«Η σκληρή κυρία Πλάκα» Βιβλιοκριτική

14681876_10202601767283249_5634801213507887875_nγράφει η Βιβή Φαρσαλιώτου- Ιατρού

Η σκληρή Κυρία Πλάκα.
Καλοχτενισμένα ξανθά μαλλιά. Μάτια λαμπερά . Χαμόγελο. Μια φουσκωμένη τσάντα. Γεμάτη γράμματα; Γεμάτη όνειρα; Γεμάτη Γράμματα και Όνειρα…
Ένας καθρέπτης. Όχι, ο καθρέπτης είναι μικρός. Όχι, τα πόδια δεν καθρεπτίζονται.
Το βλέμμα της Μάνας. Το βλέμμα της κόρης. Το βλέμμα της Βερόνικας που είναι κόρη… Μέσα σε λίγες εικόνες, αραδιάζονται οι λέξεις της Βερόνικας Αποστόλου, που την στοίχειωσαν ένα βράδυ Σαββάτου…..
“Πονούσα» μου είπε κοιτάζοντάς με στα μάτια όταν μου περιέγραψε την πρώτη φορά την «ιστορία» του βιβλίου της, «και σκεπτόμουν πώς θα ήταν αν ήμουν μητέρα, πώς θα έπρεπε να εξηγήσω τις αδυναμίες μου και πώς θα καταλάβαινε το παιδί μου τις δυσκολίες της ασθένειάς μου»… Τα μάτια της έλαμπαν, από χαρά, από ικανοποίηση, από μεγάλη λαχτάρα.
Η Ιφιγένεια, ένα δικό της «παιδί», είχε πάρει σάρκα και οστά και ήταν έτοιμη να διαλαλήσει σ’ όλους και παντού, αυτό που εξομολογείται στο τέλος της Ιστορίας της: «Ήθελα να δείξω ότι οι ανθρώπινες σχέσεις βασίζονται στα συναισθήματα, τα οποία αντέχουν στον χρόνο. Ήθελα να δείξω ότι η ομορφιά της ψυχής είναι αιώνια. Ήθελα να δείξω ότι η αγάπη της μητέρας είναι μοναδική και παντοτινή».
Το βιβλίο της Βερόνικας–Στυλιανής Αποστόλου με τον τίτλο «Η σκληρή Κυρία Πλάκα» , εκδόθηκε τον Σεπτέμβρη του 2016, από τις Εκδόσεις Φυλάτος, με 30 σελίδες. Οι εκδόσεις Φυλάτος είχαν τον σχεδιασμό του Εξώφυλλου,  καθώς και την Σελιδοποίηση και τον Σχεδιασμό του βιβλίου.
Η Βερόνικα –Στυλιανή Αποστόλου, γεννήθηκε στις 30 Μαΐου του 1989 την Καστοριά. Είναι απόφοιτος του τμήματος Βαλκανικών Σπουδών Φλώρινας, μεταπτυχιακή φοιτήτρια του  Πανεπιστημίου Μακεδονίας και φοιτήτρια Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Είναι ιδρύτρια και Πρόεδρος του συλλόγου ατόμων με σκλήρυνση κατά πλάκας Καστοριάς. Έχει εξαιρετική εθελοντική συμμετοχή σε πληθώρα Φορέων, ενεργειών και δράσεων όπου, πραγματικά, αφήνει στίγμα προσφοράς και αξιοπρέπειας.
Δεν ξέρουμε πόσοι από εμάς θα τη γνωρίζαμε αν δεν είχαν έλθει τα πάνω –κάτω στη ζωή της με τη σκπ…
Δεν ξέρει κανείς πώς θα εξελισσόταν η ζωή της χωρίς τη σκπ.
Για τη Βερόνικα που εμείς ξέρουμε, για τούτο δω το κοριτσάκι, δεν χρειάστηκε να ψάξω για λέξεις βαριές και βαρύγδουπες για να σας αποδείξω ότι είναι πολύ σπουδαίο γιατί, έχει αποδείξει από μόνο του την μεγάλη αξία που κουβαλάει στους ώμους του, μέσα από πράξεις σοφές και γενναίες.
5Την Εικονογράφηση του βιβλίου έκανε η Τάνια Καρακώττα που γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, μια πόλη που αγαπά πολύ. Από τότε που θυμάται ψάχνει, βρίσκει, παίζει και δημιουργεί. Σπούδασε ζωγραφική στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. από όπου αποφοίτησε με άριστα. Συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις και ασχολείται με την εικονογράφηση. Εργάζεται ως δασκάλα εικαστικών στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Μέσα από την τέχνη και τη διδασκαλία της παρατηρεί και ανακαλύπτει, προβληματίζεται, διασκεδάζει, ταξιδεύει και κάνει φίλους, αντιγράφουμε από τα στοιχεία που βρίσκουμε στο εξώφυλλο του βιβλίου, και, πραγματικά, είναι χαρά μας που τη «γνωρίσαμε» .
Η σκληρή κυρία Πλάκα, λοιπόν!!! Όσο και να προσπαθήσεις να συγκεντρωθείς στην προσεκτική ανάγνωση του κειμένου, οι χρωματιστές νεραϊδούλες που κάνουν κερκίδα στην καρέκλα, η νεραϊδούλα που στηρίζει και η νεραϊδούλα που δαμάζει τη βακτηρία, απογειώνουν την εικόνα, δίνουν φτερά στα <σταθερά> ράφια με τα ατσαλάκωτα βιβλία και το φρόνιμο αρκουδάκι και, σε πάνε κατευθείαν στο βάθος των νοημάτων, που, ίσως, για πρώτη φορά κοινωνείς, και που, η συγγραφέας με βεβαιότητα εμπειρίας σου γνωστοποιεί.
Φαίνεται ότι, η συνάντηση της, συγγραφέα, Βερόνικας με την εικονογράφο Τάνια ήταν ευτυχής για την πορεία του βιβλίου !
Η Ιφιγένεια, λοιπόν, είναι ένα μικρό παιδί, που μεγαλώνει όμορφο, καθαρό, περιποιημένο και φροντισμένο, κοινωνικό, μαθαίνει γράμματα, έχει όλα όσα έχουν και τα πιο «τυχερά» παιδιά της ηλικίας της. Μέσα στη σάκα της όμως, κουβαλά ένα μεγάλο μυστικό. Η σάκα αυτή, είναι στην πραγματικότητα, πολύ –πολύ μικρότερη απ’ όσο περιγράφει, η Συγγραφέας και πολύ- πολύ μικρότερη απ’ όσο ζωγραφίζει η Εικονογράφος του Βιβλίου. Η σάκα αυτή, στην πραγματικότητα, είναι η μικρή καρδούλα της Ιφιγένειας, η μικρή καρδούλα κάθε παιδιού που είναι στη θέση της Ιφιγένειας….
Χρειαζόταν όμως, και πολύ σοφά έπραξε και η συγγραφέας και η εικονογράφος και την φτιάξανε τόοοοοοοσο μεγάλη, γιατί, εκεί μέσα, στη ροζ σάκα, όφειλε να χωρέσει η Φωτογραφία της Μητέρας μαζί με όλα τα ερωτήματα και τ’ απαντήματα εκείνου του Σαββάτου, και όλων των Σαββάτων, μιας νέας κοπέλας, και όλων των άλλων κοριτσιών και όλων των μαμάδων και όλων των Ανθρώπων με Σκλήρυνση κατά πλάκας.
Με γλώσσα παιδική, απλή και κατανοητή , εύκολα προσεγγίσιμο, από μικρούς (και μεγάλους) ύφος, η συγγραφέας περιγράφει την μικρή Ιφιγένεια, τα συναισθήματα, τους φόβους  και τη ζωή της κάτω από τα φτερά μιας μητέρας πάσχουσας, εν προκειμένω, μιας μητέρας με σκπ.
Περιγράφει τι δεν μπορεί να κάνει, και, με σαφήνεια,περιγράφει και τι μπορεί, τελικά, να κάνει η μητέρα, μια μητέρα με σκπ.
Μέσα απ’ όλο αυτό η συγγραφέας δεν ξεχνάει όσα όμορφα έζησε ως παιδί η ίδια, «χόρευε όταν ήταν νεότερη…… ήταν η καλύτερη χορεύτρια…. Είχε καλλίγραμμα και δυνατά πόδια και υπέροχα χέρια»…. λέει, και μοιάζει, να χόρευε και η ίδια με τα καλλίγραμμα και δυνατά της πόδια και τα υπέροχα χέρια της. Βάζει τον εαυτό της στη θέση της Μητέρας και συγχρόνως του παιδιού, και, δείχνει την αγωνία της για το μέλλον ενός ανθρώπου με σκπ .
Σ’ ένα σημείο που θα ήθελα , ιδιαίτερα να σταθώ κι επιτρέψτε μου να το κάνω, είναι το εξής : Η μικρή Ιφιγένεια, βασανίζεται από την αγωνία, μήπως, κληρονομώντας τα χαρακτηριστικά και τα «ταλέντα» της μανούλας της, κληρονομεί και την αρρώστια της . Μας αφήνει λοιπόν, άθικτο το ενδεχόμενο να μας κατσικωθεί κι εμάς, τους υπόλοιπους, που δεν έχουμε μαμά με αναπηρία, μια Κυρία ή ένας Κύριος Πλάκας.
Κυρίες και κύριοι,
Για το μόνο πράγμα που μπορούμε να είμαστε σίγουροι, είναι το τι ήμασταν μέχρι χτες. Σήμερα ; Αύριο; Ένα σκοτεινό, άδειο σακούλι. Εγώ, εσείς, ένας δικός μου ένας δικός σας άνθρωπος …για κάποιον και για πολλούς από εμάς, επιφυλάσσεται μια τέτοια αλλαγή, που από τούτη τη μεριά του τοίχου που είμαστε, θα βρεθούμε απέναντι. Στην πλευρά του τοίχου, που, ή είχαμε φροντίσει να «δούμε» νωρίτερα ή, είχαμε αποφασίσει ότι δεν μας αφορά και είχαμε στρέψει τα μάτια και τον νου μας , αλλού.
Αυτός, είναι από μόνος του ένας ικανότατος λόγος, για να σταθούμε στο «παραμύθι» (σε εισαγωγικά) της Βερόνικας  Αποστόλου και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε λίγα απ’ όσα μέχρι σήμερα δεν μας έχουν απασχολήσει.
Μια κουβέντα, που, χρόνια τώρα λέω, με συναίσθηση ευθύνης, είναι ότι, τα πράγματα μας χαρίζονται άνωθεν , ανάλογα με το πόσα μπορούμε να κρατήσουμε αλλά και ανάλογα με το πώς μπορούμε να τα διαχειριστούμε, έτσι που, περνώντας μέσα από τον βαθμό δυσκολίας τους, να φτάσουμε Ψηλά. Για κάποιους , λοιπόν, υπάρχει ένα πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο, και, γι’ αυτό, βομβαρδίζονται με χιλιάδες, με εκατομμύρια μικρά- μικρά κομματάκια ….χρυσόσκονης! Τα κομματάκια αυτά, πέφτουν πάνω στους ανθρώπους αυτούς και, σιγά-σιγά, αργά- αργά, τους μεταμορφώνουν σε Αγγέλους. Αφού όμως πρώτα, τους Σταυρώσουν.
Μαγικός, θα πω ότι είναι, ο δρόμος που χαράσσει η συγγραφέας και χρωματίζει η εικονογράφος και σ’ οδηγεί σ’ ένα end που μοιάζει happy .
Δεν μου είναι εύκολο να σας πω, αν πραγματικά είναι ευτυχισμένο. Δεν μπορείς να κρίνεις τον κόσμο που δεν έζησες.
Μπορώ όμως, με το χέρι στην καρδιά να σας πω, ότι, αυτή η κοπέλα, έχει αρπάξει απ’ τα μαλλιά την κυρία πλάκα κι αυτό σημαίνει, ότι, παρόλη τη νεαρή της ηλικία, η Βερόνικα, έμαθε να εκτιμάει τα ψήγματα χρυσόσκονης που περνούν από μπροστά της. Τ’ αφήνει να σουλατσάρουν πάνω της και μέσα της και να θρονιάζονται στο βάθος της ψυχής της. Αυτά τα κομματάκια είναι η Ευτυχία και η Ιφιγένεια, πραγματικά, την άγγιξε. Η Γνώση είναι Δύναμη. (κι αλλιώς: Δύναμη είναι η Γνώση) Και η Μικρή Βερόνικα, τ’ έχει και τα δυο!!! Καλούς δρόμους να έχει, και η σκέψη σου και η Ζωή σου, κοριτσάκι μου….
Η σκληρή κυρία Πλάκα ! Mία ιστορία που -αποδεδειγμένα- δεν κολλάει-δεν μεταδίδεται-δεν κληρονομείται. Αγγίξτε την άφοβα. Κρατήστε την απ’ το χέρι, και αφήστε να σας οδηγήσει στις Αλήθειες της.

