυνείδητα περιεχόμενα  του παραμυθιού  στη δική του φαντασία και έτσι να τα καταλάβει και να οδηγηθεί  στη λύτρωση. Το παραμύθι όχι μόνο διασκεδάζει και καλωσορίζει τον  Ύπνο, αλλά δίνει εικόνες στο παιδί και μορφοποιεί τις φαντασιώσεις του οι οποίες ειδάλλως θα ήταν  πολύ απειλητικές. Οι ήρωες και τα πάθη τους δίνουν τη δυνατότητα στο παιδί να ταυτιστεί χωρίς αντίσταση και να βρει λύση στα προσωπικά του προβλήματα με τον πιο εύκολο και ανώδυνο τρόπο.  Δίνουν το χώρο στο παιδί να αποδεχτεί την κακιά του πλευρά και να προβάλει τα αρνητικά του συναισθήματα  χωρίς ενοχή.  Προετοιμάζουν, επίσης, το παιδί για δύσκολους  καιρούς και το ενημερώνουν πως χρειάζεται υπομονή, ωρίμανση και πίστη ώσπου ο εαυτός να γνωρίσει τις χάρες του και να ευτυχίσει. Το  παραμύθι υπόσχεται ένα αίσιο τέλος ύστερα από πολλές κακουχίες. Τιμωρεί το κακό και ευεργετεί το καλό ενώ ταυτόχρονα τα εναλλάσσει. Δεν αφήνει διφορούμενα νοήματα ούτε περιγράφει αμφιθυμικούς ανθρώπους. Προσφέρει οργάνωση στο χάος και προοπτική στην απελπισία. Απενοχοποιεί, αποδέχεται χωρίς όρους και υπόσχεται. Τέτοια είναι τα πρόσωπα και τα γεγονότα του παραμυθιού, ανθρώπινα και συνυφασμένα με την πολυπλοκότητα του ψυχισμού και της παιδικής σκέψης.

Με σύντομα λόγια, η αξία του παραμυθιού έγκειται στο ότι  επιτρέπει στο παιδί, τις στιγμές που πληγώνεται ή απογοητεύεται,  να μισεί τον κακό λύκο και την κακιά μητριά αντί  για τα σημαντικά πρόσωπα της  ζωής του ή και τον εαυτό του-γεγονός δύσκολο ή και ανεπίτρεπτο. Έτσι το παραμύθι δρα ψυχοθεραπευτικά στο παιδί, γαληνεύει την ψυχή του και ανοίγει έναν ευκολοδιάβατο μονοπάτι προς την ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη.

«Να παραμυθιαστεί η ψυχή μου να σε πιστέψει πάλι από την αρχή»

“Οι Περιπέτειες Τριών Φίλων”, είναι ένα βιβλίο με τρία παραμύθια,  οι ήρωες των οποίων συμβολίζουν τα τρία στοιχεία του ψυχισμού, το Εγώ, το Υπερεγώ και το Ασυνείδητο και οι περιπέτειές τους, την πάλη του εαυτού να ισορροπήσει ανάμεσα σε αντίρροπες δυνάμεις, σε ενορμήσεις και απαιτήσεις  και έτσι να ωριμάσει και να ευτυχίσει.

Χάρη στην ιδιαιτερότητα της μερικής εικονογράφησης των ηρώων, δίνεται η δυνατότητα στο παιδί να φαντασιώσει μόνο του τους ήρωες και να τους ζωγραφίσει. Η απελευθέρωση της φαντασίωσης είναι απαραίτητη για να οικειοποιηθεί το παιδί το παραμύθι και να ταυτιστεί με τους ήρωες έτσι ώστε να λειτουργήσει η ιστορία  ψυχοθεραπευτικά και λυτρωτικά. Ταυτόχρονα, το υλικό του παιδικού ιχνογραφήματος μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην κλινική πράξη από ειδικούς ψυχικής υγείας.

Τα  συγκεκριμένα παραμύθια είναι κατάλληλα προς ανάγνωση από τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς και κάθε ενήλικα φροντιστή που επιθυμεί να εισάγει το παιδί στη μαγεία, απαραίτητο στοιχείο για να μπορέσει να κατανοήσει τον εαυτό του  και τον κόσμο γύρω του.

Ηλιάνα Παντολέων

Το βιβλίο της Ηλιάνας Παντολέων  “Οι Περιπέτειες Τριών Φίλων” μπορείτε να το αγοράσετε μέσω του αυτοματοποιημένου συστήματος πώλησης fylatos.com, σε ebook και έντυπο,  προσθέτοντάς το στο καλάθι ή με τηλεφωνική παραγγελία στο 2310-821622. Τα μεταφορικά είναι ΔΩΡΕΑΝ για όλη την Ελλάδα και για 62 χώρες του εξωτερικού.

