Άρθρα

Ένας «Παρθενώνας» από απαγορευμένα βιβλία στην Γερμανία

parthenon_1-1«Η λογοκρισία είναι ξανά ευρύτατα εφαρμοζόμενη. Το έργο δίνει παράδειγμα στάσης κατά της βίας, της διάκρισης και της μισαλλοδοξίας»
Άνταμ Σίμτσικ διευθυντής της documenta 14 ‘.

Ένα αντίγραφο -πελώριο- του Παρθενώνα, από 100.000 απαγορευμένα βιβλία, στην Friedrichsplatz του Κάσελ, στην Γερμανία. Στις 22 Οκτωβρίου 2016 έγινε  στην πλατεία η αναγγελθείσα τελετή θεμελίωσής του.Πρόκειται για αναβίωση του έργου «Ο Παρθενώνας των Βιβλίων» της Αργεντινής καλλιτέχνιδος Μάρτα Μινουχίν, η οποία το κατασκεύασε το 1983 στο Μπουένος Άιρες μετά την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος.

antigrafo-tou-parthenona-apo-100000-apagoreumena-bibliaΗ εγκατάσταση περιλαμβάνει βιβλία τα οποία παρέμειναν λογοκριμένα σε διάφορες περιοχές, καθώς και βιβλία που προσφάτως επανεκδόθηκαν μετά την απαγόρευσή τους στο παρελθόν.

Επιλέχθηκε η Friedrichsplatz, επειδή ήταν πλατεία στην οποία έγινε καύση βιβλίων από τους Ναζί, το 1933, και επειδή είναι πλησίον του Fridericianum, της μεγάλης βιβλιοθήκης και μουσείου που οικοδομήθηκε το 1799 (κατά τη διάρκεια βομβαρδισμού, το 1941, από την αεροπορία των Συμμάχων, καταστράφηκαν 350.000 βιβλία εκεί).

Η eGriechen Zeitung παρουσίασε το βιβλίο “Θάνατος ενός Τραπεζίτη”

10154142_526780184099405_4863270034847224752_n«Θάνατος ενός Τραπεζίτη» ή «Το Θεατρικό της Κρίσης»

Η έμπνευση του συγγραφέα Fabian Scheidler μας ταξιδεύει σε μια φανταστική χώρα του ευρωπαϊκού νότου, όπου οι άνθρωποι βιώνουν το κούρεμα του μισθού, της σύνταξης και της αξιοπρέπειάς τους, ενώ τα δημόσια αγαθά ιδιωτικοποιούνται με διαδικασίες εξπρές και η Δημοκρατία τίθεται σε διαθεσιμότητα. Μήπως, τελικά, η χώρα δεν είναι ολότελα φανταστική…;

Πρόκειται, πάντως, για αμιγώς θεατρικό έργο, το οποίο δεν έχει ανάγκη από μουσική επένδυση ή υποστήριξη, αφού ο λόγος και ο ρυθμός του υποστηρίζουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την πλοκή, τη δράση του και τους στόχους του δημιουργού του, και το οποίο είναι αυτονόητο πως, ανεξάρτητα από την θεατρικότητά του, ενδείκνυται σαν λογοτεχνικό ανάγνωσμα.

Διαβάστε ολοκληρωμένη τη βιβλιοπαρουσίαση στην διαδικτυακή εφημερίδα eGriechen Zeitung κάνοντας κλικ εδώ