Όνειρα χαράς και λύπης από ένα παιδί του πολέμου, του ξεριζωμού…

scan5Εξήντα εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται σήμερα ξεριζωμένοι από τις εστίες τους σε όλο τον κόσμο. Ανάμεσά τους παιδιά εκτεθειμένα συχνά σε απειλές όπως η εκμετάλλευση, το τράφικινγκ, η παιδική εργασία,  επιδίδονται σε έναν καθημερινό αγώνα επιβίωσης.

Πολλά από αυτά έχουν περάσει σχεδόν όλη τους τη ζωή σε καταυλισμούς.

Εκείνη τη νύχτα το κρύο ήταν τόσο τσουχτερό που ο μικρός Φερναντίτο ήταν αδύνατον να κλείσει μάτι. Το παγκάκι ποτέ δεν υπήρξε  το ιδανικό κρεβάτι για ένα παιδί, πόσο

μάλλον όταν το χτυπάει ο τσουχτερός βοριάς! Με τα μάτια του ορθάνοιχτα ψάχνει,

ψάχνει  ένα καλύτερο μέρος να κουρνιάσει.

Οι λίγοι περαστικοί αδιαφορούν γι’ αυτό το παιδί. Παιδί του δρόμου είναι άλλωστε, τι τους νοιάζει;

Ένα παλιό βαγόνι, βαλμένο για διακόσμηση, είναι το τωρινό του σπίτι. Ο μικρός Φερναντίτο δεν είχε κανέναν στη ζωή. Οι γονείς του και τ’ αδέλφια του σκοτώθηκαν στον πόλεμο, όταν ένας όλμος τρύπησε τη στέγη του σπιτιού τους. Ο ίδιος σώθηκε από θαύμα και από τότε ήξερε καλά ότι ήταν μόνος του. Έφτασε  στον προορισμό του  που  είναι η αρχή ενός άλλου ταξιδιού, όχι το τέλος του δρόμου.

Κάποιοι γνωστοί τον είχαν φέρει σε μια άλλη πατρίδα, πιο φιλική γι’ αυτόν, μακριά από τις σφαίρες του πολέμου. Έφτασε  στον προορισμό του,  και ταυτόχρονα έφτασε στην αρχή  ενός άλλου ταξιδιού, όχι στο τέλος της διαδρομής του. Πρέπει  να χαμογελάσει κάποια στιγμή με την ψυχή του, να συνεχίσει  να παίζει και να ονειρεύεται.

Η καθημερινότητα σκληρή, μόνο το βράδυ τα όνειρα τον συντροφεύουν, όνειρα τρελά, όνειρα πολλά, όνειρα γεμάτα παιχνίδια και παιδιά…

scan10Ο μικρός Φερναντίνο δε θα σταματήσει ποτέ να ονειρεύεται. Να ονειρεύεται πως κάποια μέρα το χαμόγελο θα έρθει στα χείλη του. Πως κάποτε θα αποκτήσει  ένα ζεστό όμορφο σπιτικό με δυο μεγάλες αγκαλιές. Κι εκείνη η μέρα θα έρθει… μόλις το πιστέψει βαθιά…

Το παραμύθι της κ. Νατάσσας Συμεωνίδου-Θάνου με εικόνες από τη Μαρία Φλωριάν, έρχεται την πιο κατάλληλη στιγμή να μιλήσει για την αγάπη και τη συνεργασία, την αλληλέγγυα στάση των ανθρώπων στην Ελλάδα απέναντι στο μεγαλύτερο προσφυγικό ρεύμα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μια ιστορία που μας κάνει να  αναρωτηθούμε για τα μικρά και τα μεγάλα της ζωής. Μια συγγραφέας που αγγίζει τις δικές μας ψυχές και μια εικονογράφος που…ζωγραφίζει υπέροχα τα όνειρα!

γράφει: Άννα Παππά
δασκάλα-συγγραφέα

 

ISBN:978-618-5123-14-7
Σελίδες: 56

Πολυτελής έγχρωμη έκδοση εκτυπωμένη σε βρώσιμο χαρτί με ασφαλή ατοξικά χρώματα.

Αγοράστε το μέσω του αυτοματοποιημένου συστήματος πώλησης fylatos.com, προσθέτοντας το στο καλάθι ή με τηλεφωνική παραγγελία στο 2310-821622. Τα μεταφορικά είναι ΔΩΡΕΑΝ για όλη την Ελλάδα και για 62 χώρες του εξωτερικού.