ISBN: 978-618-5232-78-8
Σελίδες: 50
Εσωτερικό: Πολυτελής έγχρωμη έκδοση, τυπωμένη σε βρώσιμο χαρτί με ατοξικά χρώματα.

Προκήρυξη Λογοτεχνικού Διαγωνισμού

Η Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών προκηρύσσει, για το έτος 2017, τους πιο κάτω Πανελλήνιους Διαγωνισμούς:
α) ΠΟΙΗΣΗΣ:       Μέχρι είκοσι (20) στίχους έμμετρους ή ελεύθερους.
β) ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ: Μέχρι  τέσσερις (4) σελίδες, μεγέθους Α4,  με θέμα: “Διαβάζοντας Νίκο Καζατζάκη”
γ) ΧΡΟΝΙΚΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ: Μέχρι  τέσσερις (4) σελίδες, μεγέθους Α4
δ) ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ: Μέχρι  πενήντα  (50) σελίδες, μεγέθους Α4
ε) ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ: (Ποίηση ή Διηγήματα), τριών τυπογραφικών και άνω (Έκδοση 2016-2017)
Όλα  τα θέματα του διαγωνισμού είναι ελεύθερα και μέγεθος γραμματοσειράς arial 12.
ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ
1. Τα έργα να είναι ανέκδοτα και αδημοσίευτα.
2. Να υποβληθούν σε πέντε δακτυλογραφημένα αντίτυπα με ψευδώνυμο, το οποίο θα αναγράφεται στο επάνω δεξιό μέρος του κειμένου. Τα πραγματικά στοιχεία (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση και τηλέφωνο) του διαγωνιζομένου να κλεισθούν σε μικρό φάκελο και στο εξωτερικό του μέρος να αναγραφεί το ψευδώνυμο. Τα πέντε αντίτυπα και ο μικρός φάκελος να σταλούν με απλή επιστολή (όχι συστημένη) στη διεύθυνση:
Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών
Τ. Θ. .8231  Τ.Κ. 102 10 Αθήνα
Στο επάνω αριστερό μέρος του φακέλου αποστολής να αναγραφεί το ψευ­δώνυμο.
3. Ημερομηνία υποβολής είναι μέχρι 31 Οκτωβρίου 2017. Θα λαμβάνεται υπό­ψη η σφραγίδα του ταχυδρομείου.
4. Τα υποβαλλόμενα κείμενα δεν επιστρέφονται.
5. Ο χρόνος και ο χώρος της απονομής των βραβείων και επαίνων θα ανακοινω­θεί έγκαιρα τηλεφωνικώς στους ενδιαφερόμενους και θ’ αναρτηθεί από την 14η Δεκεμβρίου 2017 στις ιστοσελίδες  της Ένωσης: www.logotexnes. gr  και  ellineslogotexnes.gr
6. Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης δεν μπορούν να συμμε­τάσχουν, καθώς και οι τιμηθέντες με πρώτο βραβείο σε προηγούμενους δια­γωνισμούς της Ένωσης.
7. Η συμμετοχή στους διαγωνισμούς προϋποθέτει και την αποδοχή των όρων.
8. Η κρίση της Κριτικής Επιτροπής είναι αμετάκλητη.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ στο τηλέφωνο 210-3819571, καθημερινώς.
              Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                          Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
       ΛΕΥΤΕΡΗΣ Β. ΤΖΟΚΑΣ                                      ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΦΟΡΛΙΔΑΣ

Ο εκδοτικός μας στην 14η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης

Οι Εκδόσεις Φυλάτος σας προσκαλούν στις πολιτιστικές εκδηλώσεις που θα πραγματοποιήσουν στα πλαίσια της 14ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης. Φέτος, στους χώρους της έκθεσης θα παρουσιάσουμε τα μυθιστορήματα “Στον αστερισμό του μίσους” και “Ο καμβάς της τρέλας”, καθώς επίσης και την επιστημονική μελέτη “The spiritual fathers of Nikos Kazantzakis-Οι πνευματικοί πατέρες του Νίκου Καζαντζάκη”. Θα χαρούμε πολύ να σας γνωρίσουμε και να συζητήσουμε μαζί τα θέματα των βιβλίων μας.