Το βιβλίο διατίθεται σε ηλεκτρονική και έντυπη μορφή εδώ

Χωρίς ετικέτα…

Ουάσιγκτον, L’Enfant Plaza, σταθμός μετρό, ημέρα Παρασκευή, ώρα 7:51. Ένας άνδρας με τζιν παντελόνι, φανελάκι και μπουφάν κατεβαίνει από το μετρό και κατευθύνεται προς τον τοίχο που βρίσκεται κοντά στην έξοδο. Ακουμπάει κάτω τη θήκη βιολιού που κρατάει και χωρίς βιασύνη την ανοίγει. Βγάζει το βιολί και αρχίζει να παίζει. Για 43 λεπτά παίζει έξι από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της κλασικής μουσικής. Όσο διαρκεί το παίξιμό του, 1097 άνθρωποι θα περάσουν από μπροστά του, που θα απαθανατιστούν από τις κάμερες ασφαλείας του μετρό. Άλλοι βιαστικοί, άλλοι αδιάφοροι, κανείς δεν θα δώσει ιδιαίτερη σημασία στον βιολιστή. Μερικοί μόνο θα κοντοσταθούν για λίγα δευτερόλεπτα, λίγοι θα αφήσουν κάποιο φιλοδώρημα, ένα μόνο παιδάκι ηλικίας τριών ετών θα σταματήσει για να ακούσει. Η μητέρα του θα το τραβήξει να προχωρήσουν, αυτό θέλει να ακούσει, μα η επιμονή της μάνας είναι μεγάλη. Το τραβάει από το χέρι και καθώς απομακρύνονται από τον άγνωστο βιολιστή αυτό όλο και κοιτάει προς τα πίσω.
Σαράντα τρία ολόκληρα λεπτά κρατάει η δωρεάν παράσταση του 39χρονου βιολιστή, μα κανείς δεν έχει δώσει σημασία. Η θήκη του βιολιού ξανανοίγει, το πανάκριβο Stradivarius, αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων, που κατασκευάστηκε από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το 1713, ξαναμπαίνει στο προστατευτικό του καβούκι. Ο Joshua Bell, ο άνθρωπος που επί 43 λεπτά έπαιζε μερικά από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της κλασικής μουσικής, εγκαταλείπει τη «σκηνή». Είναι ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς του πλανήτη, που αμείβεται με 1000 περίπου δολάρια το λεπτό! Ο ίδιος άνθρωπος, δύο ημέρες πριν, είχε παίξει σ’ ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστώνης. Τα εισιτήρια για τις καλύτερες θέσεις είχαν τιμή 1000 δολάρια, ενώ οι κάτω του μετρίου θέσεις 100! Ο κόσμος που βρέθηκε στο χολ της Βοστώνης αποθέωσε τον μεγάλο μουσικό, οι 1097 επιβάτες του μετρό της αμερικανικής πρωτεύουσας πέρασαν από μπροστά του βιαστικοί και αδιάφοροι….
Το πείραμα οργάνωσε η αμερικανική εφημερίδα «The Washington Post» ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό και αισθητικά ωραίο. Το αποτέλεσμα νομίζω δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση. Ό,τι έχει ετικέτα μας ελκύει, ό,τι δεν έχει μας αφήνει παγερά αδιάφορους.

Ωδή στην Ελλάδα που χάνεται… μέσα από τον φακό του Platonα

GreeceEmailer_GridΈχει σημαδέψει με τον φακό του τους πιο ισχυρούς ανθρώπους του πλανήτη και περίπου 130 ηγέτες, τους περισσότερους από οποιονδήποτε άλλον φωτογράφο. Τα πορτρέτα του τού χάρισαν το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό World Press Photo. Είναι ο Platon, ο διεθνώς αναγνωρισμένος φωτογράφος ο οποίος όχι μόνο δεν κρύβει τις ελληνικές του ρίζες, αλλά αποτυπώνει με τη δική του ματιά την Ελλάδα. Πρόσωπα σκαμμένα από τα σημάδια του χρόνου, χέρια που κρατούν με ευλάβεια ένα πολυπαιγμένο μπουζούκι, παιδιά με παραδοσιακές φορεσιές πάνω σε φθαρμένες από τον καιρό καρέκλες, γυναίκες που στο ένα χέρι βαστούν το μπαστούνι τους και στο άλλο ένα εικόνισμα. Αυτή είναι η Ελλάδα για τον 44χρονο Πλάτωνα Αντωνίου (όπως είναι το πλήρες όνομά του), γιο αρχιτέκτονα, συνεργάτη του Δοξιάδη, που όταν ήταν παιδί έζησε στην Αθήνα και περνούσε τα καλοκαίρια του στην Πάρο;