 

Παρουσίαση του βιβλίου “Οι δυο ώρες ύπνου και το memento mori ενός συγγραφέα” του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου

παρουσίαση Γκέντζος ΤάσοςΤην Τετάρτη 4 Νοεμβρίου στις 19.30 το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα η  αίθουσα Τάκης Κανελλόπουλος, γέμισε με χαμόγελα. Φίλοι και γνωστοί του ταλαντούχου συγγραφέα Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου και του φωτογράφου/σκηνοθέτη Παναγιώτη Κουντουρά  δώσανε το παρόν στην παρουσίαση του έργου «Οι 2 ΩΡΕΣ ΥΠΝΟΥ… & Το «memento mori» ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ», όπου συνδυάστηκε ο υπέροχος γραπτός λόγος με την τέλεια αποτύπωσή του στη φωτογραφία.

Για το βιβλίο του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου μίλησαν:
Χρυσούλα Μελισσά Χαλικιοπούλου, Δρ. Ψυχολόγος
Κων/νος Ζέρβας, Πολιτικός Μηχανικός, Δημ. Σύμβουλος Δήμου Θεσσαλονίκης
Σάκης Παπαγιάννης, Εικαστικός
Τη συζήτηση συντόνισε η Μαρία Αναγνωστίδου, Δημοσιογράφος
Μίλησαν επίσης, ο Συγγραφέας, ο Φωτογράφος και ο Εκδότης

pizap.com14467418762832Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Δυο ώρες ύπνου… – ύστερα από την αναγγελία ενός θανάτου – φιλοξενούν στους κόλπους τους τις ανησυχίες, τους φόβους, τα θέλω και τα όνειρα ενός ανθρώπου.
Ένα όνειρο με τόπο δράσης τον Άγιο Λαυρέντιο του Πηλίου και χρόνο το εκάστοτε σήμερα… προσπάθησε να συμφιλιώσει την ανθρώπινη φύση με το φυσικό και το ανθρώπινο… του αποχωρισμού.
Θεωρούμε τη ζωή ως δεδομένη…
Τα απρόσμενα ταρακουνήματα που μας στέλνουν οι αρρώστιες τα γιατρεύει η μνήμη μας και σχεδόν πάντα θριαμβεύει η αίσθηση της αυτοσυντήρησης…
Τελικά πόσο μακριά κατοικούμε από τα ανθρώπινα;
Ο Κώστας δεν ήταν έτοιμος να πει το τελευταίο αντίο στον φίλο του κι ο Γιώργος του θυμίζει το…
Memento mori!
Να θυμάσαι το θάνατο!
Κι αν θυμάσαι το θάνατο, τότε είναι βέβαιο πως θα έχεις καλή σχέση με τη ζωή!
Θα εκτιμάς, θα χαίρεσαι, θα σέβεσαι, θα ευχαριστείς…
Να θυμάσαι, να θυμόμαστε, να θυμάστε… τη ζωή!
Mementote vivere, λοιπόν… και σπάστε με τα σφυριά της συνείδησης όλα εκείνα τα τόσο γλυκά… αυτονόητα που αδρανοποίησαν την ουσία της ζωής μας!
Να έχουμε στο μυαλό μας πως πρέπει και να ζήσουμε…

pizap.com14467422320111Η ομιλία της Χρυσούλας Μελισσά Χαλικιοπούλου για το βιβλίο «Οι δυο ώρες ύπνου και το memento mori ενός συγγραφέα»