 

Η μαγική δύναμη των μυθιστορημάτων

ebooksγράφει: Σπύρος Μανουσέλης

Ο άνθρωπος φαίνεται πως είναι το μοναδικό έμβιο πλάσμα πάνω στον πλανήτη που έχει τη διαχρονική ανάγκη να ακούει, να επινοεί και να διηγείται ιστορίες. Ποια όμως ζωτική κοινωνική ή και βιολογική ανάγκη εξυπηρετεί αυτή η εκπληκτική όσο και μοναδική ικανότητά μας;

Ενώ όλοι συμφωνούν πρόθυμα ότι οι πιο απίστευτες αφηγήσεις -τα διάφορα κοινωνικά ή πολιτισμικά μυθεύματα, τα πολιτικά ή θρησκευτικά παραμύθια- μπορούν να επηρεάζουν σημαντικά τη ζωή των ανθρώπων κάθε ηλικίας, ελάχιστοι προβληματίζονται για τα πραγματικά αίτια της διαχρονικής παρουσίας ενός τόσο εξόφθαλμα ανορθολογικού φαινομένου: της δύναμης των λέξεων να μας επηρεάζουν.

Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, άρχισαν δειλά δειλά να εμφανίζονται σοβαρές εργαστηριακές μελέτες που επιχειρούν να διαφωτίσουν επιστημονικά την τυπικά ανθρώπινη προδιάθεση να μετατρέπουμε σε αφηγήσεις ό,τι γνωρίζουμε, αλλά και ό,τι αγνοούμε.

Είναι ευρέως αποδεκτό ότι η ανάγνωση ενός μυθιστορήματος και γενικότερα ενός λογοτεχνικού έργου ασκεί μεγάλη επίδραση στη ζωή και τη σκέψη των αναγνωστών οι οποίοι, ενίοτε, ταυτίζονται με τους ήρωες των ιστοριών.

Λιγότερο γνωστό, μέχρι πρόσφατα, ήταν το γιατί και κυρίως το πώς συμβαίνει «το θαύμα» της λογοτεχνικής μέθεξης.

Μόλις πριν από λίγες μέρες ανακοινώθηκε μια ενδιαφέρουσα έρευνα που πραγματοποίησαν οι Ε. Κάστανο (Emanuele Castano) και Ν. Κιντ (David Comet Kidd) στο New School for Social Science της Νέας Υόρκης.

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα αυτής της έρευνας, η ανάγνωση αξιόλογων λογοτεχνικών έργων αυξάνει σημαντικά την ικανότητά μας για «ενσυναίσθηση», δηλαδή την ικανότητά μας να ταυτιζόμαστε και να κατανοούμε τους άλλους και το κοινωνικό μας περιβάλλον.

log8eol2Τα μυθιστορήματα -ιδίως όταν πρόκειται για έργα υψηλής λογοτεχνικής αξίας- ενισχύουν την ικανότητά μας να ταυτιζόμαστε και να κατανοούμε καλύτερα τους άλλους και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Οι ερευνητές οδηγήθηκαν σε αυτό το εντυπωσιακό συμπέρασμα υποβάλλοντας σε μια σειρά ψυχολογικά τεστ χίλιους εθελοντές-αναγνώστες, καθένας από τους οι οποίους είχε διαβάσει είτε ένα αξιόλογο μυθιστόρημα, ένα δοκίμιο είτε ένα ανάγνωσμα μαζικής λογοτεχνίας.

Όπως διαπίστωσαν, οι αναγνώστες που είχαν διαβάσει αξιόλογα λογοτεχνικά βιβλία πετύχαιναν σαφώς καλύτερα αποτελέσματα στα σχετικά τεστ και επιπλέον επιδείκνυαν αυξημένη κοινωνική νοημοσύνη, ψυχολογική ευαισθησία και ενσυναίσθηση.

«Η λογοτεχνία δεν είναι απλώς μια προσομοίωση της κοινωνικής πραγματικότητας, αλλά αυτή η ίδια είναι μια κοινωνική εμπειρία» όπως διευκρίνισε ο David Comet Kidd.

Το γεγονός ότι τα πιο ευτελή μαζικά αναγνώσματα είναι λιγότερο «αποτελεσματικά» από τα λογοτεχνικά αφηγήματα οφείλεται στο ότι προσφέρουν στον αναγνώστη μια λιγότερο σύνθετη εικόνα της πραγματικότητας και στο ότι τα πρόσωπα του δράματος είναι κοινότοπα και απολύτως προβλέψιμα.

Η ανάγκη του εγκεφάλου να πλάθει ιστορίες

Σήμερα, όλοι αναγνωρίζουν ότι πρωτοπόρος στο πεδίο της νευρολογοτεχνίας είναι ο επιφανής νευροψυχολόγος Ρέιμοντ Μαρ (Raymond Mar) και η ομάδα του στο Πανεπιστήμιο Γιορκ στο Τορόντο του Καναδά, οι οποίοι πραγματοποίησαν μερικές σημαντικές έρευνες γύρω από τις εγκεφαλικές προϋποθέσεις και την ψυχολογική λειτουργία των λογοτεχνικών αφηγημάτων.