«Έχω δεχτεί κριτική επειδή οι φωτογραφίες μου δεν απεικονίζουν τη σύγχρονη Ελλάδα αλλά δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου. Για μένα η Ελλάδα είναι το όνειρο της παιδικής μου ηλικίας. Αντιπροσωπεύει έναν γήινο και ειλικρινή τρόπο ζωής. Γι’ αυτό και θέλησα να αποτυπώσω με τον φακό μου τον πολιτισμό της που εξαφανίζεται με πολύ γοργό ρυθμό» λέει στο «Νσυν» ο φωτογράφος ο οποίος έχει πλέον την έδρα του στη Νέα Υόρκη και θα παρουσιάσει στην γκαλερί του πολυκαταστήματος Κολέτ στο Παρίσι 15 από τα περίπου 90 καρέ που έχει συγκεντρώσει ύστερα από 25 χρόνια δουλειάς στην Πάρο.

«Ξέρετε, οι άνθρωποι στο πρόσφατο παρελθόν με ευκολία απέρριπταν την πολιτιστική κληρονομιά τους και οι νέοι έλκονταν από τον σύγχρονο διεθνοποιημένο τρόπο ζωής.Λόγω της οικονομικής κρίσης όμως, τώρα όλοι κατανοούν ότι οι νέοι πρέπει να επιστρέψουν στο πνεύμα της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως και το ότι η σύγχρονη ζωή δεν τους δίνει πιθανότατα τις απαντήσεις που αναζητούν. Η συγκεκριμένη δουλειά είναι ένας τρόπος να δείξουμε ότι η Ελλάδα είναι μοναδική και πως το οικονομικό πρόβλημα κινδυνεύει να καταστρέψει την ταυτότητα και το παρελθόν της.Ελπίζω να στείλω ένα μήνυμα στον ελληνικό λαό και να τους πω «δείτε πόσο όμορφος είναι αυτός ο τρόπος ζωής, θυμηθείτε τις αξίες που είχαμε και που δεν πρέπει να ξεχάσουμε. Δεν έχει σημασία αν αποκτούμε ρυτίδες όσο μεγαλώνουμε. Μια κιθάρα δεν πρέπει να είναι καινούργια για να είναι τέλεια. Πρέπει να έχει γρατσουνιές που να δείχνουν ότι ήταν παρούσα σε πολλές υπέροχες βραδιές. Είναι σημάδια μιας καλής ζωής, όπως και τα σημάδια πάνω στα πρόσωπα των ανθρώπων. Όλα αυτά τα έχουμε υποτιμήσει αναζητώντας το υψηλό βιοτικό επίπεδο και καταστρέφοντας εν μέρει έναν μοναδικό πολιτισμό. Στόχος μου είναι να υπενθυμίσω σε όλους πόσο ξεχωριστός είναι ο αυτός ο τρόπος ζωής».

πηγή: ΤΑ ΝΕΑ online

Για όσους γεννήθηκαν μέχρι και το 1985

Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί εδώ και αρκετό καιρό μία επιστολή-αφήγηση για όσους είναι γεννημένοι μέχρι και το 1985.

Όσοι ανήκετε σε αυτές τις ηλικίες ..θα καταλάβετε: «H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε…
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να… μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά..
Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα.
Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάζαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου.
Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντας μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε; Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη.
Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη! Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια!
Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…».
αναδημοσίευση:  www.briefingnews.gr

Αντόρα Σβίτακ: Τι μπορούν να μάθουν οι ενήλικες από τα παιδιά

FlyingDancingFingersΤο παιδί θαύμα η Αντόρα Σβίτακ λέει πως ο κόσμος χρειάζεται «παιδαριώδη» σκέψη: τολμηρές ιδέες, τρελή φαντασία και κυρίως αισιοδοξία. Τα μεγάλα όνειρα των παιδιών αξίζουν μεγάλες προσδοκίες, λέει, ξεκινώντας από την προθυμία των ενηλίκων να μάθουν από τα παιδιά όσο το να θέλουν να τα διδάσκουν. Η κοπέλα αυτή που είναι μόλις 14 ετών, έγινε συγγραφέας όταν ήταν 5 ετών.