Ήταν ιδιαίτερη χαρά και τιμή η πρόσκληση του αγαπημένου μου δασκάλου και φίλου, Τάσου Γκέντζου, να παρουσιάσω το καινούριο του βιβλίο. Βέβαια παραξενεύτηκα κιόλας, μια και δεν ανήκω ακριβώς στο… σινάφι των συγγραφέων. Όταν όμως το διάβασα, κατάλαβα τα βαθύτερα κίνητρα της κίνησής του αυτής: ήθελε να απαλύνει λίγο τις ενοχές του, που μας πήρε το ψωμί… Γιατί τι άλλο κάνει ένας ψυχολόγος από το να καταγράφει και να αναλύει –κι όχι πάντα έτσι αποτελεσματικά- σκέψεις, συναισθήματα, όνειρα. Ό, τι ακριβώς πέτυχε ο πολυτάλαντος Τάσος στο υπέροχο βιβλίο «Οι δυο ώρες ύπνου και το memento mori ενός συγγραφέα», όπου με τη σκέψη και την πένα του, συνεχίζει τη σχέση με αγαπημένο του φίλο, διαλύοντας τα όρια και τους περιορισμούς του χρόνου.
Ο τίτλος και η εικόνα του εξωφύλλου του, μας παραπέμπουν στο θάνατο, μάλλον παραπλανητικά. Θα σας εξομολογηθώ ότι, αφού μου πέρασε και ο πανικός για το τι να πρωτοπώ, σκέφτηκα: ‘μάλλον με διάλεξε ασυναίσθητα, επειδή ήξερε ότι τα τελευταία τρία χρόνια έχω κι εγώ βιώσει την απώλεια δυόμιση ανθρώπων’. Ο μισός φυσικά άνθρωπος αναφέρεται στο κομμάτι του εαυτού μου που έχασα μαζί τους. Ή μήπως δεν είναι έτσι τα πράγματα; Γιατί αυτό το κομμάτι εξερευνά κι ο Τάσος Γκέντζος στο μικρό -φαινομενικά μόνο- βιβλίο του, παραθέτοντας τις αναμνήσεις και τις συζητήσεις δυο φίλων. Ο νεκρός Γιώργος εξακολουθεί να ζει, γιατί ο ζωντανός Κώστας τον κρατά με αγάπη στο μυαλό και την ψυχή του. Στη σύντομη παρουσίασή μου, δεν υπάρχουν περιθώρια να αναπτύξουμε τους δυο αυτούς χαρακτήρες, αλλά θα τους ανακαλύψετε μόνοι σας, διαβάζοντας το βιβλίο. Θα σας μεταφέρω όμως έναν από τους διαλόγους (της σελίδας 26), που τον ξεχώρισα, επειδή μου θύμισε κάτι από το αγαπημένο μου θεατρικό έργο «Περιμένοντας τον Γκοντό ». Ο Κώστας αναπλάθει εδώ τις κοινές τους εμπειρίες, αν και βρίσκονται τώρα σε ξεχωριστούς χώρους ύπαρξης:
-Θυμάσαι το μεγάλο βιβλιοπωλείο στη Ρώμη;
-Με το ωραίο καφέ στο πατάρι;
-Βρίσκω τη μνήμη σας εξαιρετική, κύριε Κώστα.
-Πήγαμε στο υπόγειο για ν’ αγοράσω ένα ημερολόγιο και μου είχε κάνει εντύπωση ο τίτλος ενός βιβλίου.
– Η δικτατορία της συνήθειας.
-Εσύ με κορόιδευες και μου μιλούσες με το γνωστό προβοκατόρικο ύφος σου για τη δημοκρατία της συνήθειας.
-Το τελευταίο μου ταξίδι…
-Πόσο είχαμε γελάσει εκείνο το απόγευμα!
Μέσα σε αυτούς τους παράλληλους διαλόγους, ο Κώστας, δίνει ζωή στο φίλο του, συνεχίζοντας την κουβέντα και τη σχέση τους. Σε ένα διαφορετικό βέβαια επίπεδο, όπου όλα αποκτούν κι άλλο νόημα. Μα στην παρέα τους, μπερδεύονται κι άλλοι άνθρωποι, κάνοντάς μας να αναρωτηθούμε σε ποιον από τους δυο κόσμους ανήκουν. Τελικά όμως, αφήνουν και σε μας μια γλυκιά αίσθηση, μέσα από τη συνέχεια που έμμεσα ζητούν να έχουμε στα έμψυχα και άψυχα(;) πράγματα που αγάπησαν κι άφησαν πίσω τους. Έτσι ακόμη και τα αφρόντιστα λουλούδια γίνονται αντανακλάσεις της θνητότητάς μας. Αλλά και υποχρέωση να συνεχίσουμε το έργο όσων έφυγαν. Δύσκολο. Γιατί από την άλλη μεριά, εμείς οι ζωντανοί, είμαστε φορτωμένοι με μισοτελειωμένες υποθέσεις κι ανεκπλήρωτες επιθυμίες, μαζί με την ελπίδα να προφτάσουμε να κάνουμε περισσότερα. Σας διαβάζω ένα απόσπασμα, από τη σελίδα 32, όπου ο Κώστας θέλει να του μιλήσει για το μυθιστόρημα που έχει στο νου του να γράψει:
-Και γιατί μου το λες τώρα; τον ρωτά εκείνος
-Προσπαθώ να σου πω αυτά που σκέφτηκα και δεν πρόλαβα να σου τα πω.
-Έχεις τη γραφή σου εσύ…
-Πάντα είχα την αίσθηση πως μπορώ να σου τα πω όποτε το θελήσω.
-Λυπάμαι, Κώστα.
-Και τώρα φοβάμαι μήπως ξυπνήσω απότομα και χαθούν όλα.
-Οι αναμνήσεις δε χάνονται ποτέ!
-Μη με ξυπνήσεις, Γιώργο.
-Μη φοβάσαι.
-Γιατί το λες αυτό;
-Ο χρόνος του ονείρου είναι διαφορετικός.
Μου άρεσε ιδιαίτερα αυτός ο ευρηματικός τρόπος του συγγραφέα να μας παρουσιάζει τους ήρωες, τα συναισθήματα και τις αγωνίες του μέσα από το όνειρο, αλλά και τα εγκιβωτισμένα όνειρα που μας προσκαλεί να ανακαλύψουμε στο κείμενό του. Έτσι ελαφραίνουν οι φόβοι του, οι πολλοί συμβολισμοί και οι μεταφυσικοί του προβληματισμοί, που τους διανθίζει με το ιδιαίτερό του χιούμορ. Ο ‘κουτσός’, όπως λέει, ‘ορθολογισμός’ του αδυνατεί να καταλάβει και πολλά από τα καθημερινά πράγματα της ζωής μας: την πίστη του φίλου του στους ανθρώπους και στους εξωτερικούς ‘τύπους της θρησκείας μας (που κρύβουν όμως το περιεχόμενό της) ή στ’ ανεξήγητα της επιστήμης: να ζει αυτός που κάνει διατροφικές κραιπάλες ενώ πεθαίνει εκείνος με την υγιεινή ζωή. Ούτε στην ανθρώπινη λογική ούτε στην καρδιά μας χωρά ο θάνατος, με το ‘πέρασμα στην άλλη όχθη του ποταμιού’. Ίσως γι’ αυτό να αποφεύγουμε να τον σκεφτούμε ή δεν ξέρουμε πώς να τον αντιμετωπίσουμε, όταν απρόσμενα χτυπήσει την πόρτα μας. Κι όμως αυτός μας προτρέπει, μέσα από τα λόγια του χαμένου φίλου, πως ‘το λογικό είναι να τον αποδεχτείς και να πας ένα βήμα παρακάτω τη ζωή σου’. Η σκέψη του συγγραφέα γυρνά στο μάταιο των πράξεών μας, στα χνάρια που αφήνουμε πίσω μας, στο ‘ανηφορικό’ παρελθόν και τότε… ξεχνιέται πάλι και θεωρεί αυτονόητη τη ζωή.
Μερικοί άνθρωποι, έλεγε ο Επίκτητος, είναι τυφλοί στην ομορφιά του κόσμου. Μήπως είμαστε όλοι μας, αναβάλλοντας συνεχώς, με τη βιοπάλη ή το κυνήγι του εφήμερου πλουτισμού, το να είμαστε παρόντες στη ζωή μας; Ζούμε συνειδητά την ομορφιά του έρωτα, την αξία που έχει η αγάπη και η τρυφερότητα στις σχέσεις μας, η ματιά στο συνάνθρωπο και το άγγιγμα στον ηλικιωμένο, η κατανόησή μας στα παιδιά; Θα μπορούσα να βάλω κι άλλα ερωτήματα, αλλά αυτά θα τα διαβάσετε μόνοι σας, όπως ακριβώς τα αναπτύσσει ο συγγραφέας στο δεύτερο μέρος του βιβλίου. Μόνο που εκεί έχει κάποιες ενοχές για το διδακτικό του ύφος, μια και δεν βρίσκει άλλο τρόπο να μας ταρακουνήσει. (Δάσκαλος, γαρ). Έτσι μας υπενθυμίζει όσα αξίζουν ουσιαστικά και μένουν στην καρδιά μας, πέρα από τη φθαρτή σάρκα. Σιγά-σιγά ωστόσο φαίνεται να απολαμβάνει την απόπειρά του να μας αφυπνίσει και παρόλο που αυτοσαρκάζεται με το λυρισμό ή το λαϊκισμό-που διερωτάται αν έχει- στο ύφος του, μας χαρίζει στη σελίδα 57 τη μαγεία των… Χριστουγέννων:
-Βλέπω αυτό που θέλω να δω και είμαι τόσο χαρούμενος με αυτή την επιλογή μου. Έχω τα δικά μου μάτια και τα δικά μου γυαλιά. Οι άλλοι συχνά με χλευάζουν λέγοντας πως είμαι ένας ρομαντικός τύπος και πως μου λείπει ο πραγματισμός του επιστήμονα.
-Οι μάγοι δεν δήλωσαν ποτέ επιστήμονες!
-Μαγεία είναι να ρωτούν το μικρό παιδί για το επάγγελμα του πατέρα του κι εκείνο να τους απαντά χωρίς δεύτερη σκέψη: ‘ο πατέρας μου είναι μάγος!’
Μόνο εμείς –‘στρατιές τα άψυχα σώματα των ζωντανών’, όπως λέει – στεκόμαστε πανικόβλητοι μπροστά στο τελευταίο χαίρε κι αναρωτιόμαστε για τις αποστάσεις και τις ισορροπίες που πρέπει να κρατήσουμε. Θρηνούμε, φιλοσοφούμε, ψάχνουμε διέξοδο μέσα από την πίστη ή την τέχνη. Ίσως μάλιστα τότε να μας διαφεύγει ότι με τον πόνο, τελειοποιούμε το χαρακτήρα μας. Επιπλέον, μέσα από το θάνατο, αναγνωρίζουμε την ευγνωμοσύνη μας για τα πρόσωπα που υπήρξαν συνοδοιπόροι. Κι ο συγγραφέας, που στο βιβλίο αυτό αγγίζει το θάνατο, αλλά πανηγυρίζει την αξία της ζωής και της φιλίας, δε θα μπορούσε παρά να τελειώσει το τρίτο μέρος του βιβλίου του με μια ιστορία αγάπης. Αφήνεται να εννοηθεί ότι είναι το μυθιστόρημα που ήθελε να γράψει ο Κώστας και παρουσιάζεται εδώ εν συντομία. Αρχίζει δραματικά, γιατί έτσι συμβαίνει σε πολλές ανθρώπινες καταστάσεις. Τελειώνει με την αξία της προσφοράς και της ανιδιοτέλειας, την αναγέννηση της θέλησης για δημιουργία μαζί μ’ έναν άλλο άνθρωπο. Αλλά και με τη σκέψη του θανάτου ως μια υπενθύμιση στο συγγραφέα: να χαρεί τη ζωή, να ζήσει, μέσα από τη γραφή και τους αγαπημένους του.

Πέρα από τις εξαιρετικές σκέψεις και ιδέες του Τάσου Γκέντζου, αυτό που με συγκίνησε στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι ο λόγος του, που κινείται ανάμεσα στη θεατρική και την ποιητική γραφή. Σας μεταφέρω αποσπασματικά κάποια δείγματά της, από τη σελίδα 70 :

Κάτω από τον σκουριασμένο τροχό των συναισθημάτων!
Κάτω από έναν ουρανό που δεν έβλεπες το γαλάζιο του χρώμα…
Κάτω από τα φώτα μιας σκιάς! …..
Φωνή, φωνές, οράματα, εικόνες….
Το σώμα είχε αρχίσει το ταξίδι του… κι αλλού, σελ 74:

Ένα τεράστιο μαύρο πανί στήνεται ανάμεσα στα δυο άχαρα κοντάρια κι εγώ δεν μπορώ να καταλάβω αν αυτό που θα ακολουθήσει θα συγγενεύει με το τέλος ή με την αρχή.
Ο χρόνος με πιέζει…
Γίνομαι μια άβουλη μαριονέτα μπροστά στη σκηνή.
Οι λεπτές μεταξωτές κλωστές είναι εύκολο τούτη την ώρα να μπλεχτούν μεταξύ τους κι εγώ να μπερδευτώ και να χάσω την ισορροπία μου.
Για πρώτη φορά δείχνεις πως δε σε ενδιαφέρει ο χρόνος!