Βασιζόμενος σε μια σειρά από εργαστηριακές μελέτες, που πραγματοποίησε μαζί με τον στενό συνεργάτη του, Κιθ Οουτλι (Keith Oatley), καθηγητή νευροεπιστήμης στο ίδιο πανεπιστήμιο και καταξιωμένο λογοτέχνη, κατέληξε το 2006 στο συμπέρασμα ότι οι αφηγήσεις λειτουργούν σαν «προσομοιωτές πτήσεων» για τις ανθρώπινες κοινωνικές σχέσεις!

Όπως όταν κάποιος επιθυμεί να γίνει πιλότος αεροπλάνων οφείλει να εκπαιδευτεί επί μακρόν σε έναν επίγειο προσομοιωτή πτήσεων, έτσι και η ακρόαση και η αφήγηση ιστοριών αποτελούν την απαραίτητη προπαιδεία για τη σύναψη των κοινωνικών σχέσεών μας.

Αναλύοντας κατά περίπτωση τα δεδομένα και κατόπιν συγκρίνοντας συνολικά τις διαφορετικές ικανότητες ως προς την κοινωνική επιτηδειότητα και τη συναισθηματική ενσυναίσθηση που ήταν ικανοί να επιδεικνύουν οι εθελοντές φοιτητές που συμμετείχαν στα πειράματα, οι ερευνητές οδηγήθηκαν στην εύλογη υπόθεση ότι οι αφηγήσεις ή οι ακροάσεις ιστοριών λειτουργούν ως ένα είδος «προσομοιωτή πτήσεων» για τις κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

Ήταν η πρώτη σαφής ένδειξη για τη σημασία και τη λειτουργία των λογοτεχνικών ιστοριών στις ανθρώπινες κοινωνικές σχέσεις. Σε αυτή τη μελέτη, ωστόσο, παρέμεναν αδιευκρίνιστες οι σχέσεις αιτίας-αποτελέσματος.

Όπως διευκρινίζει ο ίδιος ο Μαρ, «όταν το περιεχόμενο των ιστοριών έχει υψηλή κοινωνική αξία και μας διεγείρει διανοητικά, μπορεί να βελτιώσει τις κοινωνικές δεξιότητες των ατόμων. Όποιος διηγείται και ακούει (ή διαβάζει) μυθιστορηματικές ιστορίες παρουσιάζει μια σαφώς πιο πλούσια κοινωνική ζωή. Δεν είμαστε όμως ακόμη σε θέση να αποφασίσουμε, με τρόπο επιστημονικά ακριβή, αν η αφήγηση ιστοριών είναι η αιτία της καλύτερης κοινωνικής προσαρμογής ή, αντίθετα, το προϊόν της».

Για να αποφασίσει αν προηγούνται αιτιακά οι ιστορίες ή η κοινωνική προσαρμογή, ο Μαρ και οι συνεργάτες του σχεδίασαν μερικά πολύ ενδιαφέροντα και ιδιαιτέρως αποκαλυπτικά πειράματα σχετικά με τον εγκεφαλικό εντοπισμό των αφηγηματικών πρακτικών μας.

Έτσι το 2007-08, καταφεύγοντας στις νέες τεχνικές απεικόνισης του εγκεφάλου (λειτουργική μαγνητική τομογραφία), κατάφεραν να εντοπίσουν επακριβώς ποιες περιοχές του εγκεφάλου ενεργοποιούνται όταν βλέπουμε, ακούμε ή διηγούμαστε ενδιαφέρουσες ιστορίες.

Όμως, και ένας άλλος κορυφαίος νευροεπιστήμονας, ο Μάικλ Γκαζάνιγκα (Michael Gazzaniga) είναι πεπεισμένος ότι τόσο η αφήγηση όσο και η ακρόαση ιστοριών σχετίζονται με εντοπισμένες δομές και λειτουργίες του ανθρώπινου εγκεφάλου οι οποίες εμπλέκονται στην κοινωνική μας συμπεριφορά και διευκολύνουν ή, όταν δυσλειτουργούν, παρεμποδίζουν την κοινωνικοποίησή μας!

«Είμαστε προετοιμασμένοι να αντιμετωπίζουμε με ταχύτητα τα απρόβλεπτα συμβάντα της ζωής επειδή τα έχουμε φανταστεί ή ακούσει από κάποιες διηγήσεις ανάλογων περιπτώσεων. Αυτή είναι μια από τις ουσιαστικές εξελικτικές λειτουργίες της αφήγησης ιστοριών», εξηγεί ο Γκαζάνιγκα, διεθνής αυθεντία στη μελέτη ασθενών με χειρουργικά διαιρεμένους εγκεφάλους για την αντιμετώπιση σοβαρών νευρολογικών παθήσεων.

