Άρθρα

Για μια ανεξάρτητη και ανθρώπινη δικαιοσύνη_print
Εξώφυλλο βιβλίου με τίτλο Fruste

parthenon_1-1«Η λογοκρισία είναι ξανά ευρύτατα εφαρμοζόμενη. Το έργο δίνει παράδειγμα στάσης κατά της βίας, της διάκρισης και της μισαλλοδοξίας»
Άνταμ Σίμτσικ διευθυντής της documenta 14 ‘.

Ένα αντίγραφο -πελώριο- του Παρθενώνα, από 100.000 απαγορευμένα βιβλία, στην Friedrichsplatz του Κάσελ, στην Γερμανία. Στις 22 Οκτωβρίου 2016 έγινε  στην πλατεία η αναγγελθείσα τελετή θεμελίωσής του.Πρόκειται για αναβίωση του έργου «Ο Παρθενώνας των Βιβλίων» της Αργεντινής καλλιτέχνιδος Μάρτα Μινουχίν, η οποία το κατασκεύασε το 1983 στο Μπουένος Άιρες μετά την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος.

antigrafo-tou-parthenona-apo-100000-apagoreumena-bibliaΗ εγκατάσταση περιλαμβάνει βιβλία τα οποία παρέμειναν λογοκριμένα σε διάφορες περιοχές, καθώς και βιβλία που προσφάτως επανεκδόθηκαν μετά την απαγόρευσή τους στο παρελθόν.

Επιλέχθηκε η Friedrichsplatz, επειδή ήταν πλατεία στην οποία έγινε καύση βιβλίων από τους Ναζί, το 1933, και επειδή είναι πλησίον του Fridericianum, της μεγάλης βιβλιοθήκης και μουσείου που οικοδομήθηκε το 1799 (κατά τη διάρκεια βομβαρδισμού, το 1941, από την αεροπορία των Συμμάχων, καταστράφηκαν 350.000 βιβλία εκεί).

10154142_526780184099405_4863270034847224752_n«Θάνατος ενός Τραπεζίτη» ή «Το Θεατρικό της Κρίσης»

Η έμπνευση του συγγραφέα Fabian Scheidler μας ταξιδεύει σε μια φανταστική χώρα του ευρωπαϊκού νότου, όπου οι άνθρωποι βιώνουν το κούρεμα του μισθού, της σύνταξης και της αξιοπρέπειάς τους, ενώ τα δημόσια αγαθά ιδιωτικοποιούνται με διαδικασίες εξπρές και η Δημοκρατία τίθεται σε διαθεσιμότητα. Μήπως, τελικά, η χώρα δεν είναι ολότελα φανταστική…;

Πρόκειται, πάντως, για αμιγώς θεατρικό έργο, το οποίο δεν έχει ανάγκη από μουσική επένδυση ή υποστήριξη, αφού ο λόγος και ο ρυθμός του υποστηρίζουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την πλοκή, τη δράση του και τους στόχους του δημιουργού του, και το οποίο είναι αυτονόητο πως, ανεξάρτητα από την θεατρικότητά του, ενδείκνυται σαν λογοτεχνικό ανάγνωσμα.

Διαβάστε ολοκληρωμένη τη βιβλιοπαρουσίαση στην διαδικτυακή εφημερίδα eGriechen Zeitung κάνοντας κλικ εδώ

Το βιβλίο διατίθεται σε ηλεκτρονική και έντυπη μορφή εδώ

Ουάσιγκτον, L’Enfant Plaza, σταθμός μετρό, ημέρα Παρασκευή, ώρα 7:51. Ένας άνδρας με τζιν παντελόνι, φανελάκι και μπουφάν κατεβαίνει από το μετρό και κατευθύνεται προς τον τοίχο που βρίσκεται κοντά στην έξοδο. Ακουμπάει κάτω τη θήκη βιολιού που κρατάει και χωρίς βιασύνη την ανοίγει. Βγάζει το βιολί και αρχίζει να παίζει. Για 43 λεπτά παίζει έξι από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της κλασικής μουσικής. Όσο διαρκεί το παίξιμό του, 1097 άνθρωποι θα περάσουν από μπροστά του, που θα απαθανατιστούν από τις κάμερες ασφαλείας του μετρό. Άλλοι βιαστικοί, άλλοι αδιάφοροι, κανείς δεν θα δώσει ιδιαίτερη σημασία στον βιολιστή. Μερικοί μόνο θα κοντοσταθούν για λίγα δευτερόλεπτα, λίγοι θα αφήσουν κάποιο φιλοδώρημα, ένα μόνο παιδάκι ηλικίας τριών ετών θα σταματήσει για να ακούσει. Η μητέρα του θα το τραβήξει να προχωρήσουν, αυτό θέλει να ακούσει, μα η επιμονή της μάνας είναι μεγάλη. Το τραβάει από το χέρι και καθώς απομακρύνονται από τον άγνωστο βιολιστή αυτό όλο και κοιτάει προς τα πίσω.
Σαράντα τρία ολόκληρα λεπτά κρατάει η δωρεάν παράσταση του 39χρονου βιολιστή, μα κανείς δεν έχει δώσει σημασία. Η θήκη του βιολιού ξανανοίγει, το πανάκριβο Stradivarius, αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων, που κατασκευάστηκε από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το 1713, ξαναμπαίνει στο προστατευτικό του καβούκι. Ο Joshua Bell, ο άνθρωπος που επί 43 λεπτά έπαιζε μερικά από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της κλασικής μουσικής, εγκαταλείπει τη «σκηνή». Είναι ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς του πλανήτη, που αμείβεται με 1000 περίπου δολάρια το λεπτό! Ο ίδιος άνθρωπος, δύο ημέρες πριν, είχε παίξει σ’ ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστώνης. Τα εισιτήρια για τις καλύτερες θέσεις είχαν τιμή 1000 δολάρια, ενώ οι κάτω του μετρίου θέσεις 100! Ο κόσμος που βρέθηκε στο χολ της Βοστώνης αποθέωσε τον μεγάλο μουσικό, οι 1097 επιβάτες του μετρό της αμερικανικής πρωτεύουσας πέρασαν από μπροστά του βιαστικοί και αδιάφοροι….
Το πείραμα οργάνωσε η αμερικανική εφημερίδα «The Washington Post» ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό και αισθητικά ωραίο. Το αποτέλεσμα νομίζω δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση. Ό,τι έχει ετικέτα μας ελκύει, ό,τι δεν έχει μας αφήνει παγερά αδιάφορους.