Μέσα στην επιμελημένη δουλειά των εκδόσεων Φυλάτου, αυτές οι ποιητικές εικόνες δένονται αρμονικά με τις 50 εξαίρετες ασπρόμαυρες φωτογραφίες του Παναγιώτη Κουντουρά. Παλιά και σύγχρονα αντικείμενα, σκουριασμένα ή καλοδιατηρημένα, ζωντανά ή νεκρά, είναι ακουμπισμένα στην όμορφη φύση του Πηλίου, που δε χάνει ευκαιρία να μας δείξει τη δύναμη της ζωής, μέσα από πανέμορφα αγριολούλουδα, σπαρτά κι αγριάδες που ξεφυτρώνουν ακόμα και σε χαλάσματα ή τάφους. Οι φωτογραφίες αυτές μας ξεκουράζουν από την ένταση του κειμένου, συνεχίζουν σκέψεις και προβληματισμούς, και μας ταξιδεύουν στη ροή και τη φθορά του χρόνου. Υπέροχη και η φωτογραφία του εξωφύλλου, λες και θέλει να μας ξεγελάσει με ένα όμορφο νεανικό σώμα. Κι όμως, αυτό είναι σε νεκρική στάση. Ή μήπως πάλι απλώς κοιμάται;

Ξαναγυρίζοντας στον Τάσο Γκέντζο, επικροτώ το κουράγιο του, να πλησιάσει και να αποδεχτεί τα πιο σκοτεινά του συναισθήματα. Όχι απλώς για να συμφιλιωθεί με το θάνατο, αλλά για να αντιμετωπίσει πάλι με θάρρος την εύθραυστη ύπαρξή μας μέσα στη ζωή. Αυτό είναι κι ένα κομμάτι που, στην κλινική μου εμπειρία, πάντα με συγκινούσε και με συγκλόνιζε: πώς δηλαδή μας μεταμορφώνει ένας θάνατος. Εδώ απεικονίζεται και η αγωνία του Γιώργου για τη γυναίκα και το παιδί του, που μένουν πίσω. Πιστεύω όμως ότι, όπως κι ο συγγραφέας, έτσι κι αυτοί μέσα από την ταύτισή τους με τον πόνο, τη διεργασία του πένθους και του θρήνου, τον αφύσικο και βίαιο αποχωρισμό -που μας βοηθά να ωριμάσουμε ουσιαστικά, αν και με ξεχωριστό τρόπο ο καθένας – αλλά και με τις παρακαταθήκες του αγαπημένου τους ανθρώπου, θα οδηγηθούν και πάλι σταδιακά στον πλούτο και τη χαρά της ζωής.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να ανακεφαλαιώσω με δυο λόγια το βιβλίο αυτό: ο συγγραφέας, μέσα από μια ‘αγρυπνία’, πριν γράψει έναν επικήδειο-που για μένα ήταν ένα ποίημα αποχωρισμού-, βυθίστηκε στη μήτρα του λόγου, τη σιωπή. Μέσα από αυτήν δημιούργησε και τώρα, ο λόγος του προσκαλεί όλους εμάς να στοχαστούμε για τη ζωή.

Σας ευχαριστώ.
8568177

 

Κριτική του βιβλίου από τη Γιώτα Παπαδημακοπούλου

Το συγγραφικό έργο του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου δεν χρειάζεται συστάσεις. Πρόκειται για έναν δημιουργό χαρισματικό, ιδιαίτερο, που διαθέτει μια πένα δυνατή και βαθιά συναισθηματική, που σε αγγίζει με τρόπους που ίσως να μην περίμενες και που πάνω απ’ όλα, καταφέρνει με τον δικό της τρόπο να μας μιλάει για την ίδια τη ζωή. Παίρνοντας στα χέρια μου, λοιπόν, το νέο του πόνημα, το «Οι δύο ώρες ύπνου… και το «memento mori» ενός συγγραφέα», ήμουν βέβαιη πως θα διαβάσω κάτι εξαιρετικό. Αυτό που δεν περίμενα, ήταν η έκπληξη που ένιωσα όταν ξεκίνησα το αναγνωστικό αυτό ταξίδι, αφού σε σχέση με όσα έργα του συγγραφέα είχαν προηγηθεί στο παρελθόν, το συγκεκριμένο, άσκησε πάνω μου μια μαγνητική έλξη που με καθήλωσε και με συνεπήρε.
Δύο φίλοι! Ο Κώστας και ο Γιώργος! Μια ζωή και χιλιάδες στιγμές που μοιράστηκαν μαζί, και ακόμα περισσότερες οι αναμνήσεις που έπλασαν συντροφιά. Ο Γιώργος φεύγει από τη ζωή, όμως ο Κώστας δεν είναι έτοιμος να αποδεχτεί το γεγονός. Δεν είναι έτοιμος να πει αντίο. Και τότε, ο φίλος του, μέσα σε ένα όνειρο, αναλαμβάνει να του θυμίσει το memento mori και την σημασία αυτού για να μπορεί κανείς να ζήσει, αληθινά και ουσιαστικά. Και αυτή είναι η αλήθεια της ίδιας ζωής… για να φτάσει κανείς στο σημείο να την εκτιμήσει, οφείλει πρώτα να εκτιμήσει τον θάνατο. Η αναγνώριση ενός επικείμενου τέλους, όποτε κι αν είναι να έρθει αυτό, είναι εκείνη που μπορεί να θρέψει την ολοκλήρωση του ρήματος «βιώνω» μέσα στην τυπική καθημερινότητα, μετατρέποντας τις μικρές στιγμές σε κάτι περισσότερο. Και μπορεί το βιβλίο αυτό να μην είναι ένα φιλοσοφικό δοκίμιο, όμως θα μπορούσε και μάλιστα, με έναν τρόπο διόλου δασκαλίστικο, αλλά ευαίσθητο και συγκινητικό.

Δύσκολο το εγχείρημα του κύριου Γκέντζου που όμως, τελικά, αποδεικνύεται πετυχημένο και άκρως ενδιαφέρον και πρωτότυπο, σε μια εποχή όπου η λογοτεχνία κατακλύζεται από στεγανά. Ένα κείμενο ζωντανό, ειλικρινές, χειμαρρώδες, κάποιες φορές σκληρό κι άλλες πάλι μοναδικά ευαίσθητο. Ένα κείμενο που πότε αξιοποιεί τους διαλόγους μεταξύ των δύο φίλων και πότε τους εσωτερικούς μονολόγους του Κώστα, με τους πρώτους να παραπέμπουν περισσότερο σε μια προφορική συζήτηση παρά σε ένα λογοτεχνικό κείμενο -κάτι που κατά παράξενο τρόπο δεν αποδομεί την λογοτεχνικότητα αλλά την ενισχύει με ένα αίσθημα αλήθειας που χάνεται στις μέρες μας-, και τους δεύτερους να μας προκαλούν να φιλοσοφήσουμε τη ζωή και το θάνατο. Και όχι, οι σκέψεις του Κώστα είναι καθαρά προσωπικές, δεν έχουν σκοπό να μας πείσουν να υιοθετήσουμε τις ιδέες του, αλλά μέσα από ένα κοινό ταξίδι να ανακαλύψουμε τη δική μας αλήθεια.

Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί, αναμφίβολα, ένα μεγάλο στοίχημα, τόσο για τον ίδιο τον συγγραφέα -που μέσω αυτού μας συστήνει ένα νέο του πρόσωπο, παντρεύοντας παράλληλα, εύστοχα, το κείμενό με τις εξαιρετικές φωτογραφίες του σκηνοθέτη-κινηματογραφιστή Παναγιώτη Κουντουρά-, όσο και για τις εκδόσεις Φυλάτος, στις οποίες οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την εξαιρετική δουλειά που έχουν κάνει όσον αφορά το κομμάτι της επιμέλειας του βιβλίου και της τελικής του παρουσίασης στο αναγνωστικό κοινό. Κλείνοντας, αυτό που θέλω να πω, δεν είναι άλλο από ένα μεγάλο συγχαρητήρια για την άκρως ιδιαίτερη και αξιόλογη αυτή δουλειά που μπορεί να αποτελεί ρίσκο, όμως, απέδωσε τα μέγιστα, καταφέρνοντας να μιλήσει στην καρδιά μας με τρόπο ειλικρινή και άμεσο, και μέσα από την μνήμη του θανάτου να μας κάνει να εκτιμήσουμε λίγο περισσότερο τη μνήμη της ζωής.

αναδημοσίευση: Κόκκινη Ομπρέλα

Το να αιφνιδιάζεσαι ευχάριστα είναι πάντοτε ένα ακριβό συναίσθημα, ίσως λόγω της σπανιότητάς του. Το να  επιλέγεις κάτι και να σου προκύπτει η αίσθηση ότι σου δωρίζεται με σεβασμό που γεμίζει την αύρα του χώρου πληθωρικά είναι ακόμη πιο σπάνιο.

Κάπως έτσι  ξεκίνησε η αναγνωστική μου σχέση με το » Οι δυο ώρες ύπνου και το memento mori ενός συγγραφέα». Το παρήγγειλα, χωρίς να έχω αντιληφθεί επακριβώς τη φόρμα, το μέγεθος, το περιεχόμενο. Το παρήγγειλα  με σιγουριά και με τη βεβαιότητα της ποιότητας που συνοδεύει τη γραφή του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου. . Περίμενα   ένα βιβλίο. Παρέλαβα μία έκπληξη. Μια ιδιαίτερα επιμελημένη έκδοση, σε διαφορετική φόρμα από  ένα κλασικό βιβλίο, με υφή βελούδινη και αισθητική πολύ κοντά στη δική μου προτίμηση, που έπαιζε με το άσπρο μαύρο.