Όταν, μετά τη χειρουργική επέμβαση, ο κορυφαίος νευροεπιστήμονας ζητούσε από αυτούς τους ασθενείς να δικαιολογήσουν τη φαινομενικά ασυνεπή ή και περίεργη συμπεριφορά που προέκυπτε είτε από το δεξιό, είτε από το αριστερό εγκεφαλικό τους ημισφαίριο, τα οποία πλέον δεν επικοινωνούσαν μεταξύ τους, οι περισσότεροι ασθενείς έτειναν να επινοούν εύλογες ιστορίες ή «εξηγήσεις» που δικαιολογούσαν την παράλογη συμπεριφορά τους. Ιδού πώς το εξηγεί ο Γκαζάνιγκα:

«Διαπιστώνοντας τόσο συχνά αυτό το φαινόμενο, κατάλαβα ότι ο εγκέφαλός μας καταφεύγει στην τεχνική της “εξιστόρησης” για να βάζει τάξη στην αταξία και να δίνει κάποια λογική συνοχή σε ό,τι είναι λογικά ασυνεπές».

αναδημοσίευση: www.efsyn.gr

Ένας «Παρθενώνας» από απαγορευμένα βιβλία στην Γερμανία

parthenon_1-1«Η λογοκρισία είναι ξανά ευρύτατα εφαρμοζόμενη. Το έργο δίνει παράδειγμα στάσης κατά της βίας, της διάκρισης και της μισαλλοδοξίας»
Άνταμ Σίμτσικ διευθυντής της documenta 14 ‘.

Ένα αντίγραφο -πελώριο- του Παρθενώνα, από 100.000 απαγορευμένα βιβλία, στην Friedrichsplatz του Κάσελ, στην Γερμανία. Στις 22 Οκτωβρίου 2016 έγινε  στην πλατεία η αναγγελθείσα τελετή θεμελίωσής του.Πρόκειται για αναβίωση του έργου «Ο Παρθενώνας των Βιβλίων» της Αργεντινής καλλιτέχνιδος Μάρτα Μινουχίν, η οποία το κατασκεύασε το 1983 στο Μπουένος Άιρες μετά την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος.

antigrafo-tou-parthenona-apo-100000-apagoreumena-bibliaΗ εγκατάσταση περιλαμβάνει βιβλία τα οποία παρέμειναν λογοκριμένα σε διάφορες περιοχές, καθώς και βιβλία που προσφάτως επανεκδόθηκαν μετά την απαγόρευσή τους στο παρελθόν.

Επιλέχθηκε η Friedrichsplatz, επειδή ήταν πλατεία στην οποία έγινε καύση βιβλίων από τους Ναζί, το 1933, και επειδή είναι πλησίον του Fridericianum, της μεγάλης βιβλιοθήκης και μουσείου που οικοδομήθηκε το 1799 (κατά τη διάρκεια βομβαρδισμού, το 1941, από την αεροπορία των Συμμάχων, καταστράφηκαν 350.000 βιβλία εκεί).

Ένας ποταμός από 10.000 βιβλία

1084427_t10_2«Θέλουμε τους δρόμους να τους καταλάβει η λογοτεχνία και να κατακτήσει τους δημόσιους χώρους, προσφέροντας δωρεάν στον περαστικό έναν χώρο απαλλαγμένο από την κίνηση οχημάτων, ο οποίος, για λίγες ώρες, θα υποκύψει στην ταπεινή δύναμη της γραπτής λέξης».

Οι Luzinterruptus στο παρελθόν, έχουν παρουσιάσει τη συγκεκριμένη εικαστική παρέμβαση και αλλού, όπως Μαδρίτη, Νέα Υόρκη και Μελβούρνη και κάθε φορά, οι ντόπιοι κάνουν ένα διάλειμμα στον θόρυβο, την ταχύτητα και τη ρύπανση βλέποντας στη θέση τους λέξεις και ποιήματα τυπωμένα σε βιβλία υπό το απαλό απόκοσμο πλην τυπικό φως αυτής της καλλιτεχνικής ομάδας. Οι Lzinterruptus δουλεύουν με το φως και το σκοτάδι για ευαισθητοποιήσουν απέναντι σε κοινωνικά ζητήματα, όπως η ενεργειακή απόδοση και η έλλειψη νερού.