Η νεολαία του Αρμαγεδδώνα

γράφει ο Δημήτρης Δρογίδης

Surise through broken glassΤα τελευταία γεγονότα που συμβαίνουν έχουν πρωταγωνιστές νεολαίους που επιχειρούν να παίξουν το ρόλο του τιμωρού της κοινωνίας. Αυτό πρέπει να μας προβληματίσει και να δούμε πως προέκυψε το φαινόμενο του «αυτόκλητου τιμωρού».
Σίγουρα οι κοινωνίες που ανέκυψαν στη μεταπολεμική περίοδο, δεν είχαν μόνο υποστηρικτές, είχαν και έμμονους αμφισβητίες. Όμως η καθεστηκυία τάξη δεν κατάφερε ποτέ να δώσει πειστικές απαντήσεις για τις προσεγγίσεις της. Αυτό φαίνεται από τις συγκρούσεις, τις απεργίες, τις δολιοφθορές, τις τρομοκρατικές ενέργειες που έλαβαν χώρα σε πολλές περιπτώσεις.
Το πολιτικό κοινωνικό και ιδεολογικό κατεστημένο είχε πάντα το δικό του περιθώριο, όπου μάζευε ένα ιδεολογικό προλεταριάτο, που αρνούνταν (δίκαια ή άδικα δεν έχει σημασία) το διάλογο μέσα στα πλαίσια του συστήματος, ή κι αν έμπαινε σε μια συστημική λογική σύντομα πάλι την εγκατέλειπε.
Παρόλαυτα  υπήρχε κι ανέπτυσσε μια παράλληλη δράση επί εδάφους που είναι ανάμεσα στη νομιμότητα και την παρανομία. Πολλές φορές το ίδιο το πολιτικό σύστημα χρησιμοποιούσε, για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά, τα ίδια τα άτομα για να στηρίξει κάποιες επιλογές ή να αποπροσανατολίσει τον κόσμο από διάφορες αποφάσεις. Αυτές οι σιωπηρές συμβάσεις ήταν – και παραμένουν – μέσα στα πλαίσια της πολυμορφίας της κοινωνίας. Βέβαια, ακόμη και οι πιο καλόπιστοι υποστηρικτές του κοινωνικού συστήματος, δε μπορούν να παραβλέψουν την κρίση της οικονομίας, τα ελλείμματα του  πολιτισμού και την χρόνια  ανεπάρκεια της ίδιας της κοινωνίας.
Αφού η ελλειμματική κοινωνία έδινε αιτία ύπαρξης στους αρνητές το κοινωνικού μοντέλου ανάπτυξης, μην καλύπτοντας το κοινωνικό κενό, προβάλλοντας ένα λογιστικό πλαίσιο και αναδεικνύοντας αποκλειστικά το αδηφάγο ανταγωνιστικό προφίλ, έδωσε την αφορμή για πολλαπλές δυναμικές / ηχηρές αντιδράσεις. Οι θιασώτες αυτών των ενεργειών ζούσαν μέσα στα ίδια πλαίσια (ανάμεσα στη νομιμότητα και την παρανομία / το εφικτό και το επιθυμητό) και μέσα στις ίδιες λογικές μεγάλωσαν έκαναν οικογένειες και πέρασαν απόψεις και ιδανικά στην επόμενη γενιά.
Την ίδια στιγμή η ίδια η πραγματικότητα έδωσε τόσα πολλά αρνητικά στοιχεία που δημιούργησε, εκ των πραγμάτων, τους δικούς της αρνητές. Ο αντίπαλος  κυοφορήθηκε από τα ίδια τα  κοινωνικά συμβάντα, αφού οι κοινωνικές ισορροπίες είναι τόσο διαταραγμένες, ώστε ο κόσμος τις βιώνει ως ένα κακό reality show. Μέσα σ΄αυτά τα πλαίσια ένα σύνολο νέων ανθρώπων οδηγήθηκε στα άκρα και πέρασε σε πράξεις βίας, τρομοκρατίας, ανομίας, πιστεύοντας πως τους ανήκει ο ρόλος του τιμητή και του νέου Ρομπέν των Δασών. Ακόμη, βλέποντας τον κόσμο αποστασιοποιημένα, θεωρούν  τον υπόλοιπο κόσμο «συνένοχο στη σιωπή» και λειτουργούν μέσα από τη λογική του αντάρτικου πόλης.
Στην πραγματικότητα, αυτή η λογική δεν εξυπηρετεί κανέναν, αλλά πληγώνει τα όποια στοιχεία δημοκρατίας, ελευθερίας κι ανεξαρτησίας υπάρχουν ακόμη στην κοινωνία, αφού πολλά δικαιώματα και πολλές επιλογές συνθλίβονται μέσα στην ίδια την κοινωνική και οικονομική κρίση. Όμως η νεολαία του Αρμαγεδδώνα πήρε την απόφαση και συγκρούεται ανοιχτά με την κοινωνία. Σε τελική ανάλυση, δεν ξέρουμε αν συγκρούεται μετωπικά με το πολιτικό σύστημα, που κανείς δεν αξίζει να το υπερασπιστεί για το αξιακό του περιεχόμενο, όμως  ο αγώνας είναι μάταιος καθώς το θύμα είναι ,τελικά, η ίδια η κοινωνία.