Όταν ένα βιβλίο διεκδικείται από όσους  αντιλαμβάνονται την παρουσία του στο τραπέζι  και πολιορκείται πριν την ανάγνωσή του, χωρίς καν πρόταση από τον κτήτορα-αναγνώστη του, αυτό από μόνο του έχει να πει πολλά. Και δεν έχει να κάνει με την εμμονή στο φαινομενικό και την αισθητική. Είναι για όσους αγαπούν το βιβλίο το πρώτο σκαλί μιας σχέσης στην οποία έχουν αποφασίσει να  αφιερώσουν τον –πολύτιμο- χρόνο τους.

Memento mori, λοιπόν. Μια φράση κλωστή που οδηγεί τον αναγνώστη να υφάνει τη σκέψη του σε πολλά επίπεδα. Η ελευθερία που του δίνεται, ωστόσο, στην επιλογή του σχεδίου είναι αποτέλεσμα της μαεστρίας του συγγραφέα, που δεν καθοδηγεί αλλά δίνει τις αποχρώσεις  και προκαλεί.  Τα θέματα που τίθενται πολλά, όμως οι απαντήσεις είναι προσωπικές. Χωρίς μίζερους διδακτισμούς και επεξηγήσεις, τολμηρά θίγονται όλα, τα μικρά και τα μεγάλα ενώ οι πολιορκητικές μηχανές  που καλά κρύβονται στα κάστρα του καθενός εμφανίζονται στο προσκήνιο και ενεργοποιούνται.

Δυο φίλοι. Ένα όνειρο. Και ευρήματα συγγραφικά ως το τέλος, που παιχνιδίζουν ανάμεσα στον υπερρεαλισμό και το ρεαλισμό και διατηρούν ακμαίο το αναγνωστικό ενδιαφέρον ως το τέλος του βιβλίου, χωρίς «κοιλιά» σε κανένα σημείο του. Η αφήγηση που φαίνεται  ηθελημένα να αποδομεί τη λογοτεχνική γραφή, σχεδόν προφορική, με μια χαρισματική οικειότητα, μεταφέρει τον αναγνώστη σε πολύ γνωστές του, καθημερινές καταστάσεις-στιγμές, απλές μα συνάμα πολύτιμες, στιγμές που  ίσως η βαρύτητά τους περνά υπό φυσιολογικές συνθήκες απαρατήρητη: μια βόλτα με το φίλο στο βουνό, η συνομιλία στο αυτοκίνητο με το συνοδηγό, η παρέα προς το καφενείο του χωριού ή προς το σπίτι του γείτονα. Ωστόσο, αυτό το τόσο γήινο και ανθρώπινο της κουβέντας που εδράζεται σε συνειρμούς, της «μιλητής» παρέας σε ένα μονοπάτι ενός χωριού  μέσα σε  όλη τη ροή ενός ήθελημένου συναπαντήματός τους ξεσκεπάζει στοχασμούς μεταφυσικούς και μη.

Σε όλο αυτό το οικείο σκηνικό έρχεται πολύ όμορφα αιφνιδιαστικά να προστεθεί μία ακόμη συνομιλία. Μια συνομιλία τεχνών. Οι  εξαιρετικές φωτογραφίες του Παναγιώτη Κουντουρά που θα μπορούσαν να αποτελούν αυτόνομα έργα τέχνης,  συνοδεύουν σχεδόν αποκαλυπτικά το κείμενο και ανοίγουν διάλογο με αυτό. Και αυτή η πρόταση, της νέας κειμενικότητας και αλληλοσυμπλήρωσης παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον αλλά και λειτουργεί ως βιταμίνη αναγνωστική.

Ένας Αγγελίδης Γκέντζος διαφορετικός, κόντρα σε προηγούμενες γραφές του, κάτι που αυταπόδεικτα πιστοποιεί τη συγγραφική του δεινότητα.

Memento mori.  H ζωή που κυλά ακόμη πιο όμορφα μέσα από τη συνειδητοποίηση του θανάτου. Η ζωή που εμπεριέχει με έναν τρόπο μαγικό εκείνους που έφυγαν. Ο Τάσος  Αγγελίδης Γκέντζος αμβλύνει γωνίες και απαλύνει. Memento mori. Μια πρόταση ζωής που μπορεί να καυχιέται για τη ζωντάνια της!

γράφει: Φώτης Κατσιμπούρης

Το νέο συγγραφικό πόνημα του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου που έχει τίτλο «Οι 2 ώρες ύπνου και το memento mori ενός συγγραφέα» είναι ένα ιδιαίτερο και πολυσύνθετο αφήγημα 89 σελίδων, ένα πετυχημένο, κατά την άποψή μου, λογοτεχνικό εγχείρημα, από αυτά που σπάνια αποπειράται ένας συγγραφέας στις μέρες μας. Το κείμενο, στην εξέλιξή του, εύστοχα συνοδεύεται από τις εξαιρετικές φωτογραφίες του σκηνοθέτη – κινηματογραφιστή Παναγιώτη Κουντουρά, στον οποίο αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για τη σπουδαία καλλιτεχνική συμβολή του.
Το αποτέλεσμα είναι πολύ ενδιαφέρον και πρωτότυπο καθώς ο αναγνώστης, μέσα από ρέοντα, χειμαρρώδη κάποιες στιγμές, διαλογικά μέρη και μονολόγους, ημερολογιακή γραφή, μυθιστορηματική αφήγηση και τις μοναδικές, σε παράλληλη διάταξη προς το κείμενο, φωτογραφίες που το πλαισιώνουν, καλείται σε μια περιήγηση στα «βαθιά νερά» του κοινού για όλους τους ανθρώπους και διαχρονικού υπαρξιακού προβληματισμού. Κι ενώ το περιεχόμενο του βιβλίου είναι οπτικές και αναλύσεις σχετικά με τη ζωή και το θάνατο, καμιά στιγμή δεν έχεις την αίσθηση ότι διαβάζεις ένα «στεγνό» και αδιάφορο τελικά φιλοσοφικό δοκίμιο, αλλά αντιθέτως ένα κείμενο που σε όλη την πορεία του χαρακτηρίζεται από ζωντάνια, αμεσότητα, γνήσιο συναίσθημα, λόγο διεισδυτικό, ουσιώδη και όχι φλύαρο, αλλά και χιούμορ.
Διαχρονικές οι απορίες, οι υποθέσεις και οι απόπειρες απαντήσεων στα ερωτήματα που τίθενται, ωστόσο ο συγγραφέας τα τοποθετεί και τα δουλεύει όλα αυτά με εξυπνάδα και πρωτοτυπία στους διαλόγους ανάμεσα στον Γιώργο και στον Κώστα, στους διαλόγους του Κώστα με τον εαυτό του, στα εγκιβωτισμένα όνειρα του τελευταίου μέσα στο συνολικό όνειρο, που αυτό είναι άλλωστε και όλο το βιβλίο, αλλά και στο έξυπνο μυθιστορηματικό τελείωμα το οποίο κλείνει με ισορροπημένα αισιόδοξο τρόπο την αφήγηση.
Τα βασικά πρόσωπα είναι δυο φίλοι, ο Κώστας και ο Γιώργος. Ο Κώστας είναι ο συγγραφέας που πρόκειται να αποχαιρετήσει οριστικά, την επόμενη μέρα, τον νεκρό πια φίλο του Γιώργο. Μέσα από δύο αναγκαίες ώρες ύπνου θα οδηγηθεί να βιώσει το memento mori, τη μνήμη θανάτου και τελικά να επανεκτιμήσει το memento vivere, τη μνήμη ζωής. Πρώτος σταθμός στην ονειρική περιπλάνηση, με συνοδό και συνομιλητή το Γιώργο, είναι ο Άγιος Λαυρέντιος Πηλίου, ένας χώρος διακοπών που συνδέει ιδιαίτερα τους δύο φίλους. Αυτό το μέρος του βιβλίου θα κλείσει με τον Κώστα να θρηνεί το φίλο του. Ύστερα ο χώρος θα αλλάξει. Ο Κώστας θα βρεθεί στο γραφείο του, στο χώρο που ασχολείται με τη συγγραφή. Εδώ, οι σκέψεις του θα πάρουν τη μορφή ημερολογίου παραμονών Χριστουγέννων, ώστε η λύπη και η ονειρική αγωνία του να εκφραστούν μέσα από έναν εσωτερικό διάλογο ή μονόλογο διαπιστώσεων, συμπερασμάτων και προτροπών, με επίκεντρο πάλι τη μνήμη θανάτου, στην ουσία όμως, με μια άλλη πιο ανθρωπιστική, ελπιδοφόρα και απελευθερωμένη από ανούσια άγχη, προσέγγιση της ζωής. Θα ακολουθήσει άλλη μια συνάντηση, μέσα στο όνειρο, του Κώστα με το Γιώργο, όπου ο διάλογος τους θα οδηγήσει τον Κώστα να αποδεχθεί το θάνατο του φίλου του και να είναι έτοιμος για την δύσκολη επόμενη μέρα.