1084425_t08Η ομάδα εργάστηκε επί 12 μέρες, μαζί με περισσότερους από 50 εθελοντές προκειμένου να ετοιμάσουν το «χαλί» από 10.000 βιβλία (δωρεά του Salvation Army). Μικρά φωτάκια φώτιζαν τις ανοικτές σελίδες των βιβλίων. Οι περαστικοί είχαν το ελεύθερο να επεξεργαστούν, να ψαχουλέψουν, να διαβάσουν και να πάρουν αν θέλουν, οποιοδήποτε από τα βιβλία. Το «ποτάμι» των βιβλίων «στέρεψε» μέσα σε λιγότερο από δέκα ώρες. Στόχος να γίνει έστω και για μία νύχτα ένα διάλειμμα από την ηχορύπανση, την οποία αντικατέστησαν λέξεις, ποιήματα και φως.

περισσότερα για τη δράση στη www.lifo.gr

«Η σκληρή κυρία Πλάκα» Βιβλιοκριτική

14681876_10202601767283249_5634801213507887875_nγράφει η Βιβή Φαρσαλιώτου- Ιατρού

Η σκληρή Κυρία Πλάκα.
Καλοχτενισμένα ξανθά μαλλιά. Μάτια λαμπερά . Χαμόγελο. Μια φουσκωμένη τσάντα. Γεμάτη γράμματα; Γεμάτη όνειρα; Γεμάτη Γράμματα και Όνειρα…
Ένας καθρέπτης. Όχι, ο καθρέπτης είναι μικρός. Όχι, τα πόδια δεν καθρεπτίζονται.
Το βλέμμα της Μάνας. Το βλέμμα της κόρης. Το βλέμμα της Βερόνικας που είναι κόρη… Μέσα σε λίγες εικόνες, αραδιάζονται οι λέξεις της Βερόνικας Αποστόλου, που την στοίχειωσαν ένα βράδυ Σαββάτου…..
“Πονούσα» μου είπε κοιτάζοντάς με στα μάτια όταν μου περιέγραψε την πρώτη φορά την «ιστορία» του βιβλίου της, «και σκεπτόμουν πώς θα ήταν αν ήμουν μητέρα, πώς θα έπρεπε να εξηγήσω τις αδυναμίες μου και πώς θα καταλάβαινε το παιδί μου τις δυσκολίες της ασθένειάς μου»… Τα μάτια της έλαμπαν, από χαρά, από ικανοποίηση, από μεγάλη λαχτάρα.
Η Ιφιγένεια, ένα δικό της «παιδί», είχε πάρει σάρκα και οστά και ήταν έτοιμη να διαλαλήσει σ’ όλους και παντού, αυτό που εξομολογείται στο τέλος της Ιστορίας της: «Ήθελα να δείξω ότι οι ανθρώπινες σχέσεις βασίζονται στα συναισθήματα, τα οποία αντέχουν στον χρόνο. Ήθελα να δείξω ότι η ομορφιά της ψυχής είναι αιώνια. Ήθελα να δείξω ότι η αγάπη της μητέρας είναι μοναδική και παντοτινή».
Το βιβλίο της Βερόνικας–Στυλιανής Αποστόλου με τον τίτλο «Η σκληρή Κυρία Πλάκα» , εκδόθηκε τον Σεπτέμβρη του 2016, από τις Εκδόσεις Φυλάτος, με 30 σελίδες. Οι εκδόσεις Φυλάτος είχαν τον σχεδιασμό του Εξώφυλλου,  καθώς και την Σελιδοποίηση και τον Σχεδιασμό του βιβλίου.
Η Βερόνικα –Στυλιανή Αποστόλου, γεννήθηκε στις 30 Μαΐου του 1989 την Καστοριά. Είναι απόφοιτος του τμήματος Βαλκανικών Σπουδών Φλώρινας, μεταπτυχιακή φοιτήτρια του  Πανεπιστημίου Μακεδονίας και φοιτήτρια Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Είναι ιδρύτρια και Πρόεδρος του συλλόγου ατόμων με σκλήρυνση κατά πλάκας Καστοριάς. Έχει εξαιρετική εθελοντική συμμετοχή σε πληθώρα Φορέων, ενεργειών και δράσεων όπου, πραγματικά, αφήνει στίγμα προσφοράς και αξιοπρέπειας.
Δεν ξέρουμε πόσοι από εμάς θα τη γνωρίζαμε αν δεν είχαν έλθει τα πάνω –κάτω στη ζωή της με τη σκπ…
Δεν ξέρει κανείς πώς θα εξελισσόταν η ζωή της χωρίς τη σκπ.
Για τη Βερόνικα που εμείς ξέρουμε, για τούτο δω το κοριτσάκι, δεν χρειάστηκε να ψάξω για λέξεις βαριές και βαρύγδουπες για να σας αποδείξω ότι είναι πολύ σπουδαίο γιατί, έχει αποδείξει από μόνο του την μεγάλη αξία που κουβαλάει στους ώμους του, μέσα από πράξεις σοφές και γενναίες.