Έργα του Δημήτρη Δρογίδη: «Η πολιτικά στα πυρά της Τρομοκρατίας» ,  «Τα παιδιά της Ατλαντίδας – παιδική και εφηβική παραβατικότητα-« από τις Εκδόσεις Φυλάτος

Πολίτης ή Υπήκοος;

leading-peopleΗ ενοποίηση των εθνικών πολιτισμών μέσα σε μια παγκοσμιοποιημένη λογική γίνεται με κριτήριο την οικονομική αντίληψη και την χρησιμότητα σε επίπεδο συναλλαγών και όχι την ανάγκη μιας πλουραλιστικής πολυπολιτισμικής παρουσίας όλων των πολιτών. Ακόμη και ο ρόλος του «Πολίτη» έρχεται να υποστεί τη μεταλλαγμένη παρέμβαση της εξουσίας. Δε μιλάμε για έναν πολίτη εθνικό που διατηρεί όλα τα χαρακτηριστικά του τόπου που γεννήθηκε και μεγάλωσε, με τα ιδιαίτερα στοιχεία της περιοχής του και της δικής του παράδοσης, αλλά για έναν πολίτη που θα κληθεί να εσωτερικεύσει, με τον καλύτερο τρόπο, ό,τι του δώσουν και θα τα κάνει πράξη με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία. Η ταυτότητα του Παγκόσμιου – Υπηκόου στηρίζεται σε ένα νούμερο και το όνομά του θα έχει δευτερεύουσα σημασία.
Υπάρχει μια βασική διαφορά ανάμεσα στον «πολίτη» και στον «υπήκοο». Ο πρώτος έχει δικαιώματα απαραβίαστα και είναι μέρος της κοινωνικής διαδικασίας. Ο δεύτερος έχει υποχρεώσεις και είναι κάτω από την εξουσία του συστήματος μέσα στο οποίο ζει.
Η πραγματικότητα όμως επιφυλάσσει και μια μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στον Πολίτη και τον Υπήκοο. Ο πρώτος είναι ελεύθερος να διαμορφώσει γνώμη και να εκφράσει άποψη, ο δεύτερος είναι υποχρεωμένος να προσαρμόσει τη συμπεριφορά του σε ένα κοινωνικό μοντέλο.
Ακόμη ένα στοιχείο που δείχνει τη διαφορά ανάμεσα στον «πολίτη» και τον «υπήκοο» είναι η παιδεία.
Ο Πολίτης μορφώνεται για να αποκτήσει μια σφαιρική αντίληψη του περιβάλλοντος (κοινωνικού & φυσικού), ώστε να μπορέσει ελεύθερα και αβίαστα να κάνει τις επιλογές του μέσα στην κοινωνία.
Η έννοια της μόρφωσης είναι πέρα και πάνω από την εκπαίδευση και αφορά την αξιολόγηση και την αξιοποίηση των πληροφοριών, κάτι που οδηγεί στη γνώση. Μια τέτοια προοπτική δημιουργεί μια αμφίδρομη σχέση του Πολίτη με την Κοινωνία