Στη συνέχεια, την αποχώρηση του Γιώργου από το όνειρο, θα αντικαταστήσουν οι «φωνές», φωνές τους χτες, εσωτερικές φωνές επιγνώσεων και επιπέδων της συνείδησης, όπως η φωνή του αυτονόητου, η φωνή του συναισθήματος, η φωνή των γηρατειών, η φωνή της ειρωνείας… δηλαδή άλλος ένας εσωτερικός διάλογος που μετά το θρήνο του προηγούμενου μέρους θα οδηγήσει τον Κώστα στην απαρχή της επανασύνδεσης με τη ζωή και στο μυθιστορηματικό τελείωμα, όπου κυριαρχεί ο έρωτας ως αντίβαρο και η καταξίωση της ζωής μέσα από αυτόν. Αυτό θα μπορούσε να είναι το αισιόδοξο τέλος που επιζητά ο καθένας σε ένα δύσκολο ή «βαρύ», για τα μέτρα του μέσου αναγνώστη, κείμενο. Όμως εδώ είναι που η μυθιστορηματική γραφή και εξιστόρηση, αναμιγνύεται έξυπνα με έναν ακόμα ιδιότυπο τελευταίο διάλογο του Κώστα με το Γιώργο. Δείχνει σαν ένα είδος ισορροπίας, αυτής της ελπιδοφόρας ολοκλήρωσης, με τη μνήμη θανάτου που κινδυνεύει να ανατραπεί ή να χαθεί η βαρύτητά της, αν η κατάληξη μείνει μονάχα στον έρωτα και στη ζωή. Και συμφωνώ απόλυτα με αυτή την ευφυή και καλά ζυγισμένη επιλογή του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου για το τέλος, που φανερώνει πόσο ο ίδιος έχει βασανιστεί και έχει επεξεργαστεί συναισθηματικά και νοητικά τις αλήθειες για τις οποίες γράφει. Μemento mori άλλωστε η ουσία του πονήματος, ουσία πάνω από όλα ανθρωποκεντρική, διαχρονική και κυρίως αληθινή.
Πολλά συγχαρητήρια λοιπόν στον Τάσο Αγγελίδη Γκέντζο και καλή συνέχεια του εύχομαι από καρδιάς σε ό,τι επόμενο μας επιφυλάσσει. Συγχαρητήρια επίσης αξίζουν και στις Εκδόσεις Φυλάτος που έδωσαν βήμα σε ένα τόσο ξεχωριστό και δύσκολο συγγραφικό εγχείρημα.

 

Το ηλεκτρονικό περιοδικό “Ελληνίδες” παρουσιάζουν το βιβλίο “Θάνατος ενός τραπεζίτη”

Κριτική και παρουσίαση του βιβλίου «Θάνατος ενός Τραπεζίτη» από τη Φιλόλογο-Σκηνοθέτρια Αναστασία Αναστασούδη.

«Ας μην περιοριστούμε στην ελπίδα και την προσμονή! Ας αγωνιστούμε για τη δημιουργία μιας καλύτερης ημέρας! Αυτό πιστεύω πως είναι το κεντρικό μήνυμα του «Τραπεζίτη»που μας προτείνει αφύπνιση, συμμετοχή, αλληλεγγύη και αισιοδοξία σαν μόνη λύση και αντίδοτο στην κρίση!»

Snap 2014-09-23 at 22.04.03Για να διαβάσετε όλη τη βιβλιοπαρουσίαση, αρκεί να ξεφυλλίσετε το γεμάτο ενδιαφέροντα άρθρα του περιοδικού «Ελληνίδες» και να σταματήσετε στις σελίδες 30-31

Snap 2014-09-23 at 22.28.45

κάνε κλικ και μην ξεχνάς σελ.30

 

 

Η eGriechen Zeitung παρουσίασε το βιβλίο “Θάνατος ενός Τραπεζίτη”

10154142_526780184099405_4863270034847224752_n«Θάνατος ενός Τραπεζίτη» ή «Το Θεατρικό της Κρίσης»

Η έμπνευση του συγγραφέα Fabian Scheidler μας ταξιδεύει σε μια φανταστική χώρα του ευρωπαϊκού νότου, όπου οι άνθρωποι βιώνουν το κούρεμα του μισθού, της σύνταξης και της αξιοπρέπειάς τους, ενώ τα δημόσια αγαθά ιδιωτικοποιούνται με διαδικασίες εξπρές και η Δημοκρατία τίθεται σε διαθεσιμότητα. Μήπως, τελικά, η χώρα δεν είναι ολότελα φανταστική…;

Πρόκειται, πάντως, για αμιγώς θεατρικό έργο, το οποίο δεν έχει ανάγκη από μουσική επένδυση ή υποστήριξη, αφού ο λόγος και ο ρυθμός του υποστηρίζουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την πλοκή, τη δράση του και τους στόχους του δημιουργού του, και το οποίο είναι αυτονόητο πως, ανεξάρτητα από την θεατρικότητά του, ενδείκνυται σαν λογοτεχνικό ανάγνωσμα.

Διαβάστε ολοκληρωμένη τη βιβλιοπαρουσίαση στην διαδικτυακή εφημερίδα eGriechen Zeitung κάνοντας κλικ εδώ

Το βιβλίο διατίθεται σε ηλεκτρονική και έντυπη μορφή εδώ

Το kidsgo.com.cy για τον “Αληθινό Δάσκαλο” βιβλιοπαρουσίαση

AnnaPappa_GoodTeacher_icon8kidsgo.com.cy 

Η Νανά Χρυσοστόμου Μιχαηλίδου, διαχειρίστρια του KidsGo, παρουσίασε εκτενώς και έδωσε στους αναγνώστες της μία εξαιρετικά  ευκρινή εικόνα του βιβλίου. Έπιασε με επιτυχία το σφυγμό του βιβλίου και παρέθεσε όλα όσα το βιβλίο προσπαθεί να αναδείξει.

Τελείωσε την παρουσίαση γράφοντας: «Πρόκειται για ένα αξιόλογο και εξαιρετικό βιβλίο γραμμένο με μεράκι και αγάπη. Συστήνεται ανεπιφύλακτα σε κάθε εκπαιδευτικό που νοιάζεται τα παιδιά και αγαπά το επάγγελμα του. Σίγουρα είναι ένα πολύτιμο εργαλείο για κάθε δάσκαλο, για κάθε αληθινό δάσκαλο!»

Για να διαβάσετε όλη τη βιβλιοπαρουσίαση κάντε κλικ εδώ

“Το νέο νηπιαγωγείο που ονειρεύομαι” και η Ζήση Ανθή για “Τα μαθητευόμενα καλικαντζαράκια”

κάνε κλικ για να διαβάσεις την παρουσίαση της Ανθής

κάνε κλικ για να διαβάσεις την παρουσίαση της Ανθής

To kidsgo.com.cy έγραψε για “Τα μαθητευόμενα καλικαντζαράκια”

 

mathkalsitr3

Το kidsgo.com.cy έγραψε για «Τα μαθητευόμενα καλικαντζαράκια» στη Βιβλιοπαρουσίασή τους:

«Στο σχολείο των μικρών καλικαντζάρων

το κουδούνι τους χτυπάει άρον άρον!

Η δασκάλα τούς μαθαίνει πολλές ζαβολιές,

κολπάκια αστεία, μυστικά και σκανδαλιές

για να κάνουν στους ανθρώπους που δουν

όταν στη γη επάνω ανεβούν!

Όμως τα άτακτα, μικρά καλικαντζαράκια

την ώρα του μαθήματος κάνουν παιχνιδάκια!

Δε δίνουν καμία προσοχή στο μάθημά τους,

αλλά τώρα είναι ώρα για τη σκανδαλιά τους…

Θα θυμηθούν άραγε τι είπε η κυρία;

Είσαστε έτοιμοι; Πάμε! Ένα, δύο, τρία!

Κάπως έτσι ξεκινάει το υπέροχο παραμύθι «Τα Μαθητευόμενα Καλικαντζαράκια» της Χριστίνας Κανάρια που αποτελεί πρόταση των Εκδόσεων Φυλάτος για τα Χριστούγεννα. Κυκλοφορεί και στα αγγλικά “The Apprentice Elves”.