5Την Εικονογράφηση του βιβλίου έκανε η Τάνια Καρακώττα που γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, μια πόλη που αγαπά πολύ. Από τότε που θυμάται ψάχνει, βρίσκει, παίζει και δημιουργεί. Σπούδασε ζωγραφική στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. από όπου αποφοίτησε με άριστα. Συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις και ασχολείται με την εικονογράφηση. Εργάζεται ως δασκάλα εικαστικών στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Μέσα από την τέχνη και τη διδασκαλία της παρατηρεί και ανακαλύπτει, προβληματίζεται, διασκεδάζει, ταξιδεύει και κάνει φίλους, αντιγράφουμε από τα στοιχεία που βρίσκουμε στο εξώφυλλο του βιβλίου, και, πραγματικά, είναι χαρά μας που τη «γνωρίσαμε» .
Η σκληρή κυρία Πλάκα, λοιπόν!!! Όσο και να προσπαθήσεις να συγκεντρωθείς στην προσεκτική ανάγνωση του κειμένου, οι χρωματιστές νεραϊδούλες που κάνουν κερκίδα στην καρέκλα, η νεραϊδούλα που στηρίζει και η νεραϊδούλα που δαμάζει τη βακτηρία, απογειώνουν την εικόνα, δίνουν φτερά στα <σταθερά> ράφια με τα ατσαλάκωτα βιβλία και το φρόνιμο αρκουδάκι και, σε πάνε κατευθείαν στο βάθος των νοημάτων, που, ίσως, για πρώτη φορά κοινωνείς, και που, η συγγραφέας με βεβαιότητα εμπειρίας σου γνωστοποιεί.
Φαίνεται ότι, η συνάντηση της, συγγραφέα, Βερόνικας με την εικονογράφο Τάνια ήταν ευτυχής για την πορεία του βιβλίου !
Η Ιφιγένεια, λοιπόν, είναι ένα μικρό παιδί, που μεγαλώνει όμορφο, καθαρό, περιποιημένο και φροντισμένο, κοινωνικό, μαθαίνει γράμματα, έχει όλα όσα έχουν και τα πιο «τυχερά» παιδιά της ηλικίας της. Μέσα στη σάκα της όμως, κουβαλά ένα μεγάλο μυστικό. Η σάκα αυτή, είναι στην πραγματικότητα, πολύ –πολύ μικρότερη απ’ όσο περιγράφει, η Συγγραφέας και πολύ- πολύ μικρότερη απ’ όσο ζωγραφίζει η Εικονογράφος του Βιβλίου. Η σάκα αυτή, στην πραγματικότητα, είναι η μικρή καρδούλα της Ιφιγένειας, η μικρή καρδούλα κάθε παιδιού που είναι στη θέση της Ιφιγένειας….
Χρειαζόταν όμως, και πολύ σοφά έπραξε και η συγγραφέας και η εικονογράφος και την φτιάξανε τόοοοοοοσο μεγάλη, γιατί, εκεί μέσα, στη ροζ σάκα, όφειλε να χωρέσει η Φωτογραφία της Μητέρας μαζί με όλα τα ερωτήματα και τ’ απαντήματα εκείνου του Σαββάτου, και όλων των Σαββάτων, μιας νέας κοπέλας, και όλων των άλλων κοριτσιών και όλων των μαμάδων και όλων των Ανθρώπων με Σκλήρυνση κατά πλάκας.
Με γλώσσα παιδική, απλή και κατανοητή , εύκολα προσεγγίσιμο, από μικρούς (και μεγάλους) ύφος, η συγγραφέας περιγράφει την μικρή Ιφιγένεια, τα συναισθήματα, τους φόβους  και τη ζωή της κάτω από τα φτερά μιας μητέρας πάσχουσας, εν προκειμένω, μιας μητέρας με σκπ.
Περιγράφει τι δεν μπορεί να κάνει, και, με σαφήνεια,περιγράφει και τι μπορεί, τελικά, να κάνει η μητέρα, μια μητέρα με σκπ.
Μέσα απ’ όλο αυτό η συγγραφέας δεν ξεχνάει όσα όμορφα έζησε ως παιδί η ίδια, «χόρευε όταν ήταν νεότερη…… ήταν η καλύτερη χορεύτρια…. Είχε καλλίγραμμα και δυνατά πόδια και υπέροχα χέρια»…. λέει, και μοιάζει, να χόρευε και η ίδια με τα καλλίγραμμα και δυνατά της πόδια και τα υπέροχα χέρια της. Βάζει τον εαυτό της στη θέση της Μητέρας και συγχρόνως του παιδιού, και, δείχνει την αγωνία της για το μέλλον ενός ανθρώπου με σκπ .