GreeceEmailer_GridΈχει σημαδέψει με τον φακό του τους πιο ισχυρούς ανθρώπους του πλανήτη και περίπου 130 ηγέτες, τους περισσότερους από οποιονδήποτε άλλον φωτογράφο. Τα πορτρέτα του τού χάρισαν το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό World Press Photo. Είναι ο Platon, ο διεθνώς αναγνωρισμένος φωτογράφος ο οποίος όχι μόνο δεν κρύβει τις ελληνικές του ρίζες, αλλά αποτυπώνει με τη δική του ματιά την Ελλάδα. Πρόσωπα σκαμμένα από τα σημάδια του χρόνου, χέρια που κρατούν με ευλάβεια ένα πολυπαιγμένο μπουζούκι, παιδιά με παραδοσιακές φορεσιές πάνω σε φθαρμένες από τον καιρό καρέκλες, γυναίκες που στο ένα χέρι βαστούν το μπαστούνι τους και στο άλλο ένα εικόνισμα. Αυτή είναι η Ελλάδα για τον 44χρονο Πλάτωνα Αντωνίου (όπως είναι το πλήρες όνομά του), γιο αρχιτέκτονα, συνεργάτη του Δοξιάδη, που όταν ήταν παιδί έζησε στην Αθήνα και περνούσε τα καλοκαίρια του στην Πάρο;

«Έχω δεχτεί κριτική επειδή οι φωτογραφίες μου δεν απεικονίζουν τη σύγχρονη Ελλάδα αλλά δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου. Για μένα η Ελλάδα είναι το όνειρο της παιδικής μου ηλικίας. Αντιπροσωπεύει έναν γήινο και ειλικρινή τρόπο ζωής. Γι’ αυτό και θέλησα να αποτυπώσω με τον φακό μου τον πολιτισμό της που εξαφανίζεται με πολύ γοργό ρυθμό» λέει στο «Νσυν» ο φωτογράφος ο οποίος έχει πλέον την έδρα του στη Νέα Υόρκη και θα παρουσιάσει στην γκαλερί του πολυκαταστήματος Κολέτ στο Παρίσι 15 από τα περίπου 90 καρέ που έχει συγκεντρώσει ύστερα από 25 χρόνια δουλειάς στην Πάρο.

«Ξέρετε, οι άνθρωποι στο πρόσφατο παρελθόν με ευκολία απέρριπταν την πολιτιστική κληρονομιά τους και οι νέοι έλκονταν από τον σύγχρονο διεθνοποιημένο τρόπο ζωής.Λόγω της οικονομικής κρίσης όμως, τώρα όλοι κατανοούν ότι οι νέοι πρέπει να επιστρέψουν στο πνεύμα της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως και το ότι η σύγχρονη ζωή δεν τους δίνει πιθανότατα τις απαντήσεις που αναζητούν. Η συγκεκριμένη δουλειά είναι ένας τρόπος να δείξουμε ότι η Ελλάδα είναι μοναδική και πως το οικονομικό πρόβλημα κινδυνεύει να καταστρέψει την ταυτότητα και το παρελθόν της.Ελπίζω να στείλω ένα μήνυμα στον ελληνικό λαό και να τους πω «δείτε πόσο όμορφος είναι αυτός ο τρόπος ζωής, θυμηθείτε τις αξίες που είχαμε και που δεν πρέπει να ξεχάσουμε. Δεν έχει σημασία αν αποκτούμε ρυτίδες όσο μεγαλώνουμε. Μια κιθάρα δεν πρέπει να είναι καινούργια για να είναι τέλεια. Πρέπει να έχει γρατσουνιές που να δείχνουν ότι ήταν παρούσα σε πολλές υπέροχες βραδιές. Είναι σημάδια μιας καλής ζωής, όπως και τα σημάδια πάνω στα πρόσωπα των ανθρώπων. Όλα αυτά τα έχουμε υποτιμήσει αναζητώντας το υψηλό βιοτικό επίπεδο και καταστρέφοντας εν μέρει έναν μοναδικό πολιτισμό. Στόχος μου είναι να υπενθυμίσω σε όλους πόσο ξεχωριστός είναι ο αυτός ο τρόπος ζωής».

πηγή: ΤΑ ΝΕΑ online