Πρόκειται για μία σκανδαλιάρικη, ευχάριστη, χαρούμενη ιστοριούλα των ημερών με πρωταγωνιστές τα μαθητευόμενα καλικαντζαράκια και την δασκάλα τους κυρία Καλικαντζαρίνα. Τα καλικαντζαράκια μας όμως είναι λίγο ανατρεπτικά, θα σας ξαφνιάσει η συμπεριφορά τους!

Θα το χαρακτηρίζαμε ως ένα έντεχνο παραμύθι με συναρπαστική ομοιοκαταληξία κάνοντας την αφήγηση του παιχνιδιάρικη και πολύ πολύ αρεστή σε μικρούς και μεγάλους!!! Ένα έντεχνο παραμύθι με φοβερή εικονογράφηση από τον Χαράλαμπο Μαυράκη!

Μάλιστα η θεατρολόγος Βασιλική Παπαντώνη προτείνει στο τέλος του παραμυθιού πώς μπορείτε μαζί με το παιδί σας να δώσετε ζωή στους ήρωες του παραμυθιού και να περάσετε μαζί τους αξέχαστες στιγμές!!!»

 

Αέναοι Συνοδοιπόροι"

“ ΑΕΝΑΟΙ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ”Πέτρος Μπράιλας- Βιβλιοπαρουσίαση από “Ποίηση και Λογοτεχνία”

Snap 2013-12-15 at 19.42.33Βιβλιοπαρουσίαση από το ιστολόγιο «Ποίηση και Λογοτεχνία»

Πρόσφατα διάβασα το βιβλίο του Πέτρου Μπράιλα “Αέναοι συνοδοιπόροι” από τις εκδόσεις ΦΥΛΑΤΟΣ
και εντυπωσιαμένη από το συγγραφικό ταλέντο του συγγραφέος, από την επιμέλεια του βιβλίου και από τη θεματική που διαπραγματεύεται θα ήθελα να προσφέρω στους αναγνώστες του «Ποίηση και Λογοτεχνία » μία σύντομη παρουσίαση του βιβλίου και να παραθέσω πρόσθετες πληροφορίες για τον συγγραφέα και τις εκδόσεις ΦΥΛΑΤΟΣ για περαιτέρω έρευνα από τους αναγνώστες μας!
Ας παραθέσω λοιπόν τις εντυπώσεις μου και τα αισθήματά μου όπως μου γεννήθηκαν από τη διπλή ανάγνωση του βιβλίου.

το θέμα
Δύο άνθρωποι με απλές καθημερινές ζωές, ο Αλέξανδρος και η Σοφία παρότι ζουν σε διαφορετικές πόλεις γνωρίζονται μέσα από το διαδίκτυο όπου διατηρούν μια πολύωρη καθημερινή επικοινωνία προκειμένου να ξεφύγουν από τη ρουτίνα, τη μονότονη γεμάτη υποχρεώσεις ζωή τους και την απίστευτη πλήξη και μοναξιά που τόσα χρόνια υφίστανται και οι δύο μέσα από τη ζωή που έχουν επιλέξει.
Ερωτευμένοι και οι δύο έχοντας να αντιμετωπίσουν τα πρέπει τους, τον ίδιο τους τον εαυτό που είναι χωρισμένος σε δύο στρατόπεδα, στο θέλω και το πρέπει, στο τολμώ και το αμύνομαι, και μη μπορώντας εν τέλη να τιθασεύσουν την ανάγκη τους για ουσιαστική επικοινωνία και αμφίδρομη κατανόηση, επιλέγουν να ζήσουν έστω και για λίγο την ελευθερία που η καθημερινότητα και η επίφοβη κοινωνία στον καθένα αρνείται!
Δημιουργείται έτσι λοιπόν μία σχέση εξάρτησης των δύο προσώπων, μια σχέση που ίσως θα μπορούσαμε να ομοιάσουμε με τη σχέση του ατόμου με ουσίες όπως το αλκοόλ,το κάπνισμα και όπως και ο ίδιος ο συγγραφέας με νύξη του πάνω στο θέμα εννοεί, τη σχέσης του ατόμου με το διαδίκτυο !
Σε καταστάσεις απόλυτης μοναξιάς και διαμάχης με τον εαυτόν μας, τα τέλματα στα οποία ο σύγχρονος άνθρωπος οδηγείται και ιδίως η νέα γενιά μας οδηγούν πολλές φορές σε κατάχρηση του χρόνου μας στο διαδίκτυο και σε άλλα μέσα απρόσωπης και ανοίκειας επικοινωνίας , σε σχέσεις χωρίς υπόσταση !
Παρόλα αυτά οι ήρωες του βιβλίου καταφέρνουν να λάβουν υπόσταση και να αποκτήσουν μια πιο άμεση επικοινωνία η οποία θα είναι και για τους δύο μία αναγκαία «συνεύρεση».
Τι γίνεται όμως όταν η λογική επικρατήσει του συναισθήματος και ο θάνατος επικρατήσει της ίδιας της ζωής!
Το καταπληκτικό φυσικά όπως ο καθένας αναγνώστης μπορεί να διαβάσει είναι το πόσο περίτεχνα ο συγγραφέας διαχειρίζεται ένα θέμα απλό,και πόσο εξίσου περίτεχνα βάζει μέσα στο κυρίως θέμα του και άλλα πολλά θέματα που είναι εξίσου επίκαιρα και ανταποκρίνονται στους προβληματισμούς καθενός από εμάς.

Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό συνεχώς στριφογύριζε στο μυαλό μου ο στίχος του ποιητή Πάμπλο Νερούδα «αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας»
και συμπληρώνω εγώ πως αυτήν την συνήθεια που σκοτώνει το δημιουργικό ανθρώπινο κύτταρο πλέκει ο συγγραφέας στο βιβλίο αυτό!

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

Διαβάζοντάς το συνάντησα πλήθος προβληματισμών,
από τον απλό σχολιασμό του κοινωνικού περίγυρου και τη γνώμη των άλλων που γίνονται πανεύκολα κριτές στις ζωές των άλλων σε μια φρούδα ελπίδας να ξορκίσουν την δική τους πλήξη ,
σε πιο σύνθετα θέματα όπως είναι η σημασία της ουσιαστικής επικοινωνίας, το θέμα του έρωτα, της αγάπης, της εξάρτησης, της οικογένειας και της φιλίας επίσης!

ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ

Οι περιγραφές είναι απολαυστικότατες σε πολλά σημεία να περιέχουν το στοιχείο του μαγικού, όταν οι ήρωες δίνουν στον εαυτό τους μέσω του ονείρου και των ψυχολογικών συμβολισμών του, τις λύσεις που στη πραγματικότητα περιπλέκονται με το συνειδητό .
Ο έρωτας έτσι εκλαμβάνεται ως κάτι ασυνείδητο και μαγικό που κάνει τον άνθρωπο να αιωρείται μεταξύ πραγματικότης και φαντασίας!
Οι περιγραφές της φύσης ταιριάζουν απόλυτα με τη συναισθηματική ένταση ή χαλάρωση των ηρώων, καθώς σε κάθε εναλλαγή της συναισθηματικής τους κατάστασης αλλάζει και η φυσική του περιβάλλοντος κατάσταση.
Η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη έχουν συνδεθεί με δύο σημαντικά αλλά συναισθηματικά αντίθετα γεγονότα !
Τέλος σημαντικός είναι ο εσωτερικός μονόλογος ως τεχνική που σε πολλά σημεία δίνεται και με τη μορφή διαλόγου σα να συνομιλούν δυο διαφορετικοί άνθρωποι στηρίζοντας ο καθένας και από μία διαφορετική άποψη που οδηγεί τον εκάστοτε ήρωα σε δίλημμα !

Διάσπαρτα σε κάποια σημεία σκόπιμα από τον παντογνώστη συγγραφέα έχουν δοθεί στον αναγνώστη προοικονομίες όπως στην αρχαία ελληνική ραψωδία και στα έπη που εξυπηρετούν τη πλοκή και τη πιο αίσια έκβαση της υπόθεσης !
Αξίζει να σημειώσω πως αυτό το βιβλίο αν και δεν επιλέγω εύκολα να διαβάσω κάποιο μυθιστόρημα ή κάποιο γενικά εκτεταμένο κείμενο αποτέλεσε την εξαίρεση καθώς με μεγάλο ενδιαφέρον το διάβασα δύο φορές μέσα σε δύο απογεύματα !

Θα ήθελα να δω και άλλα έργα του Πέτρου Μπράιλα!
Καλή συνέχεια στο έργο του!

Το βιβλίο πωλείται ως έντυπο από: BookDepository με €11.15 ΜΕ ΔΩΡΕΑΝ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΑ και
amazon με 14.69€
ακόμη πωλείται ebook
από: ibookstore με 6.99€