Σ’ ένα σημείο που θα ήθελα , ιδιαίτερα να σταθώ κι επιτρέψτε μου να το κάνω, είναι το εξής : Η μικρή Ιφιγένεια, βασανίζεται από την αγωνία, μήπως, κληρονομώντας τα χαρακτηριστικά και τα «ταλέντα» της μανούλας της, κληρονομεί και την αρρώστια της . Μας αφήνει λοιπόν, άθικτο το ενδεχόμενο να μας κατσικωθεί κι εμάς, τους υπόλοιπους, που δεν έχουμε μαμά με αναπηρία, μια Κυρία ή ένας Κύριος Πλάκας.
Κυρίες και κύριοι,
Για το μόνο πράγμα που μπορούμε να είμαστε σίγουροι, είναι το τι ήμασταν μέχρι χτες. Σήμερα ; Αύριο; Ένα σκοτεινό, άδειο σακούλι. Εγώ, εσείς, ένας δικός μου ένας δικός σας άνθρωπος …για κάποιον και για πολλούς από εμάς, επιφυλάσσεται μια τέτοια αλλαγή, που από τούτη τη μεριά του τοίχου που είμαστε, θα βρεθούμε απέναντι. Στην πλευρά του τοίχου, που, ή είχαμε φροντίσει να «δούμε» νωρίτερα ή, είχαμε αποφασίσει ότι δεν μας αφορά και είχαμε στρέψει τα μάτια και τον νου μας , αλλού.
Αυτός, είναι από μόνος του ένας ικανότατος λόγος, για να σταθούμε στο «παραμύθι» (σε εισαγωγικά) της Βερόνικας  Αποστόλου και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε λίγα απ’ όσα μέχρι σήμερα δεν μας έχουν απασχολήσει.
Μια κουβέντα, που, χρόνια τώρα λέω, με συναίσθηση ευθύνης, είναι ότι, τα πράγματα μας χαρίζονται άνωθεν , ανάλογα με το πόσα μπορούμε να κρατήσουμε αλλά και ανάλογα με το πώς μπορούμε να τα διαχειριστούμε, έτσι που, περνώντας μέσα από τον βαθμό δυσκολίας τους, να φτάσουμε Ψηλά. Για κάποιους , λοιπόν, υπάρχει ένα πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο, και, γι’ αυτό, βομβαρδίζονται με χιλιάδες, με εκατομμύρια μικρά- μικρά κομματάκια ….χρυσόσκονης! Τα κομματάκια αυτά, πέφτουν πάνω στους ανθρώπους αυτούς και, σιγά-σιγά, αργά- αργά, τους μεταμορφώνουν σε Αγγέλους. Αφού όμως πρώτα, τους Σταυρώσουν.
Μαγικός, θα πω ότι είναι, ο δρόμος που χαράσσει η συγγραφέας και χρωματίζει η εικονογράφος και σ’ οδηγεί σ’ ένα end που μοιάζει happy .
Δεν μου είναι εύκολο να σας πω, αν πραγματικά είναι ευτυχισμένο. Δεν μπορείς να κρίνεις τον κόσμο που δεν έζησες.
Μπορώ όμως, με το χέρι στην καρδιά να σας πω, ότι, αυτή η κοπέλα, έχει αρπάξει απ’ τα μαλλιά την κυρία πλάκα κι αυτό σημαίνει, ότι, παρόλη τη νεαρή της ηλικία, η Βερόνικα, έμαθε να εκτιμάει τα ψήγματα χρυσόσκονης που περνούν από μπροστά της. Τ’ αφήνει να σουλατσάρουν πάνω της και μέσα της και να θρονιάζονται στο βάθος της ψυχής της. Αυτά τα κομματάκια είναι η Ευτυχία και η Ιφιγένεια, πραγματικά, την άγγιξε. Η Γνώση είναι Δύναμη. (κι αλλιώς: Δύναμη είναι η Γνώση) Και η Μικρή Βερόνικα, τ’ έχει και τα δυο!!! Καλούς δρόμους να έχει, και η σκέψη σου και η Ζωή σου, κοριτσάκι μου….
Η σκληρή κυρία Πλάκα ! Mία ιστορία που -αποδεδειγμένα- δεν κολλάει-δεν μεταδίδεται-δεν κληρονομείται. Αγγίξτε την άφοβα. Κρατήστε την απ’ το χέρι, και αφήστε να σας οδηγήσει στις Αλήθειες της.