ΠΟΛΙΤΗΣ                          ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Αντίθετα, ο Υπήκοος εκπαιδεύεται – ειδικεύεται για να κάνει κάτι σωστά πειθαρχώντας στο κοινωνικό σύστημα. Η γνώση του «ειδικού» περιορίζεται στον τομέα της εκπαίδευσής του. Η κρίση του είναι επιλεκτική και υποτάσσεται στις απαιτήσεις της ηγεσίας. Σε κάθε διαφορετική περίπτωση, ο υπήκοος είναι ανεύθυνος και αποτελεί ένα εξάρτημα ενός μηχανισμού, που εύκολα μπορεί να αντικατασταθεί.
Η έννοια της εκπαίδευσης – ειδίκευσης βασίζεται στην πιστή αναπαραγωγή ενός κοινωνικού μοντέλου και μιας κυρίαρχης φιλοσοφίας. Στην εκπαίδευση υπάρχει το σύστημα των πολλαπλών απαντήσεων, όπου όλες οι πιθανότητες είναι προβλέψιμες και αυστηρά ελεγχόμενες. Μια τέτοια σχέση ανάμεσα στον Υπήκοο και το Σύστημα είναι μονοσήμαντη.
ΣΥΣΤΗΜΑ                           ΥΠΗΚΟΟΣ
Η διαφορά ανάμεσα στους δύο τύπους (Πολίτης & Υπήκοος) είναι φανερή. Ο πρώτος παράγει πρότυπα, ο δεύτερος αναπαράγει μοντέλα.Θα σταθούμε σε ένα ενδιαφέρον σχήμα:
ΠΟΛΙΤΗΣ                           ΠΑΡΑΓΩΓΗ
ΥΠΗΚΟΟΣ                          ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ
Αν εξετάσουμε προσεχτικά τη σχέση των παραπάνω δεδομένων μπορούμε – απόλυτα – να καταλάβουμε τη θεμελιώδη διαφορά στους δύο χαρακτήρες και να καταλήξουμε γιατί ο ένας είναι δημιουργός και ο άλλος όχι. Ο τρόπος που κινείται και συμπεριφέρεται ο κάθε τύπος στοχεύει σε διαφορετικό «ιδανικό».Ο Πολίτης δεν απορρίπτει την επαφή σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά αναζητά την οικουμενικότητα που τη βλέπει σαν μια ευκαιρία για επικοινωνία και βελτίωση της κοινωνίας. Ο Υπήκοος θέλει την παγκοσμιοποίηση για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του μέσα σε συγκεκριμένες επιλογές και αντίστοιχους προστατευτικούς περιορισμούς. Η μια και μοναδική αντίληψη τον εξυπηρετεί και με όλους τους δρόμους οδηγείται στο ίδιο αποτέλεσμα, χωρίς διλήμματα και άλλες πολιτιστικές, οικονομικές, θρησκευτικές, γεωπολιτικές διαφορές.

Από το βιβλίο του Δ. Δρογίδη  «Η πολιτική στα πυρά της Τρομοκρατίας» από τις Εκδόσεις Φυλάτος